Max

Dit is Max. Max is boos. Net als Henk. Maar over Henk hebben we het eerder deze week al gehad. Anders dan Henk wil Max wel met zijn echte naam in dit artikel. Van Max mogen we alles weten. Behalve zijn politieke voorkeur. Die is werkelijk een groot raadsel.

Max is bij de Action. Max komt graag bij de Action. Hij komt namelijk zelf ook graag in actie. Nu wil hij een fakkel kopen. Vanavond is er namelijk een fakkeltocht voor vrede en verdraagzaamheid. Dat zijn twee begrippen die Max uit het hart gegrepen zijn. Max heeft bijvoorbeeld een hekel aan columnisten die polariserende stukjes schrijven.

Verder lezen Max

Henk

Dit is Henk. Henk is boos. Henk mag namelijk een tijdje niet naar de sportschool. En Henk mag ook even niet naar het café, én niet naar het voetbalstadion. Henk zit nu met een zeikwijf en een jengelende puber opgescheept. En dat alleen maar omdat er bijna 40.000 mensen dood zijn gegaan aan een besmettelijk virus. Wat er maar drie keer zo veel waren geweest als Henk al die tijd wel naar de sportschool, het café en het stadion had gemogen.

Daarom, en ook om dat wijf en dat joch even te ontlopen, gaat Henk vandaag demonstreren. Tegen de dictatuur. Tegen de priktatuur. Tegen de dicta-QR. Tegen de roverheid. En tegen nog veel meer. De demonstratie is alleen verboden. Dat weet Henk. Maar Henk gaat toch. Want als de overheid iets verbiedt, moet je het juist doen. Henk heeft schijt aan doden, dus Henk heeft al helemaal schijt aan wetten. Dat is logisch.

Verder lezen Henk

Verzoening

Laten we er geen doekjes om winden: 2021 was een onprettig jaar waarin onverdraagzaamheid en polarisatie hoogtij vierden. Nimmer waren de tegenstellingen in ons ooit zo tolerante landje zo groot als nu, en ik moet toegeven dat ook ik mij – in al mijn afgunst – zo nu en dan behoorlijk onsympathiek en laatdunkend heb uitgelaten over mensen met een voortreffelijk immuunsysteem.

Maar nu is het Kerst: een moment van contemplatie, van bezinning, verzoening en verbroedering. Tijd dus om ook de positieve kanten van de viruscritici en vaccinweigeraars onder ogen te zien en hen met complimenten te overladen.

Verder lezen Verzoening

Nee, je wordt niet buitengesloten

Hartstikke leuk natuurlijk dat de regering ons met de kerstgedachte in het achterhoofd collectief in hetzelfde lockdownschuitje heeft geplaatst, maar ooit moet ons verdeelde landje weer open en dan zullen de gevaccineerden vanzelfsprekend voorrang krijgen. Hoe moet dat, als om een of andere reden de groep die dan door eigen toedoen buiten het schuitje gaat vallen, steeds maar blijft roepen dat hier sprake is van discriminatie, en zij als ongevaccineerden worden buitengesloten?

Hoewel dit allemaal al ragfijn is toegelicht in het Handboek voor Ontkenners (hoofdstuk VI.6), én ons geduld met de weigeraars al genoeg op de proef is gesteld, zitten we nu toch maar duimen te draaien voor kerstboom of knisperend haardvuur, en kan ik het dus net zo goed nog een keer uitleggen.

Verder lezen Nee, je wordt niet buitengesloten

Taxonomie van het Wappenrijk (voorpublicatie)

Van de auteur van het Handboek voor Ontkenners verschijnt binnenkort een nieuw educatief naslagwerk: de Taxonomie van het Wappenrijk, een uitputtende, fraai geïllustreerde classificatie van de uiteenlopende soorten virusontkenners die ons universum rijk is. Speciaal voor u een exclusieve voorpublicatie, met de beschrijving van enkele in het oog springende geslachten, waaronder de vappus aquacanonnicus en natuurlijk de vappus penis equi.

Verder lezen Taxonomie van het Wappenrijk (voorpublicatie)

Moederhart

De afgelopen week zijn over de hele wereld 50.000 mensen overleden aan de gevolgen van een corona-infectie. Dat zijn er ruim 7000 per dag en 300 per uur. Elke minuut opnieuw sterven vijf mensen aan corona, en dat is dan nog ondanks geldende maatregelen, ondanks vaccinatie, ondanks betere behandelingen (nee, niet dat paardenmiddel) en niet rekening houdend met een gigantische onderrapportage, zodat we er donder op kunnen zeggen dat sinds het begin van deze veel te lange zin weer minstens een paar zielen het tijdelijke voor het eeuwige hebben verruild.

De slachtoffers zijn zo talrijk dat anonimiteit hun onvermijdelijke lot is. Soms zit er een beroemdheid tussen, steeds vaker ook zijn het kritische geesten met een immuunsysteem voor wie geenprikspijt (niet te verwarren met “geen prikspijt”, een populaire houding onder gevaccineerden) te laat kwam. Maar hoewel het boekstaven van die laatste groep nog enige educatieve waarde heeft én nog wat leedvermaak met zich mee zou brengen als het allemaal niet zo godvergeten tragisch was – er is simpelweg geen beginnen aan.

Verder lezen Moederhart

Guido

“Wil ik jaren toevoegen aan m’n leven, of wil ik leven toevoegen aan m’n jaren?” Die razend interessante kwestie legde de vermaarde filosoof Guido Weijers onlangs voor aan een zaal vol toehoorders – vermoedelijk een groep onvrije burgers die fysiek en/of geestelijk gemarteld in een quarantainekamp waren geplaatst vanwege een positieve PCR-test, althans, een andere reden om je in groten getale in dezelfde ruimte als Guido Weijers op te houden kan ik zo snel niet verzinnen.

De erudiete redenaar bediende zich hier van de stijlfiguur van de retorische vraag, want hoewel hij in al zijn eloquentie toevoegde dat het “een fokking moeilijk dilemma” betrof, was het gewenste antwoord overduidelijk: natuurlijk, wijsgeer Weijers, willen wij leven toevoegen aan onze jaren! Laat ons desnoods vanavond nog sterven als dat betekent dat wij ons nog kunnen laven aan uw wijsheden! Alles liever dan nog een dag langer geknecht worden door de beulen van het Binnenhof!

Als eeuwige optimist – altijd hoopvol, altijd het zonnetje in huis – begint dit chagrijn over het huidige tijdsgewricht mij danig de keel uit te hangen. Niemand lijkt zich te realiseren hoe gelukkig wij ons mogen prijzen dat deze pandemie ons in het heden treft, en niet een paar decennia geleden.

Verder lezen Guido