Anderhalvemetersamenleving

Het schijnt dat we eraan moeten gaan wennen: de anderhalvemetersamenleving – en daarmee wordt niet bedoeld dat we binnenkort allemaal stage mogen lopen in de chocoladefabriek van Willie Wonka.

Anderhalve meter

De gemeente Haarlem is er alvast als de kippen bij en heeft behulpzame cirkels op het plaveisel gespoten. Persoonlijk zou ik eerder voor een ruit gekozen hebben, aangezien het nu niet denkbeeldig is dat zich rond de héle cirkel mensen zullen gaan #SamenTegenCorona-drommen, terwijl deze slechts plaats biedt aan twee personen. Tevens vraag ik mij af of dit voorbeeld navolging zal vinden in sprinters van de NS of de Kaäba in Mekka, maar zoals gezegd: we moeten nog even wennen, en volgens onze grote roerganger zijn we nog niet eens aan het eind van het begin.

Lees verder Anderhalvemetersamenleving

Patiënt zero

Nee mensen, wees niet ongerust, ik ben niet geveld door Covid-19. Dit stukje gaat niet over mijzelf, maar over iemand die wij ondanks verwoede pogingen jammer genoeg nog steeds niet kennen.

Maar hij moet bestaan, de man – ongetwijfeld is het een man die zoveel onheil op zijn geweten heeft, laten we hem Carlo noemen, de goedlachse Carlo Pandemino uit pak hem beet het dorpje Gottolengo, die laten we zeggen een gepassioneerd druiventeler is en speciaal voor de Chinese markt een bijzonder nieuw druivenras ontwikkelde – een uitgebalanceerde assemblage van croatina, carmenère en uva rara – en begin dit jaar naar het Verre Oosten afreisde om de deal van zijn leven te sluiten, een deal die uiteindelijk bezegeld werd met een ferme handdruk waarmee, zonder dat hij ook maar iets kon bevroeden, alle ellende begon – ja, enkele dagen later had hij bij de terugvlucht wat last van zijn keel en een droge hoest, maar wie heeft dat nou niet in een vliegtuig – het weerhield hem er bij terugkomst in ieder geval niet van om, temperamentvol als altijd (Carlo schuwt een omhelzing meer of minder niet en staat erom bekend altijd druk gesticulerend en met veel consumptie te spreken) iedereen die het maar wilde horen verslag te doen van zijn succesverhaal, of het nu wijlen de slager, wijlen de bakker of wijlen zijn schoonmoeder was, maar enfin, twee weken later liep dus het hele dorp te hoesten dat het een aard had en niet veel later viel heel Lombardije ten prooi aan het coronavirus, waardoor de arme Carlo, inmiddels zelf hersteld naar wij mogen aannemen (de held van dit verhaal kan onmogelijk gesneuveld zijn), nu de rest van zijn leven een immense last met zich meetorst, want wat de kroon op zijn werk als autodidactisch druiventeler had moeten zijn, liep uit op een nachtmerrie waarvoor hij en hij alleen, zo vindt hij zelf althans, de schuld draagt.

Lees verder Patiënt zero

Onwetend

Ook patiënten met Covid-3 werden in de middeleeuwen behandeld door experts waar de bevolking op diende te vertrouwen. Bloedzuigertje op de arm, thuis uitzieken en flink bidden, dan kwam alles goed. Bezaten de geneesheren toentertijd nog een zekere mate van autoriteit en overtuigingskracht, in de huidige coronacrisis verkondigen zelfs de grootste experts omineus dat ze het simpelweg niet weten.

Hoeveel mensen liggen er over twee weken op de intensive care? We weten het niet. Hoe verspreidt het virus zich nu eigenlijk? We weten het niet. Hoe besmettelijk ben je precies voordat je de eerste symptomen ontwikkelt? We weten het niet. Is groepsimmuniteit strategie of bijvangst? Weten we niet. Is het al 1 juno? Nee. Wordt het ooit 1 juno? Geen idee. Moeten we dan misschien toch een mondkapje op? Ja! Nee! Of nou ja, we weten het niet.

Lees verder Onwetend

Macho

Het zijn verwarrende tijden. Gisteren zocht Het Parool een verklaring voor het feit dat het coronavirus meer mannelijke dan vrouwelijke slachtoffers eist. Volgens hoogleraar geriatrie Marcel Olde Rikkert zou het wel eens machogedrag kunnen zijn dat veel mannen fataal wordt: ‘Mannen schuiven klachten vaker voor zich uit onder het mom “het gaat nog wel”.’ Zelf kijkt Marcel overigens wel link uit, maar hij vormt als Olde Rikkert, man én hoogleraar op het gebied van kwetsbare oude mensen dan ook een risicogroep in de buitencategorie.

Toch deed zijn verklaring mijn wenkbrauwen fronsen: de paar keer dat ík in mijn leven tijdens een reguliere griepepidemie rillend in bed de dood in de ogen keek, kreeg ik steevast te horen dat ik geveld was door de man flu en me niet zo moest aanstellen.

Lees verder Macho