Vertrouwen

Merkwaardig nieuws waar het Acht Uur Journaal gisteren mee opende: het vertrouwen in de koning is gedaald tot een historisch dieptepunt. Nog maar 47 procent van de Nederlandse bevolking heeft ‘tamelijk veel’ of ‘veel’ vertrouwen in de koning, terwijl dat in april nog 76 procent was. Onder andere zijn reisjes naar Griekenland, de aanschaf van een bescheiden vaartuig van 2 miljoen euro en de wat fors uitgevallen thuiswonende beurs van zijn dochter zouden debet zijn aan de forse daling.

Vreemd, want de koning is alleen maar. Hij wordt geboren als koning en gaat als koning weer dood – het is niet dat we veel te kiezen hebben. Wat valt hier wel of niet te vertrouwen? Is het wantrouwen onder het Nederlandse volk inmiddels zo diepgeworteld dat men zelfs bij Willem-Alexander denkt dat er sprake is van fake king?

Verder lezen Vertrouwen

Wallem

Onbeduidend berichtje in de kolommen van pagina 3 gisteren: Prins slaapt slecht om ‘Mozambique’. Geplaatst omdat nu eenmaal alles wat de RVD doorstuurt naar de pers een plekje moet krijgen, maar voor het overige geen enkele noemenswaardige aandacht gegund. Een opzichtige blunder van het journaille: we hebben het hier verdomme wel over onze toekomstige koning! Met andere woorden: wij zitten straks opgescheept met een staatshoofd dat al niet kan slapen bij de eerste de beste kritische vraag over zijn godvergeten vakantiehuis!

Hoe moet dat gaan als die man straks echt verantwoordelijkheid draagt, vraag ik me met de nodige ongerustheid af. Wat als hij minister-president Wilders zijn ontslag moet aanvaarden of, in het landsbelang, moet weigeren? Een duivels dilemma, dat hem van de nodige nachtrust zal beroven. Wat als Máxima ervandoor gaat met een rijke Arabier? Slapeloze nachten zullen het gevolg zijn. Wat als een virus nog veel gevaarlijker dan de Mexicaanse griep zijn volledige volk naar de kloten helpt? De man zal helemaal geen oog meer dichtdoen.

Zodra de slapeloosheid ook fysiek zijn tol gaat eisen, zal hij gekscherend Koning Wallem IV genoemd worden, onze huidige Kroonprins van Kokanje. Tijdens de Troonrede zal, naast alle toehoorders, voor het eerst ook de spreker halverwege in slaap vallen. Op Koning(inn)edag zullen we Willem-Alexander rondgereden zien worden in een bus of koets waarin hij zelf een dutje ligt te doen – uitgeput door de stress van alle voorbereidingen.

En nooit is er een moment waarop hij zich eens rustig een weekje kan terugtrekken in zijn vakantiehuis in Mozambique; als dat er al komt is er veel te veel geluidsoverlast (rotkop-alert!) om er goed uit te kunnen rusten.

Het lijkt mij de hoogste tijd voor een diepgravend onderzoek naar de stressbestendigheid van ons staatshoofd in spe; dat wil zeggen, als zijn gesteldheid het toelaat. Uiteindelijk heeft hij ook nog drie kinderen om naar om te kijken, en die mogen natuurlijk nooit het slachtoffer worden van ons dwaze verlangen naar een troonopvolger.

Poep

Zou Jan Peter Balkenende tegen Willem-Alexander, vlak voordat deze naar Afrika vertrok om de top van de Afrikaanse Unie bij te wonen, in een koddige bui gezegd hebben: “als jincontinent ben, moet jover poep praten”, en dat WimLex dat begrepen heeft als: ‘als je in dat continent bent, moet je over poep praten’?

Ik kan me anders niet voorstellen waarom onze anders zo beschaafde kroonprins in Sharm el-Sheikh, waar overigens nog wel eens stront aan de knikker is, maar dat terzijde, heeft opgeroepen om het taboe op menselijke uitwerpselen te doorbreken. Niettemin: hij heeft het gedaan, en gelijk heeft-ie natuurlijk. Hondenpoep is vies en daar wil ik het verder ook niet over hebben, gadverdarrie nog aan toe, maar wat gaat er nu boven een heerlijk potje schijten, faxen uit Darmstadt of een biels uit je rug drukken?

Na het vernemen van het goede nieuws heb ik mij direct op het toilet vervoegd, alwaar ik met ijzeren precisie een volmaakte C produceerde, waarover ik een volgende keer, met permissie van de kroonprins, graag nog wat verder zal uitweiden.

Ook in Afrika moet het een dolle boel zijn geweest. Willem-Alexander had voor alle leiders een wc-pot meegenomen (‘om jullie te ontlasten’), en hij prees allen die zich met dat gevaarte op de foto lieten zetten, ook al begrepen sommigen niet hoe dat doortrekken nou precies werkte, zo midden in de woestijn.

Tsja, ze hadden het natuurlijk ook over Zimbabwe kunnen hebben, of over de noodzaak van voedsel om überhaupt te kunnen poepen. Maar vandaag hadden ze het over sanitatie, want 2008 is door de VN uitgeroepen tot het Internationale Jaar van de Sanitatie. Van Willem-Alexander mogen we het nu gewoon een schijtjaar noemen.

Interessant werd het pas echt toen Prins Poep uit de doeken deed hoe sanitatie zichzelf terugbetaalt. ‘Elke dollar die u investeert genereert 9 dollar aan productieve activiteit’, zei hij. Zoiets laat ik me geen twee keer vertellen. Ik zette een flinke pot koffie, vertrok naar het dichtstbijzijnde café, waar uiteraard net de sigaret ten grave werd gedragen (een roquiem), slikte nog wat laxeermiddelen en meldde mij vervolgens op het station, waar ik voor 50 eurocent mijn behoefte kon doen. Ik kan u verzekeren, en ik kan er dankzij de kroonprins wederom ongegeneerd over praten, dat er een bijzonder productieve activiteit op gang kwam.

En nu heb ik volgens mijn eigen berekeningen dus ongeveer 4 euro 50 verdiend. Dat is kennelijk het geheim: nooit meer ergens gaan poepen waar het gratis is. Dat zal nog wennen worden, want thuis niet kunnen poepen, dat is ongeveer hetzelfde als niet kunnen roken in de horeca.