Perpetuum mobile

Afgezien van moslimfundamentalisten moeten we tegenwoordig ook rekening houden met moslimfundamentalistes: godsdienstfanates die zich kunnen ontwikkelen tot zelfmoordterroristes. Vonden we de islam al eng omdat zij haar aanhangers brengt tot daden waartoe wij niet in staat zijn – wanneer zelfs vrouwen al zelfmoordaanslagen gaan plegen, is iedere poging een dergelijke daad te rijmen met een redelijk wereldbeeld gedoemd te mislukken.

Onszelf opblazen, dat kúnnen wij simpelweg niet in het westen; de eerste tuinbroek (of geitenwollen sok, for that matter) die ook maar op de gedachte komt om zichzelf op te offeren teneinde Femke Halsema minister-president te maken, moet nog genaaid worden.

Er is ook geen enkele reden om ons met de dwaasheid van politieke levensberoving in te laten. We hebben immers al rijkdom en macht, waarmee we tanks kopen en landkaarten tekenen. Dat kunnen ze in Fundamentalistenland dan weer niet. Dat vinden we oprecht jammer, want ook in Fundamentalistenland heeft men recht op onze manier van leven, en daarom willen we die met graagte brengen.

Daarbij vallen helaas af en toe wat slachtoffers. De rebellen, zoals ze hier heten, laten het leven, hun vrouwen blijven achter. Zwarte weduwen, noemen we ze. Ze trekken naar de stad in een bomgordelboerka en laten zich in een druk metrostation opbellen op hun telefoon, die als ontstekingsmechanisme dient. Het leven was immers zinloos geworden, opgehouden als het ware, nadat hun man hun ontvallen was.

Er vallen onschuldige slachtoffers: mannen en vrouwen die een plek in de krant verdienen. Het leven van hun partners is niet voorbij. Natuurlijk, zij torsen een trauma mee, maar zij kunnen rekenen op professionele hulp en vinden over een paar jaar een nieuwe levensgezel met wie ze opnieuw gelukkig worden. Het leven gaat door, uiteindelijk.

Om de paar jaar kiezen ze nieuwe machthebbers. Ze zijn trots op hun democratie, dat prachtige goed waaraan ze hun superioriteit ontlenen. Jazeker, elk volk krijgt de machthebbers  die het mandaat verdienen om nieuwe slachtoffers, en daarmee nieuwe daders te maken.

En zo herhaalt niet alleen de geschiedenis, maar ook de toekomst zich, steeds maar weer opnieuw.

Stukje

Voor al die arme trouwe bezoekers voor wie God de rss-feed heeft uitgevonden maar die hier desondanks nog iedere dag langs blijven komen in afwachting van een nieuw stukje: even dit stukje om te vertellen dat er nog geen stukje is.

Misschien komt het er weer van als straks www.sokkerploegbaas.nl echt klaar is.

Of als ik me te veel opwind over die vreselijke Grunberg op de voorpagina van de vernieuwde Volkskrant, waarbij ik overigens direct al na de eerste editie worstel met de vraag of het nu gevoelens van boosheid zijn die overheersen omdat men de spaarzame ruimte aan zo iemand heeft toevertrouwd, of gevoelens van opluchting vanwege het feit dat hij maar zo weinig ruimte tot zijn beschikking heeft – de beantwoording van welke vraag in zo’n kaboutercolumn dus al niet aan bod zou kunnen komen omdat de teller na beëindiging van deze zin staat op het maximum van 150 woorden.