Rups

Geplaatst op door
1

De eitjes van de eikenprocessierups komen dit jaar uit op 13 april. Dat kunnen we dit jaar voor het eerst voorspellen, maar nog lang niet voorkomen. Sterker nog: we kijken al lijdzaam toe sinds september, toen de eitjes werden gelegd, en moeten straks nog een maand wachten tot de rups op 19 mei na zijn zoveelste vervelling eindelijk zijn brandhaartjes krijgt en begint met waar hij voor gekomen is: Brabant en omstreken opvreten.

Die hele eikenprocessierups is niets anders dan één grote geoliede oorlogsmachine. De Eikenprocessierupsveiligheidsraad heeft op 11 november 2010 unaniem resolutie 2011 aanvaard, waarin een no-oakzone wordt aangekondigd teneinde de bevolking van Brabant te beschermen tegen de dictatuur van Prins Carnaval. Volgens een woordvoerder is de rups de winter goed doorgekomen en zullen alle eitjes uitkomen. “Aangezien Carnaval zich niets van de resolutie heeft aangetrokken, zullen wij vanaf 13 april ten strijde trekken. Daarbij kunnen onschuldige burgers het slachtoffer worden, maar we hebben geen keus. Deze idioot moet gestopt worden.”

Gewoon maanden van tevoren met veel autoriteit je onafwendbare plannen bekendmaken aan je machteloze opponent: daar kan onze defensieminister Hans Hillen nog een voorbeeld aan nemen. Veel sneller dan voorspeld ontpopt die zich de laatste weken tot de zwakste en minst gemotiveerde minister sinds tijden, met een almaar groeiende processie van blunders.

Toen eind februari een paar Nederlanders in Libië aangaven graag weer eens naar de Keukenhof te willen, was Hans al bijna zelf in een tank geklommen om ze over land, via Turkije, Syrië en Egypte, op te gaan halen. Er was veel overredingskracht voor nodig (‘de situatie in Syrië is véél te gevaarlijk’) om hem van dat plan af te brengen.

Een helikopter? Maar er was toch sprake van een no-flyzone?
Nee Hans, die is er nog niet. Daar zijn alleen nog maar plannen voor. Maar er is wel een ander probleempje: we weten niet precies wáár in Sirte onze landgenoten zich bevinden.
Ach, quatsch! Het zijn toch Nederlanders? Die liggen aan het eind van de middag met hun dikke reet op het strand, daar kun je donder op zeggen. Ga maar ophalen; Mark en Uri vinden het ook goed. En nu wil ik weer rustig naar PSV-Ajax kijken; kom op jongens, voor mij is het ook zondag.

Inmiddels is bekend dat Libië op de hoogte was van de operatie; dat inlichtingen van de MIVD niet gebruikt konden worden omdat (zondag) de telefoon niet werd opgenomen; en dat de helikopter niet op de afgesproken plek landde. Wat zal er verder nog uit de beerput ontsnappen? Dat de heli strandde omdat de brandstof op was en Defensie geen geld meer had voor nieuwe? Dat dát misschien de geheime doelstelling van de operatie was: een voorraadje olie uit Libië oppikken?

Want toegegeven: Hillen moet ieder dubbeltje drie keer omdraaien. Er moet 1 miljard bezuinigd worden op zijn departement, en dat is dan ook meteen de enige reden waarom hij nog minister is: er is simpelweg geen geld voor een nieuwe. Geld voor onderhoud van materieel of gedegen training van militairen is er evenmin. En door onze ruimhartige bijdrage aan Operation Odyssey Dawn wordt het allemaal nog schrijnender: met elke F16 die opstijgt om boven de met vliegdekschepen en ander zwaar oorlogstuig bezaaide Middellandse Zee te controleren of er misschien een vissersbootje tussendoor glipt dat kalashnikovs naar Tripoli brengt, verliezen nog eens honderd man hun baan.

Ergens is het ook geen wonder dat Hans Hillen zo zichtbaar met tegenzin naar zijn werk gaat. Kleine klimaatneutrale tip, Hans: zet je leger in tegen de eikenprocessierups, en maak er banden van voor onder je wegroestende tanks.

