Eagles of Death

Een eenvoudige les over het venndiagram zou het voorspelbare debat na de aanslagen in Parijs een stuk op weg kunnen helpen. Een venndiagram toont de relaties tussen verschillende verzamelingen via overlappende cirkels:
Venn-Diagram

Vertaald naar de verzamelingen ‘moslims’ (anderhalf miljard), ‘extremisten en hun sympathisanten’ (onbekend) en Anders Breivik (1) zou dat er zo uit kunnen zien:

venn-extremisme

Voor de goede orde: het groene vlak is dus niet op ware grootte, omdat iedereen ook wel zal begrijpen dat er niet anderhalf miljard extremisten op aarde rondlopen. Wel is het cirkeltje Breivik omwille van de zichtbaarheid enorm uitvergroot.

Mensen die bang zijn voor moslimterreur, zijn bang voor het groene vlak. Logischerwijs valt daaruit op te maken dat het niet gaat om alle moslims, maar (voor dit debat) wel om alléén moslims. Het argument dat een heel geloof over één kam wordt geschoren, is dus aantoonbare lariekoek, en volgens mij zijn er ook maar bar weinig mensen die beweren, of zelfs maar suggereren, dat het groene vlak de hele moslimcirkel overlapt. Dus wanneer men de hashtag #MuslimsAreNotTerrorist gebruikt, dan geeft dat uiting aan een onweersproken waarheid. Echter: de terrorists zijn wel muslim.

Dat er naast het groene vlak ook nog andere extremisten bestaan en bestonden, is leuk voor aan de borreltafel, maar doet niet echt terzake. De introductie van de dodehoekspiegel bij vrachtwagens werd ook niet tegengehouden door het feit dat er óók veel mensen verkeersdoden veroorzaakt worden door personenauto’s. Maar zelfs de vergelijking zelf is een flagrante bagatellisatie van het moslimgeweld dat ons bedreigt. De andere extremisten leefden 70 tot duizend jaar geleden, zijn minder of in het geheel niet bedreigend voor onze samenleving, passen minder (extreem) geweld toe, ze streven niet naar wereldheerschappij of hij handelde vijf jaar geleden in zijn eentje.

Dan zijn er nog de mensen die beweren dat het groene vlak in het geheel niet overlapt met de moslimcirkel: ‘dit heeft niets met de islam te maken’. Een merkwaardige opvatting, gezien het feit dat de daders bij voortduring Allah is groot roepen en behoren tot een groep die zich Islamitische Staat noemt, die wetten invoert die gebaseerd zijn op hetzelfde boek als waar zij zelf hun geloof op baseren.

Op zich is dat nog wel te begrijpen, want met deze groep barbaren wil een weldenkend mens zich natuurlijk nooit binnen welk overlappende cirkeltje dan ook bevinden. Dezelfde mensen zeggen echter dat anderhalf miljard moslims deze daden verafschuwen, en dat klopt natuurlijk niet: dan zul je van die anderhalf miljard op zijn minst de schurken moeten aftrekken. Daartoe behoren, zo neem ik aan, de leden die half Syrië, Irak en Libië bezet houden, de mafketels van Boko Haram, de hoofdafhakkers uit Saudi-Arabië etc. etc. Hoe marginaal die groep in verhouding tot het totaal ook is (heeft iemand een idee?), het betreft in ieder geval niet een hobbyistenclubje met teruglopend ledenaantal.

Als we er ook de sympathisanten toe rekenen, en waarom zouden we dat niet als het toch niets met de islam te maken heeft, dan belanden we op een lastig, want subjectief terrein. Want wanneer ben je sympathisant van extremisme? Val je dan uit de cirkel of blijf je erbinnen en verhuis je een stukje in de richting van het groene vlak? Kun je moslim zijn en deze acties goedkeuren? Of er begrip voor hebben? En waar ligt dan de grens? De scheidslijn is vaag, en juist dat maakt het, hoe vervelend dat ook is voor al die onschuldigen in het witte vlak, met ieder nieuw bloedvergieten steeds urgenter voor moslims om duidelijk te maken waar zij staan.

Dat er helaas gerede aanleiding is om te twijfelen aan hun stellingname bewijze de timeline van mijn dochter op social media. Net zoals de mijne staat die vol met, zo vind ik zelf, obligate #prayforparis’en, Banksy’s Jean Julliens en Franse vlaggen. Maar de stroom wordt af en toe onderbroken door de bijdragen van haar moslimvriendinnetjes, waarin staat Fuck Paris, Pray for Gaza. Het is er niet één, het zijn er meer, en omgekeerd is er niet één die wél een Eiffeltoren plaatst of haar hoofddoek blauw-wit-rood laat kleuren.

Het zijn meisjes van 12, 13 of 14 jaar. Brave kinderen in 2 havo, die, zo veronderstel ik, bij uitstek bedoeld worden als men het heeft over die overgrote meerderheid die wij niet in het verdomhoekje moeten plaatsen. Die het slachtoffer zijn van ons ‘racisme’. Maar hoe worden deze kinderen opgevoed? Welke lessen krijgen zij op dit moment mee van hun ouders? Aan wie zullen zij loyaal zijn als het er straks echt op aankomt?

In het nieuws lees ik dat Nederlandse moslims de aanslagen veroordelen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het zo is, en put hoop uit de woorden van Aboutaleb, die erkent dat het een probleem van de islam is en inziet dat het extremisme weggevaagd moet worden en dat alleen kan als moslims erkennen dat het een probleem van hen is. Of uit die van een jongerenimam, die zegt: We kunnen niet blijven zeggen dat het niets met de islam te maken heeft.’

Maar hoeveel vertrouwen moet ik hebben zolang de kinderen Fuck Paris, Pray for Gaza roepen?

Eagles of Death

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.