Oude mannen

De pensioengerechtigde leeftijd van popmuzikanten mag wat mij betreft gerust verlaagd worden naar een jaar of veertig, en als er dan behalve van een recht ook nog sprake is van enige zachte dwang, hoort u mij niet klagen. Het valt moeilijk te ontkennen dat het knap is als je over de zestig bent en nog steeds vrolijk over het podium rondhuppelt en daarmee de grootste stadions volkrijgt, zoals de Rolling Stones al jaren doen, maar ja, er is zoveel knap. Het inzien van het nut van het voor ettelijke duizenden euro’s laten plaatsen van de zin ‘Als Wilders hetzelfde over Joden (en het Oude Testament) gezegd zou hebben als wat hij nu over Moslims (en de Koran) uitkraamt, dan was hij allang afgeserveerd en veroordeeld wegens antisemitisme’ op de voorpagina van de Volkskrant, om maar iets te noemen.

Zo’n Neil Young bijvoorbeeld, die zijn naam steeds minder eer aan doet maar voor wie je intussen wel een halve hypotheek moet afsluiten om een luizig optreden te mogen bijwonen, mag wat mij betreft regelrecht het museum in. Nog een slag erger zijn de types die ooit wel de kunst van het tijdig stoppen hebben verstaan, maar deze op zich lovenswaardige besluitvaardigheid nu uitbetaald willen zien door middel van reünieconcerten waarmee ze in één klap meer willen verdienen dan in hun hele voorgaande carrière bij elkaar, onder welke categorie nu naast The Police helaas ook Led Zeppelin geschaard moet worden.

Gelukkig had ik een argument om toch gewoon naar het concert van mijn (overigens nooit gestopte) jeugdhelden van The Cure te gaan: de karikatuur van zichzelf waartoe de meeste bejaardenbands verworden, waren zij altijd al, dus wat dat betreft viel er weinig te vrezen, al kun je natuurlijk je vraagtekens plaatsen bij mannen van bijna vijftig van wie er een denkt dat hakken van een centimeter of 20 zijn gitaarspel ten goede komen en een ander met een vogelnestje op zijn van zware mascara en rode lippenstift voorziene plofkop rondloopt. Aan de andere kant: je moet er toch niet aan denken dat de ouderdom van Robert Smith niet tot uitdrukking was gekomen in de onvermijdelijke bierpens maar in onverhullende kaalheid; dan was er letterlijk en figuurlijk geen Cure meer geweest.

Ik vraag me af: wat bezielt mannen van die leeftijd nog om maanden op toernee te gaan, de ochtendkrant aan de keukentafel de ochtendkrant aan de keukentafel te laten en de voorkeur te geven aan een slopend schema van reizen, geluidschecks en optredens, die ze dan ook nog eens drie uur laten duren, een lengte niet veroorzaakt doordat het wisselen van de gitaren niet zo vlot meer verloopt, integendeel, ik zou zelfs willen stellen dat de 38 nummers in een moordend tempo voorbijkwamen, zeker in de adembenemende toegiften, wat bezielt die mannen om dit te doen terwijl ik (30, met slechts een beginnend en ogenschijnlijk herstelbaar buikje) het al een hele opgave vind om op een doordeweekse avond naar Ahoy af te reizen als ik ook gewoon op de bank kan hangen?

Ik kan het me ook niet afvragen. Want imposant en groots was het, en ik moet ondanks mijn aversie tegen de pensioenplichtige popster (die ik heus zal behouden, maakt u zich geen zorgen) toegeven dat ik ze graag nog eens terug zie komen. Respect.

Blijf op de hoogte

Meld je aan en ontvang een mailtje bij elk ei dat gelegd is.
Loading

11 gedachtes over “Oude mannen”

  1. Ik geloof er echt helemaal niks van. Hoe kan The Cure nou nog goed zijn?

    Neil Young daarentegen, is – zeker live – nog steeds echt vreselijk briljant. OK, die hypotheek deed even pijn, maar ik vrees dat ik misschien nog wel een keer ga als hij weer komt. Weinig mannetjes van 40 die zo tekeer gaan op een podium… Echt het beste optreden dat ik in jaren heb gezien.

  2. Buiten je beginnende buikje vertoon je nog andere ouderdomsverschijnselen, zero: je begint in herhaling te vallen (zie tweede alinea), toch een van de belangrijkste kenmerken van dementie.
    Natuurlijk zeg ik dit alleen maar omdat ik jaloers ben niet toch naar The Cure te zijn gegaan. Ik ben gek op oude mannen 🙂

  3. Ik maak hier even openbaar dat zero nog een jonge god is, zonder enig vertoon van ouderdomsverschijnselen (op dat buikje na), en dat het slechts mijn gebrek aan aandacht is geweest die mij bovenstaande onterechte beschuldiging heeft doen maken.

  4. Over the Cure, ouderdom en jouw jeugdige body, heb ik even niks te melden, maar ik zat stiekem op een Claudel recensie te wachten! Nu zie ik plots geen plaatje van een boek meer maar een nieuw linkje boekenconsumptie dat je er al weer 2 verslonden hebt blijkbaar..tiswat dus nu heb ik gewoon 2 Engelstalige damesflutjes gekocht om naar Frankrijk mee te nemen.

  5. In 1979 heb ik de Cure horen spelen als beginnend bandje tijdens Jazzrock Bilzen. In de drie dagen dat dit festival duurde, liep je af en toe weg als een band je minder beviel. Bij de Cure ben ik weggelopen al ben ik hun muziek later wel gaan waarderen.

    Begin jaren 80 was de Cure op haar hoogtepunt, dus was je er vroeg bij.

  6. Als je vóór 00:00 uur zaterdagochtend 20 euro op mijn rekening overmaakt zal ik niemand vertellen aan welk album jij je eerste centjes hebt uitgegeven…

  7. @Maat: dat weet ik zelf niet eens meer, maar ik kan me niet voorstellen dat het iets is waar ik me voor moet schamen. Kom maar op dus!
    @ZigZag: u vraagt, wij draaien.

  8. Heb je die laatste (nieuwe?) Rocky gezien? Misschien moet zo’n code ook voor filmhelden komen. Op een gegeven moment zullen ook acteurs keurig opa-rollen gaan spelen, geen helden.
    Leve de vergankelijkheid!

  9. Oh, daar weet ik het antwoord wel op. Fanachtige handjes die met duizenden tegelijk de lucht in gaan, doen de herfstrocker eventjes het pijnlijke feit vergeten dat er iets anders niet meer zo makkelijk de lucht in gaat. Die concerten zijn een soort van prothese.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.