Doorslaand succes

In de jaren negentig had je op de Nederlandse voetbalvelden Folkert Velten rondlopen. Dat wil zeggen, als de wedstrijd op vrijdag- of zaterdagavond was, want op de zondag hield de hervormde spits van Heracles een rustdag. Folkert scoorde aan de lopende band, maar bang aangelegde tegenstanders hoefden de wedstrijd maar naar de zondag te verplaatsen en ieder gevaar was bezworen. Ook een transfer naar een topclub zat er vanwege de zondagsrust niet in.

Folkert was in die tijd bepaald geen rolmodel, maar eerder de paria van het Nederlandse voetbal. Voetbal en streng geloof, dat ging niet samen.

Van de Spartaanse helden die deze week in een heroïsch gevecht promotie naar de Eredivisie afdwongen, deden maar liefst vier basisspelers mee aan de Ramadan. Een daarvan maakte na anderhalf uur strijd op leven en dood het winnende doelpunt, dus nadelig hoeft dat niet uit te pakken. Al vreten ze het hele jaar niks: zolang Sparta wint, vind ik alles best.

Je zou kunnen stellen, zoals Rob Jetten en Bas Paternotte deden in aanloop naar de Europese verkiezingen – die overigens zouden uitdraaien op een doorslaand echec voor D66 – dat het opstellen van vier vrome moslims eens te meer aantoont dat hun integratie een doorslaand succes is. Afhankelijk van het punt dat je wilt maken, zou je evengoed kunnen stellen dat het kennelijk wel meevalt met dat vermeende institutionele racisme in Nederland, maar daar gaat het nu even niet om: het is overduidelijk dat de allochtonen in de voetballerij al tijden tot de hoogste echelons zijn doorgedrongen.

Anders dan Folkert Velten zijn de vastende voetballers van nu wel degelijk rolmodellen voor de jeugd. Hoe jammer is het dan ook dat velen zo vaak opzichtige signalen afgeven dat ze misschien juist niet zo geïntegreerd zijn. Hoe oneindig veel beter zou het voorbeeld van Hakim Ziyech uit fucking Dronten zijn als hij, die Marokko slechts van zomervakanties kent, gewoon voor Nederland zou uitkomen? En nu ook weer bij de viering van de promotie van Sparta: vanwaar toch die Marokkaanse vlag?

Sparta

Nu ben ik zelf niet in het bezit van een Nederlandse vlag (wat me trouwens bij de bekendmaking van de examenuitslagen volgende week nog lelijk kan opbreken), maar dat een Marokkaanse Nederlander een Marokkaanse vlag heeft, wil ik accepteren. Dat je hem meeneemt naar een belangrijke wedstrijd (geen interland) vind ik al wat lastiger, maar vooruit. Dat je na de zwaarbevochten winst je shirt uittrekt, schijnt tegenwoordig normaal te zijn. Je staat immers niet voor niets iedere dag in dat ellendige krachthonk. Dat je moeder je vervolgens appt dat je moet oppassen om geen griepje op te lopen met dat koude zweet: alle begrip, zelfs als dat in het Arabisch zou gebeuren. En daar heb je dan die vlag voor bij je. Maar dat dat ding werkelijk op iedere foto moet figureren – het is me een raadsel.

We zagen niet de Duitse vlag van Ragnar Ache, de Finse van Janne Saksela, de Belgische van Dries Wuytens of de Senegalese van Lassana Faye. Niet verwonderlijk, want Sparta uit Rotterdam wint van De Graafschap uit Doetinchem. Rotterdamse vlaggen, die waren van toepassing.

Zouden Rijkaard, Van Basten en Gullit met een Nederlandse vlag gewapperd hebben als ze AC Milan weer eens aan een landstitel hadden geholpen? Ik denk het haast niet, maar zij kwamen dan tenminste nog uit Nederland, en ik geloof niet dat de Nederlandse jeugd in het Italië van begin jaren negentig onder een vergrootglas lag.

Natuurlijk mag Mohamed Rayhi blij zijn en dat op zijn eigen manier vieren. Maar ook in de reacties op zijn Instagram-posts wemelt het van de Marokkaanse vlaggetjes en dat bewijst nou net niet dat de integratie van hem en zijn volgers een doorslaand succes is. Als we nationalisme eng vinden, en dat vinden we, dat moeten we hier ook de kriebels van krijgen.

Tegelijk, ook op de foto: een supportersvak, ongetwijfeld vol met PVV-aanhang, uitzinnig van vreugde terwijl er wordt geposeerd met een Marokkaanse vlag. Misschien moeten we onze zegeningen tellen.

Hoe dan ook: het kan in Nederland, de democratie hoeft niet getoetst te worden door de heer Kuzu. Die mag in zijn succesvolle reeks binnenkort bij de degradatie van een Turkse club naar keuze in een Israëlische vlag van het veld stappen.

Doorslaand succes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.