Dankwoord

Geplaatst op door
3

Beste aanwezigen, hallo dames en heren, jongens en meisjes, welkom witte paarden, dag vuvuzela-artiesten, goedenavond mondharpvirtuozen, geachte jury, waarde barman, lieve lezers, yo! Janneke,

Dit is het dankwoord dat ik ooit opgeschreven zou hebben als het niet uitgesproken was geworden nadat ik uitgeroepen was tot winnaar van de Blogparel 2010, tijdens het toen al legendarische Blogbal.

Wij als bloggers hebben natuurlijk helemaal niemand om te bedanken. Wij hebben geen uitgeverij die achter ons staat, wij hebben geen redacteuren die ons behoeden voor blunders, wij hebben geen meelezers die ons adviseren. Wij als bloggers staan er altijd helemaal alleen voor.

Ik kan alleen de organisatie en de jury bedanken. Niet alleen vanwege de onmetelijke wijsheid waarvan zij blijk hebben gegeven door mij als winnaar van de Blogparel aan te wijzen (korte stilte laten vallen), maar ook voor het in het leven roepen van deze prijs, waarmee zij aandacht vragen voor het ambacht dat het schrijven van een goed stuk toch is.

Bloggers denken daar vaak veel te makkelijk over. Ze schrijven dan weer zó’n (weids gebaar met de armen maken, oppassen dat je niet van het spreekgestoelte lazert) lang verhaal over iets wat niemand interesseert, en als hun dan gevraagd wordt waar ze de tijd toch vandaan halen, is het antwoord altijd verontschuldigend: “Ach, ik schrijf die stukjes in tien minuutjes hoor” – alsof het schrijven van stukjes iets viezigs is waarvan vooral niemand mag denken dat je er veel tijd aan besteedt. Je moet maar eens rondvragen vanavond: alle bloggers doen tien minuten over hun stukjes. Nooit eens vijf of twintig, altijd tien.

Een parel schrijf je niet in tien minuten. Een parel heeft tijd nodig, en daarom is het goed dat deze prijs er is. Laten we daarom de schaamte van ons afgooien en de tijd nemen voor onze stukken. Laten we dan misschien wat minder, maar in ieder geval een stuk beter schrijven; dan kom ik volgend jaar graag terug om mijn titel te verdedigen, met hopelijk nog veel meer concurrentie.

Dank u wel.

(let op: niet alsnog struikelen)

(felicitaties in ontvangst nemen)

(consumptiebonnen inwisselen voor bier)

(gordijn imiteren om PowNews te ontlopen)

Parel

Geplaatst op door
13

“Bent u blogger?”, vroeg Jojanneke van PowNews aan de onvolprezen hoofdredacteur van het Raarlems Dagklad. Door een ongelukkige speling van het lot bevonden wij ons op het Blogbal, een tamelijk onheilspellend samenzijn dat door een van de aanwezigen ook wel treffend als de Paralympics voor schrijvers werd omschreven.

Zelden is existentiële twijfel treffender op camera vastgelegd dan in de minuut die volgde – tot Marius zich gewonnen gaf en de vraag min of meer bevestigend beantwoordde. Niet slim, dacht ik nog terwijl ik stilletjes meeluisterde, want binnen de seconde werd de roze microfoon opnieuw in zijn gezicht geslingerd: “En, voelt u zich daar fijn bij?” – op een toon die geen ander antwoord duldde dan een wanhopig betoog vol zelfhaat, culminerend in de dood door ophanging.

(Marius maakt het inmiddels overigens naar omstandigheden goed – zie ook zijn verslag van de gebeurtenissen).

Bent u blogger – was de vraag aan mij gesteld, ik had hem stellig ontkennend beantwoord. De vraag werd echter niet aan mij gesteld, want ik was druk doende mijn perfecte imitatie van een grijs toneelgordijn ten beste te geven. In het blikveld van de camera maar toch onzichtbaar, want alles liever dan op nationale televisie als blogger neergezet worden.

Wat ik dan op het Blogbal deed? Een prijs in ontvangst nemen. Nergens namelijk in gans de Nederlandstalige blogosfeer werden in heel 2010 betere stukken proza waargenomen dan hier, waarde lezer. Kompel, WorkiLeaks en Helpdesk, het waren de parelachtige krenten in een jaar van pappen en nathouden – want toegegeven, heel erg hard gezocht lijkt er niet te zijn. Als winnaar van de Blogparel 2010 waan ik mij toch een soort wereldkampioen fierljeppen: als niemand zo gek is om het te doen moet je niet direct denken dat je de beste bent.

