Schande

Het leek de KNVB wel een aardig idee om de vraag over wat te doen met de stand van de competitie voor te leggen aan de clubs in het betaalde voetbal zelf. Toen bleek dat 25 van de 34 clubs niet het gewenste antwoord hadden gegeven, besloot het bestuur alsnog leiderschap te tonen en de eigen voorkeur door te drukken. Och, die goede oude tijd van flippo’s en het raadgevend referendum!

Eredivisie

De bond had de drie scenario’s waaruit gekozen kon worden beter in een kokertje kunnen doen, Pierre van Hooijdonk ze een beetje door elkaar laten husselen in een vissenkom, en zo de winnende oplossing live op FOX Sports bekend kunnen maken: élk scenario zou namelijk tot opgeluchte en woedende reacties leiden. Het stemgedrag bij de huidige inventarisatie had met een blik op de ranglijst voorspeld kunnen worden.

Verder lezen Schande

Mondkapje

Het verbod op gezichtsbedekkende kleding is nog maar net een half jaar van kracht, of de discussie over een mogelijke verplichting woedt in volle hevigheid. To mondkapje or not to mondkapje: dat is de vraag die de geleerden in deze fase (Het einde van het begin? Voorbij de piek in de grafiek? Medio intermezzo?) moeten beantwoorden.

De uitkomst staat vast: natuurlijk moeten wij er uiteindelijk ook aan geloven. Frau Merkel heeft het gezegd, dus het zal geschieden. Het RIVM heeft alleen zo ontzettend hard verkondigd dat het dragen van een mondkapje zinloos is, dat het vooral de vraag is hoe het zijn voortschrijdende inzicht gaat verkopen. De vlucht naar voren is wellicht de enige exitstrategie uit deze netelige kwestie die nog geloofwaardig is: keihard volhouden dat het alleen maar averechts zal werken. Kijk toch naar de cijfers, mensen! Maandenlang zonder enige vorm van bescherming voor de leeuwen geworpen, en nog heeft maar 3% van de bloeddonoren antistoffen tegen het coronavirus. En wie raken dan wel besmet? Juist, al die zorgmedewerkers die van top tot teen ingepakt zijn. You do the math!

Verder lezen Mondkapje

Woningsdag

De marathons in alle grote steden werden afgelast of uitgesteld. De voetbalcompetities liggen stil. Er ging een streep door Euro 2020 en de Olympische Spelen. Het Songfestival kon niet doorgaan. Dit jaar geen Avondvierdaagse. Even naar een café of restaurant zit er niet in. Alle musea zijn dicht. Deze zomer naar een festival? Vergeet het maar. Überhaupt je vrienden zien: liever pas na 1 juno.

Maar de viering van de verjaardag van onze koning? Nee, die moet natuurlijk gewoon doorgaan; wat dat betreft zijn we als land collectief WA-verzekerd. De Koninklijke Bond van Oranjeverenigingen heeft sinds de eerste besmettingen in Wuhan koortsachtig vergaderd en is er nu uit: het wordt Woningsdag in plaats van Koningsdag. Zoals de naam al suggereert zijn er slechts minimale aanpassingen in het programma: zo staan we net als anders om 10 uur des ochtends in het gelid om het Wilhelmus te zingen, en is er gewoon een digitale kleedjesmarkt. Ik weet nog niet zo goed wat ik me daarbij moet voorstellen, maar ik zie iets voor me waar bezoekers hutjemutje in de rij staan om eens per anderhalve minuut door te kunnen klikken naar de grootst mogelijke teringzooi voor een habbekrats, terwijl op de achtergrond geluiden klinken van snertkoters die misdaden tegen de menselijkheid plegen op hun viool.

Verder lezen Woningsdag

Immuniteit

Nu steeds meer mensen besmet zijn geraakt met Covid-19, zijn er ook steeds meer van hersteld. Van hen moeten we het, in theorie althans, hebben: zij zijn immuun en kunnen dus weer aan het werk, zij mogen weer sporten, zij kunnen weer naar de kroeg en alleen zij kunnen ons land dus – nu al! – weer uit het slop trekken. Het is jammer dat het nog vooral Brabanders zijn, maar je moet ergens beginnen.

