Maandelijks archief: juni 2009

Groen

Geplaatst op door
17

Anders dan bij de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten, die voor ons wellicht heel wat minder ingrijpende gevolgen heeft gehad, was er in aanloop naar de verkiezingen in Iran niet zoiets als www.stemwijzeriran.nl, met interessante stellingen als

  • “Israel moet van de kaart geveegd worden” (eens of neutraal);
  • “Vrouwen zijn minderwaardig” (eens of eens); of
  • “Homoseksualiteit moet kunnen” (stenigen of van een flatgebouw gooien).

Wat weten we daarom van oppositiekandidaat Mir-Hoessein Mousavi, behalve bijvoorbeeld dat hij ook al een baard en iets met de kleur groen heeft? Vrij weinig. Wie enige moeite doet, maar waarom zou je, komt er hooguit achter dat Mousavi in 1981 door ayatollah Khomeini, u weet wel, die tolerante vriend van Salman Rushdie, benoemd werd tot premier van Iran, en die functie bekleedde tot 1989. Nou, dat waren nog eens vreedzame tijden! Afgezien van dat ene conflictje met buurland Irak kunnen we spreken van een vrijwel rimpelloze periode in de geschiedenis van Iran.

Ondanks dat we dus weinig van Mousavi weten, is hij in Nederland en de rest van de westerse wereld ongekend populair. Dat zal dan voornamelijk te maken hebben met zijn tegenstrever Mahmoud Ahmadinejad, die ruim drie jaar geleden overigens de twijfelachtige eer had dit weblog te openen.

Tsja, als je op een onbewoond eiland alleen boeken van Yvonne Kroonenberg en Arnon Grunberg aantreft, ga je in arren moede ook maar Grunberg lezen. Maar dat is nog geen reden om bij wijze van steunverklaring plotseling allerlei lelijke megakrullen in je haar te laten zetten – al was het maar omdat in dit uitermate onzorgvuldig gekozen voorbeeld Yvonne Kroonenberg zich al  een vergelijkbaar en zo mogelijk nog afzichtelijker haardracht aangemeten heeft.

Toch is dat wat nu wereldwijd min of meer gebeurt op Twitter: duizenden twitterazzi, tweeps of met welke twenenkrommende twypering ik ze ook moet aanduiden mensen hebben hun persoonlijke afbeelding daar voorzien van een felgroen laagje, volgens de bijbehorende website om hun steun voor de Iraanse democratie (!) te tonen. Nog hilarischer is de oproep om je tijdzone aan te passen aan de lokale tijd in Teheran, ‘want de veiligheidsdiensten struinen het web af op zoek naar subversieve webloggers en twitteraars in die tijdzone.’ Daar ben je dan ook klaar mee: als je dat braaf doet in combinatie met zo’n groen plaatje staat er morgen zo’n motormuis van de Revolutionaire Garde op de stoep, terwijl de sluwe subversieveling in het Teheraanse uiteraard gewoon zelf zijn tijdinstelling heeft aangepast.

Nu moet ik er onmiddellijk bij zeggen dat ik ernstig bevooroordeeld ben omdat ik zowat liever op een onbewoond eiland beland met Mahmoud Ahmadinejad dan met Twitter, maar de solidariteitsmentaliteit vanuit de luie stoel die uit deze acties spreekt, is werkelijk stuitend te noemen. Achteroverleunend op een terrasje, nippend aan je roseetje of genietend van alle langsparaderende schaars geklede dames via je iPhone steun betuigen aan een man die van dergelijke westerse geneugten waarschijnlijk intens walgt: het moet niet gekker worden. Een groen laagje over je avatar, nee, daar zullen de autoriteiten van inbinden! Daar zullen de demonstranten, die jouw Nederlandstalige scheten natuurlijk massaal volgen vanaf de barricades, zich door gesterkt voelen!

‘Het is allicht beter dan helemaal niets doen’, hoor je de kuddedieren die denken dat ze een bijdrage leveren aan een betere wereld zichzelf dan vaak verdedigen. Ik betwijfel het ten zeerste.