Hoe dan ook, 250 harde euro’s werden mijn deel, en als het aan de jury ligt, leveren die een bijdrage aan de voortzetting en ontwikkeling van dit blog. Dat bestedingsadvies neem ik graag ter harte. Vanaf heden dus alleen nog maar pareltjes op iamzero.nl, en van die pecunia stel ik voor twintig kratten bier aan te schaffen die de lezers op enig moment (het zerobal) op de burelen van dit blog kunnen nuttigen.

Bij onvoldoende animo trakteer ik de redactie van het Raarlems Dagklad op de vurig gewenste mediatraining. Of een workshop gordijnimitatie.

Blaas

Geplaatst op door
2

Verwondering is de belangrijkste drijfveer achter de wetenschap. Het begint met een onschuldige observatie; die leidt tot een hypothese en voor je het weet heb je een wankele waarheid aan het almachtige universum toegevoegd – die vervolgens lijdzaam het onvermijdelijke lot van de weerlegging moet afwachten.

Zo ook in het geval van psychologe Mirjam Tuk van de Universiteit Twente. Op een goede ochtend moest zij zeer nodig urineren. Ze besloot daarom het toilet te bezoeken en leegde tot haar grote opluchting de inhoud van haar blaas. Nog gezeten op de toiletbril prees zij zichzelf gelukkig met haar besluit om naar de wc te gaan. Een dag later was de blaas van Tuk in het geheel niet gevuld. Ze had weinig gedronken of was ‘s nachts al geweest, dat gaat ons verder niet aan. Maar ze besloot toch om het sanitair met een bezoek te vereren. Ze nam plaats op de bril en keek om zich heen. Het was een saai toilet. Aan de wasbak hing een verlept handdoekje dat een wasbeurt verdiende. De verjaardagskalender toonde de verjaardagen (5) in september, maar het was ook september. Het was Tuk al snel duidelijk dat het een slecht besluit was om naar de wc te gaan terwijl ze geen aandrang voelde.

En nu is het wetenschappelijk aangetoond: een volle blaas leidt tot betere beslissingen.

Daar kunt u lacherig over doen, maar het is een belangwekkend feit. Zo weten we nu dat Moammar Kadhafi en Elco Brinkman een zeer geringe urineproductie hebben, terwijl Edward Murphy (u weet wel, van die wet die ook niet door de Eerste Kamer kwam) naar verluidt in zijn hele leven geen wc van binnen heeft gezien.

Er zijn ook tal van beslissingen waarvan we jaren later nog altijd niet weten of ze wel zo verstandig waren. Zijn we Irak in 2003 nou terecht binnengevallen of niet? We weten het zodra iemand kan aantonen dat George Bush en Tony Bladder ongenadig moesten pissen toen ze uiteindelijk na lang wikken en wegen een knoop doorhakten. Het enige wat we nu weten is dat het Colin Powell dun door de broek liep toen hij de Verenigde Naties toesprak.

Het is natuurlijk niet zo vreemd dat het uitgerekend een vrouw is geweest die het onderzoek naar deze historische ontdekking heeft geïnitieerd. Mirjam Tuk heeft immers gevoeglijk aangetoond dat vrouwen, notoire bezitters van volle blazen, betere beslissingen maken dan mannen; alleen al het besluit om dit onderzoek uit te voeren getuigt daarvan. Hoewel dus ook ik mijn zindelijkheid moet bekopen met onmetelijke domheid in mijn beslissingen, ben ik toch wel tevreden met deze nieuwe kennis. Als mijn blaas een keer vol zit, dan is het meestal met bier, en tegen alle eerdere verwachtingen in neem ik dus juist op die momenten de beste beslissingen – evenals kennelijk de dronkelappen die hun auto in stappen.

Het jammere is nu dat een volle blaas evolutionair gezien op geen enkele wijze functioneel kan zijn voor het maken van betere beslissingen – om nog maar te zwijgen over de vraag wat precies een goede beslissing is. Het is simpelweg niet handig om op een belangrijk moment hoge nood te hebben. Bovendien vereist de noodzaak, of beter gezegd: het recht om te plassen de grootst mogelijke concentratie, en dit kan iedere beslissing alleen maar verstoren. Als een volle blaas al bijdraagt aan de kwaliteit van onze keuzes, dan is het omdat hij ons dwingt een keuze te maken.

