Uitgelezen (38)

Het werd nog een hele race tegen de klok om The Fountainhead op tijd uit te krijgen voor aanvang van de helaas voor u, o arme lezer, toch echt aanstaande vakantie. Want godallemachtig, wat een 694 dichtbedrukte pagina’s vol priegelletters waren dat! Dan kan A.F.Th. nog zo trots zijn op weer een dikke pil van boven de duizend pagina’s, maar met koeienletters en driekwart lege bladzijden aan het eind van talrijke hoofdstukken kom je daar al snel aan. Dit was different koek: geen millimeter van de bladspiegel bleef onbenut, hooguit met uitzondering van de halve bladzijden aan het eind van de vier hoofdstukken na.

Het was niet altijd even motiverend, om na een treinreis van ruim een kwartier te moeten concluderen dat er opnieuw maar ternauwernood acht pagina’s waren weggewerkt. Maar het was de moeite waard, dat dan weer wel. Ik geloof dat ik de ogen uit mijn kop moet schamen dat ik van tevoren nooit van dit boek had gehoord, maar na lezing begrijp ik wel waarom het als een klassieker te boek staat – en ook waarom het niettemin niet massaal gelezen wordt. Zonder meer is het een meesterwerk; de wijze waarop alle hoofdpersonages aan bod komen – ook de als minder sympathiek bedoelde – is bewonderenswaardig.

Het vervelende is alleen dat het personage dat de auteur als rolmodel voor haar filosofie opvoert zo’n enorme eikel is. Te midden van de mannelijke hoofdpersonen die hier en daar wat al te stereotiep op zoek zijn naar macht is deze Howard Roark degene die zich niets gelegen laat liggen aan de wens van het grote publiek en slechts naar zichzelf luistert. Vanuit artistiek oogpunt natuurlijk de gewenste invalshoek, maar praktisch gezien ronduit hinderlijk. De ergernis van de medehoofdpersonen over zijn kille en starre gedrag kon ik me dan ook levendig voorstellen, en zelfs bij het lezen van de ellenlange monoloog die de auteur haar held aan het eind gunt voor zijn ultieme triomftocht, kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik hier met een irritante betweter van doen had.

Tegelijkertijd is dat natuurlijk een groot compliment aan de schrijver, die alle karakters zo overtuigend neerzet dat je zelfs de grote held onsympathiek kunt gaan vinden. Het enige wat helaas onderbelicht blijft, is de plotselinge teloorgang van de tegenpool van Roark, Peter Keating, die mij na hoofdstuk 1 nog zo aardig leek maar even later ineens een sukkelige loser eerste klas bleek (waarna het van kwaad tot erger ging met de beste man).

Zware kost voor vakantietijd, maar zeer zeker een indrukwekkend boek. Veel tijd voor reflectie is er helaas niet, want zoals gezegd staat de vakantie voor de deur, en dat is traditiegetrouw de tijd om flink door te lezen.

Nieuwe stukjes in je mailbox?

Meld je aan en ontvang een mailtje bij elk ei dat gelegd is.
Loading

2 gedachtes over “Uitgelezen (38)”

  1. Ha! Gefeliciteerd dat je het uitgelezen hebt! Kan mezelf het geworstel bij het lezen niet meer zo herinneren. Heeeeel lang geleden op een meer tedere leeftijd dan nu gelezen op aanraden van een huisgenote die een crush had op een of andere gast die we ontmoet hadden in de Odeon wiens lievelingsboek het was en waarbij mijn andere huisgenotes en ik nog jaren lang schoongemaakt hebben totdat zijn nieuwe vriendin (volgens mij een paard van jewelste) de wedstrijd om de werkster won en ik eruit gekickt werd, kan me trouwens niet herinneren dat er verder boeken in dat huis te vinden waren, maar dat allemaal terzijde en ter illustratie van zeer relevante leesstimulans achtergrondgegevens. Plus gelezen in een minder lullig gedateerde typografische uitvoering, dat scheelde ook. Het boek paste destijds bij mn catharsisplan als dat niet het geval is gaat het lezen minder rap..(ja inderdaad ik geloof niet totaal in de kwaltiteit van een boek as such). Ook nog per toeval ooit ontdekt dat een bouquetreeksvertaler onder die naam vertaalde, daarachter schuilt waarschijnlijk ook een wereld van tragiek…

  2. Dat onsympathieke, dat heeft de hoofdpersoon rechtstreeks van de schrijfster zelf, vermoed ik. Aangestoken door mijn eigen enthousiasme naar aanleiding van Atlas Shrugged, heb ik wat veldwerk gedaan naar de filosofie van deze boeiende foute mevrouw.
    Atlas Shrugged is imho een nog indrukkender boek tegen een minstens zo interessante (de ontwikkeling van het spoorwegwezen) achtergrond.
    Een week vakantie lijkt me, kortom, onvoldoende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *