Flashmob netelroos

Het was dé hype van de zomer van 2003: de flashmob. Nerdy Nederland verzamelde zich bijvoorbeeld op de Dam om op een vooraf afgesproken tijdstip plotseling collectief kwakende kikkers te imiteren, of om, even verderop, het winkelend publiek bij de Albert Heijn als paparazzi te benaderen. Meestal duurde de actie nog geen minuut, om de argeloze omstanders in verbijstering achter te laten.

Ik had een flashmob op mijn lichaam. Het begon met een muggenbeet die leidde tot een opgezwollen hand waar menig Michelinmannetje jaloers op zou zijn. Maar dat was nog maar een voorbode van de dag waarop ik wakker werd met verrassend veel muggenbeten op verrassende plaatsen. ’s Middags, zonder in de tussentijd een mug gezien te hebben, werden het er steeds meer en werd de jeuk ondraaglijk. Toen mijn gehele zij er ongeveer zo uitzag (vriendin L. vond in retrospect dat ik wel een soort elephant man leek), leerde een korte zoektocht op internet dat er sprake moest zijn van acute netelroos. Iets in mij zei dat broerlief hier ooit last van had gehad, en dus werd de immer zorgzame moeder ingeschakeld.

Dat had ik natuurlijk beter niet kunnen doen.

Broerlief was doodziek geweest van zijn netelroosaanvallen, we mochten van geluk spreken dat hij ze überhaupt overleefd heeft, de dokter moest direct ingeschakeld worden maar vergeet vooral ook de politie niet, want je denkt dat het netelroos is maar intussen heb je gewoon een streptokokkeninfectie.

Nog geen twee uur later nam de jeuk af, en verdwenen de immense bulten bijna nog sneller dan ze ooit verschenen. Maar ik heb wel eens van leukere flashmobs kennisgenomen.

Rest de vraag waar deze aanval zijn herkomst vindt. Boze tongen beweren dat stress de oorzaak is, andere beschuldigen de mug of de bedorven druiven. Ik houd het op het schaakverlies tegen een meisje.

Meer van deze onzin?

Meld je aan en ontvang een mailtje bij elk ei dat gelegd is.
Loading

3 gedachtes over “Flashmob netelroos”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.