Vandaar mijn poging tot aanscherping van de wet van Tuk – falsifieerbaar én functioneel: vrouwen hebben zo vaak een volle blaas om hen überhaupt tot een besluit te laten komen.

(En nu niet meteen woest reageren hè… eerst even naar de wc!)

Betr.: Uw vacature

Geplaatst op door
2

Gehate Verachte Geachte president,

Uw advertentie in de Staatscourant van dinsdag 1 februari jl., waarin u aangeeft op zoek te zijn naar diverse demonstrantenslopers, trok onmiddellijk mijn aandacht. Vanwege mijn kennis en ervaring denk ik een zeer geschikte kandidaat te zijn, en daarom maak ik graag van de gelegenheid gebruik om mij via deze brief aan u voor te stellen.

De werkzaamheden die u beschrijft zijn mij op het lijf geschreven. Het gooien van stenen bijvoorbeeld is voor mij een tweede natuur; ik deed het als klein jongetje al richting joden, christenen, vrouwen en u weet wel, richting hen die wij van flatgebouwen behoren te werpen. Zoals u uit mijn bijgevoegde curriculum vitae kunt opmaken, heeft mijn werkzame leven zich voornamelijk in het gevangeniswezen afgespeeld. Daar heb ik de praktijkervaring die ik in mijn jeugd heb opgedaan verder verdiept en ontwikkeld. Zodoende ben ik softwarematig zeer goed onderlegd (zwaard, kapmes en hakbijl kennen voor mij geen geheimen), maar ook voor het programmeren van een molotovcocktail draai ik mijn hand niet om.

Tevens beschik ik over een kamelenrijbewijs B.

Om in aanmerking te komen voor mijn laatste, zeer zware functie bij de Abu Zaabal-gevangenis in Cairo heb ik diverse praktijkopdrachten op het gebied van moord, marteling en terrorisme succesvol ten uitvoer gebracht. Ik werd daarvoor beloond met een kamer voor mijzelf alleen en verschillende assistenten die mij dagelijks begeleidden. Eerder deze week werd ik echter volkomen onverwacht en zonder opgaaf van reden ontslagen. Eerlijk gezegd ben ik daar niet zo rouwig om; Abu Zaabal is een ambitieus bedrijf waar de concurrentie moordend is, en na 22 jaar ben ik wel weer eens toe aan een nieuwe uitdaging.

Het lijkt mij een eer om voor uw bedrijf te mogen werken. Uw organisatie brengt dagelijks meer mensen op de been dan U2 en FC Barcelona bij elkaar, en ik heb daar diepe bewondering voor. Ik wil daar graag mijn steentje aan bijdragen, als u mij deze woordgrap permitteert.

Ik ben een gedreven en harde werker, consciëntieus ook, die pas opgeeft als hij zijn doel bereikt heeft. Ik werk graag met mensen, en hoewel ik geen ervaring heb met journalisten – waar u expliciet naar vraagt – verwacht ik dat dit geen enkel probleem zal zijn, gezien met ruime ervaring met andere willoze slachtoffers.

Uiteraard zijn kennis en ervaring alleen niet voldoende; je moet bijvoorbeeld ook in een team en bij de organisatie passen. Ik hoop daarom dat u mij uitnodigt voor een persoonlijk gesprek, waarin wij dit nader kunnen onderzoeken.

Helaas ben ik op dit moment door omstandigheden zowel telefonisch als per e-mail slecht bereikbaar. Omdat er uit uw advertentie toch een zekere urgentie sprak, stel ik voor dat ik, vooruitlopend op mijn aanstelling, mijn werkzaamheden alvast aanvang. Daarbij zal ik in eerste instantie de journalisten belagen, en wel zodanig dat u mijn functioneren kunt beoordelen aan de hand van de beelden die de cameramannen in hun doodsangst schieten – ervan uitgaande dat de verderfelijke westerse zenders op uw toestel nog wel te ontvangen zijn. Bijkomend voordeel is dat wanneer de journalisten verjaagd zijn, de operatie met betrekking tot de burgers geruislozer kan verlopen.

