Op de valreep van 2009 werd Jasper Schuringa toch nog de held van het jaar door tijdens vlucht 253 van Northwest Airlines bovenop Umar Farouk Abdulmutallab te springen, terwijl deze aan het hannesen was met zijn provisorisch in elkaar geknutselde beenbom. Daarmee voorkwam Jasper in één klap keer een gruwelijk inferno, verkiezingsoverwinningen voor Geert Wilders tot in de pruimentijd, een Derde en Vierde Wereldoorlog en ongetwijfeld nog allerlei ander naars wat onze fantasie vooralsnog te boven gaat.
Niets wijst erop dat de aanslag wel gelukt was als Jasper niet zo heldhaftig had opgetreden. Umar zat immers nogal te klooien met dat ontstekingsmechanisme, bezweren ons diverse ooggetuigen. Evenmin is duidelijk of Umars been wel voldoende destructief vermogen had om een Boeing 747 op te blazen. Omdat het been getraind was in Jemen gaan we er maar stilzwijgend van uit van wel, maar zeker weten doen we het niet. Kortom, Jasper mag Umar Farouk Abdulmutallab wel dankbaar zijn voor zijn nieuw verworven status; had Umar een kolossale feilloos werkende volautomatische bom bij zich gehad, dan was Jasper letterlijk en figuurlijk nergens geweest.
Jasper mag ook de douane op Schiphol dankbaar zijn voor het doorlaten van het been van Umar. Volgens de operationeel directeur van Schiphol was dat nooit gebeurd als Umar door de bodyscan had gemoeten. Nee, en het was ook niet gelukt als hij in zijn blote tokus door de gewone metaaldetector had moeten lopen. En hebben de autoriteiten al gedacht aan een algeheel verbod op benen in het vliegtuig? Zomaar een ideetje; ben je ook meteen van dat gemekker over te weinig beenruimte af.
De Amerikaanse autoriteiten mag Jasper ook niet vergeten in zijn bedankrondje. Zij hadden Umar niet op de no fly list geplaatst, en daar waren ze zelf nogal verbaasd over. Ze hadden het logischer gevonden als iemand een aanslag in een vliegtuig had gepleegd die wel op deze lijst stond. Tsja.
Maar het meest van al verdient Passagier Seip een bloemetje van Jasper. Passagier Seip zat naast Umar in het vliegtuig een sudokuutje op te lossen toen de vlammen uit diens been schoten. “Ach, dat is gewoon een gek die zich rot voelt door kerst en daarom aandacht wil”, zo dacht Passagier Seip, terwijl hij zijn geluksnummer 7 invulde. “En ach, nog zo een die er bovenop springt. Wat een aandachttrekkers!”
Ook toen Passagier Seip ‘s avonds ondersteboven en geblinddoekt aan een duikplank hing, had hij nog niet door dat hij aan een terroristische aanslag was ontsnapt. “Ik dacht dat het erbij hoorde. Mijn vrouw en ik kwamen net uit Griekenland. Daar kregen we ouzo op het vliegveld, dus hier wat water met een theedoek in je bakkes, dacht ik. Weet ik veel wat voor tradities je overal hebt.”
Voor mij is niet Jasper, maar Passagier Seip de held van vlucht 253. Jasper is een loser die de Nederlanders veel te populair heeft gemaakt bij de Amerikanen. Die weten nu dat we niet alleen met één goed geplaatste vinger in de dijk een overstroming kunnen voorkomen, maar ook met onze blote handen vuur kunnen doven. Vergeet het maar, dat wordt nog minstens tien jaar blijven in Afghanistan.