Helaas heeft onze overheid in deze crisis alleen maar oog voor de volksgezondheid en bekommert zij zich totaal niet om de economie of de menselijke maat. In het journaal op de Staatsomroep zie je immune burgers af en toe hun achtertuin schoffelen of vertellen hoe verschrikkelijk hun ziekbed was, maar een winkel heropenen of een toevallige passant aflebberen is er nog niet bij. Straks mogen ze godbetert twee weken in zelfisolatie als hun app afgaat! Ja, intensivecare-artsen, die mogen hun werk hervatten, maar moeten dan doodleuk alsnog al die beschermende kleding aan, terwijl dit een schaars goed zou zijn voor de mensen die het echt nodig hebben.

Verder lezen Immuniteit

Anderhalvemetersamenleving

Het schijnt dat we eraan moeten gaan wennen: de anderhalvemetersamenleving – en daarmee wordt niet bedoeld dat we binnenkort allemaal stage mogen lopen in de chocoladefabriek van Willie Wonka.

Anderhalve meter

De gemeente Haarlem is er alvast als de kippen bij en heeft behulpzame cirkels op het plaveisel gespoten. Persoonlijk zou ik eerder voor een ruit gekozen hebben, aangezien het nu niet denkbeeldig is dat zich rond de héle cirkel mensen zullen gaan #SamenTegenCorona-drommen, terwijl deze slechts plaats biedt aan twee personen. Tevens vraag ik mij af of dit voorbeeld navolging zal vinden in sprinters van de NS of de Kaäba in Mekka, maar zoals gezegd: we moeten nog even wennen, en volgens onze grote roerganger zijn we nog niet eens aan het eind van het begin.

Verder lezen Anderhalvemetersamenleving

Patiënt zero

Nee mensen, wees niet ongerust, ik ben niet geveld door Covid-19. Dit stukje gaat niet over mijzelf, maar over iemand die wij ondanks verwoede pogingen jammer genoeg nog steeds niet kennen.

Maar hij moet bestaan, de man – ongetwijfeld is het een man die zoveel onheil op zijn geweten heeft, laten we hem Carlo noemen, de goedlachse Carlo Pandemino uit pak hem beet het dorpje Gottolengo, die laten we zeggen een gepassioneerd druiventeler is en speciaal voor de Chinese markt een bijzonder nieuw druivenras ontwikkelde – een uitgebalanceerde assemblage van croatina, carmenère en uva rara – en begin dit jaar naar het Verre Oosten afreisde om de deal van zijn leven te sluiten, een deal die uiteindelijk bezegeld werd met een ferme handdruk waarmee, zonder dat hij ook maar iets kon bevroeden, alle ellende begon – ja, enkele dagen later had hij bij de terugvlucht wat last van zijn keel en een droge hoest, maar wie heeft dat nou niet in een vliegtuig – het weerhield hem er bij terugkomst in ieder geval niet van om, temperamentvol als altijd (Carlo schuwt een omhelzing meer of minder niet en staat erom bekend altijd druk gesticulerend en met veel consumptie te spreken) iedereen die het maar wilde horen verslag te doen van zijn succesverhaal, of het nu wijlen de slager, wijlen de bakker of wijlen zijn schoonmoeder was, maar enfin, twee weken later liep dus het hele dorp te hoesten dat het een aard had en niet veel later viel heel Lombardije ten prooi aan het coronavirus, waardoor de arme Carlo, inmiddels zelf hersteld naar wij mogen aannemen (de held van dit verhaal kan onmogelijk gesneuveld zijn), nu de rest van zijn leven een immense last met zich meetorst, want wat de kroon op zijn werk als autodidactisch druiventeler had moeten zijn, liep uit op een nachtmerrie waarvoor hij en hij alleen, zo vindt hij zelf althans, de schuld draagt.

Verder lezen Patiënt zero