In afwachting van uw reactie verblijf ik,

Met zeer grote hoogachting,

Hassan Suleiman – inderdaad, familie van ;-)

P.S. Ik veronderstel dat u in het theoretische geval van gelijke geschiktheid de voorkeur geeft aan een man.

Ramplessen

Geplaatst op door
Reageer

Hoewel het zeker geen linkse hobby is, is het maken van generalisaties van onschatbare waarde voor de kwaliteit van ons bestaan – ja, generalisaties helpen ons zelfs overleven. Dat begint al op jonge leeftijd: als een klein kind zijn vingers brandt aan een pan met kokend water, dan weet het dat het in het vervolg moet oppassen in de keuken, maar het is niet zo dat het meteen het hele huis mijdt, of de straat, de stad of het land verlaat (‘Nederland, veel te gevaarlijk voor mij’).

Sinds wij door angst bevlogen zijn, is ons vermogen tot het maken van relevante generalisaties enigszins aangetast. Velen zien angst als een bijproduct van het populisme en zullen de beschuldigende vinger in de richting van Fortuyn wijzen, maar het zou ook wel eens de vuurwerkramp in Enschede geweest kunnen zijn waar het allemaal mee begon. Direct na die ramp, op 13 mei 2000, werd namelijk de brandveiligheid van alle vuurwerkfabrieken in Nederland uitvoerig gecontroleerd. Niemand die op het idee kwam dat, om een dwarsstraat te noemen, ook cafés wellicht in vlammen op zouden kunnen gaan; daar was de nieuwjaarsbrand in café Het Hemeltje voor nodig. Naar aanleiding daarvan werden in heel Nederland de cafés op hun brandveiligheid gecontroleerd: dus niet alleen die met licht ontvlambare kerstversiering, niet alleen die met twee verdiepingen, niet alleen die in Volendam of Noord-Holland – maar dus bijvoorbeeld ook niet die in België en Duitsland, waar ze naar de spreekwoordelijke Hel(l) konden. En alleen de cafés: nou ja, misschien hier en daar ook een disco maar zeker geen, om maar weer iets te noemen, chemische fabrieken.

Met de grote terroristische aanslagen gaat het al net zo. We weten allemaal dat 9/11 de wereld voorgoed veranderde: de wereld van de vliegtuigpassagier dan met name. De generalisatie die we uit 9/11 trokken, was dat het alleen oppassen geblazen was in het vliegverkeer, en dat we daarom alle vliegtuigpassagiers binnenstebuiten moesten keren; dus niet in alle vormen van publiek transport alleen de mannen met bruine ogen of alleen de moslims, want dat zou een foute generalisatie zijn. Er moest een aanslag (door vermoedelijk bruinogige mannen, radicale moslims bovendien) op een forenzentrein in Madrid aan te pas komen om ons te doen beseffen dat er überhaupt nog andere vormen van vervoer bestonden die het doelwit van aanslagen konden zijn. En dus kom je sindsdien in Spanje geen intercity meer in zonder dat je bagage gescand wordt (forenzentreinen wel, merkwaardig genoeg), maar kun je in 2005 nog wel probleemloos een bom in de Londense metro plaatsen, waarna we ook in Amsterdam liever even met de tram gaan. Of met de bus, want er mag dan ook een dubbeldekker opgeblazen zijn, maar die hebben we hier niet.

Inmiddels is het zover dat wie in de WK-finale een kans voor open doel mist, een half jaar niet meer durft te voetballen.

Het is eng hoe dat werkt, angst. Want iedereen weet: als sinds de oerknal, mocht die zich op Nederlands grondgebied hebben afgespeeld, nog nooit een vuurwerkramp van Enschedese proporties heeft plaatsgevonden en het gebeurt een keer, dan is er statistisch gezien een dag later nauwelijks een veiliger plek te bedenken dan een willekeurige andere vuurwerkfabriek in Nederland. En toch gaan we na ‘Moerdijk’ natuurlijk kijken naar de veiligheid bij chemische bedrijven – en niet bij de branche waarin het volgende ongeluk gaat plaatsvinden.

Ach, die arme Pavlov en zijn trouwe viervoeter, die hadden het toch allemaal zo kwaad niet bedoeld.

iPhone

Geplaatst op door
11

Van alle mensen op de wereld heeft een fractie een iPhone. Toegegeven, het zijn er veel te veel en het lijken er nog meer te zijn doordat de bezitters de godganse dag over dat apparaat moeten praten en het dan niet gewoon hebben over hun telefoon of smartphone, zoals andere smartphone-eigenaars doen, maar over hun iPhone. “Schat, zet jij vast de Samsung LE32B650 aan? Ik wil het journaal graag zien. Dan doe ik de pizza’s vast in de Siemens HB23AB520E.”

Van alle mensen op de wereld die in het bezit zijn van een iPhone had een miniem deel op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen dat de wekker ervoor gezet moest worden. Daarbij moet wel worden aangetekend dat mensen die een iPhone hebben relatief vaker iets belangrijks te doen hebben waarvoor de wekker gezet moet worden dan mensen die geen iPhone hebben. Dat komt doordat ze een iPhone hebben.

Van de mensen die een iPhone hebben en die op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen hadden dat de wekker ervoor gezet moest worden, gebruikt een te verwaarlozen deel de wekfunctie van de iPhone. Wel is het zo dat mensen met een iPhone vaker gebruikmaken van de wekfunctie van hun smartphone dan andere smartphone-bezitters, die bijvoorbeeld een wekker gebruiken. Dat is omdat ze een iPhone hebben, en sekteleider Steve Jobs ze wijs heeft gemaakt dat je de iPhone overal voor kunt, nee, moet gebruiken – nou ja, behalve dan voor het afspelen van Flash-filmpjes en voor allerlei andere dingen die niet mogen van de sekte, maar dat laatste is niet erg, want als het niet mag van de sekte, waarom zou je het dan nog willen.

Van de mensen die een iPhone hebben en die op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen hadden dat de wekker ervoor gezet moest worden en daarvoor de wekfunctie van hun iPhone gebruikten, is het grootste deel gewoon uit zichzelf op tijd wakker geworden. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat iPhone-bezitters, en vooral de gebruikers van de wekfunctie, minder snel uit zichzelf wakker worden dan andere mensen, die bijvoorbeeld afgaan op hun bioritme. Dat is omdat ze een iPhone hebben, en blind vertrouwen op de techniek van diens wekfunctie.

Van de mensen die een iPhone hebben en die op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen hadden dat de wekker ervoor gezet moest worden, daarvoor de wekfunctie van hun iPhone gebruikten en niet uit zichzelf wakker werden, wist een overgrote meerderheid – is het niet uit eigen ervaring dan wel uit het nieuws – dat ze eigenlijk wel hadden kunnen verwachten de ze niet gewekt zouden worden, aangezien de iPhone twee maanden geleden ook al moeite had met de overgang van zomertijd naar wintertijd, een lastigheidje dat Microsoft al sinds 1916 onder de knie heeft.

Van de mensen die een iPhone hebben en die op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen hadden dat de wekker ervoor gezet moest worden, daarvoor de wekfunctie van hun iPhone gebruikten en niet uit zichzelf wakker werden terwijl ze wisten dat het ook bij de overgang van zomertijd naar wintertijd al mis was gegaan, zou je toch denken dat er vrijwel geen enkele nog zo naïef is om ook op maandag 3 januari 2011 de wekfunctie te gebruiken.

Laten we dus ruim inschatten dat van de mensen die een iPhone hebben en die op zondag 2 januari 2011 iets zo belangrijks te doen hadden dat de wekker ervoor gezet moest worden, daarvoor de wekfunctie van hun iPhone gebruikten, niet uit zichzelf wakker werden terwijl ze wisten dat het ook bij de overgang van zomertijd naar wintertijd al mis was gegaan, en die ondanks dat alles toch weer vol vertrouwen de wekker op hun apparaat hebben ingesteld voor maandag 3 januari 2011 omdat de sekteleider nu eenmaal zei dat het probleem verholpen was, er wereldwijd misschien tien zijn die niet vanuit hun laatste restje natuurlijke waakzaamheid uit zichzelf wakker zijn geworden en zich dus daadwerkelijk verslapen hebben. Tien hele domme mensen, mogen we daar gerust aan toevoegen.

WAAROM IS DIT DAN GODVERDOMME AL TWEE DAGEN IN HET NIEUWS???