Ik ben benieuwd of men straks ook bereid is een rood laagje toe te voegen indien uiteindelijk blijkt dat militair ingrijpen de enig overgebleven manier is om het Iraanse volk en de rest van de wereld te verlossen van een misdadig regime.

Beste Geert,

Geplaatst op door
4

Ik ken je nu een paar jaar, voornamelijk van familieverjaardagen. Toen ik je voor het eerst ontmoette hield je je nog angstvallig schuil in een hoek van de kamer, waar je gemompel wegstierf in het rumoer of achter een gordijn. Wat een verschil met de laatste maanden, waarin je alomtegenwoordig bent, als de vervelende oom die te diep in het glaasje heeft gekeken en met zijn even luidruchtige als slechte grappen alle aandacht opeist. En het spijt me, Geert, maar je benoemt de dingen graag zoals ze zijn: je hebt een slechte dronk.

Dit weekend zei je op de Deense televisie dat wat jou betreft alle moslims die in Europa problemen veroorzaken, uitgezet en van hun nationaliteit beroofd moeten worden.

Het doet me deugd dat je na je eclatante verkiezingsoverwinning nu ook gemene zaak wilt maken met het in Europees verband aanpakken van pan-Europese problemen, ondanks een campagne die het tegendeel leek te suggereren. Echter, in de uitvoering van dit ongetwijfeld weldoordachte plan voorzie ik enkele praktische obstakels, vooral vanwege de (met alle respect) megalomane omvang van het project.

Met aftrek van degenen die zich netjes aan de wet en onze waarden houden, die vanzelfsprekend mogen blijven, kom je tot ‘tientallen miljoenen’ moslims die ofwel crimineel zijn ofwel, zo dit al twee gescheiden zaken zijn, het kalifaat en de sharia nastreven. Van jou mogen ze allemaal hun koffer pakken en op het vliegtuig gezet worden. Daarbij haal je jezelf nogal een infrastructurele uitdaging op de hals, want je begrijpt dat je zult moeten zorgen voor de strengst mogelijke beveiliging op het vliegveld.

Toch is het de vraag of je zo ver zal komen, nog even zwijgend over alle internationale verdragen waar je als toekomstig minister-president nog wel even aan vastzit. Op een totaal van twintig miljoen moslims in Europa betreft ‘tientallen miljoenen’ nogal een fors aandeel. Ik hoef je hopelijk niet uit te leggen dat er onder hen velen zullen zijn met geen andere nationaliteit dan een Europese. Waar stuur je hen heen? En moet ik je daarnaast wijzen op de mogelijkheid van autochtone Nederlanders die zich tot de islam bekeren? Ze bestaan, en ik durf de stelling aan dat ze in jouw doemscenario’s tot de gevaarlijkste strijders behoren.

Geert, je hebt in de afgelopen jaren veel vrienden gemaakt, en die komen je toe. Althans, je hebt je best voor hen gedaan. Als je wilt dat die vriendschap iets voorstelt en beklijft, ben je de meesten nu echter enige uitleg verschuldigd. Velen roemen je omdat je onderwerpen klip en klaar bij hun naam noemt, maar wenden zich vol afschuw af wanneer je suggereert dat ze iets tegen alle moslims zouden hebben. ‘Ik heb helemaal niets tegen moslims!’, overdrijven ze dan vaak schromelijk en opzichtig. Jij redt je daar altijd handig uit door er van tijd tot tijd op te wijzen dat er ook zijn die zich wel aan de wet houden. Als de vergelijking wordt gemaakt met het jodendom of het christendom, waar we je geen onvertogen woord over horen zeggen, dan laat je weten dat de islam geen religie is, maar een ideologie. En als we ons afvragen hoe ver jouw selectieve vrijheid van meningsuiting gaat, dan leg je de grens bij oproepen tot geweld.

Maar Geert, als je onder de twintig miljoen moslims in Europa tientallen miljoenen criminelen telt, zeg je dan niet feitelijk dat de moslims die de sharia niet willen invoeren op één hand te tellen zijn? En is het dreigement van een massale geforceerde volksverhuizing, om dat ene andere Jan Pronk-woord maar een keer niet te gebruiken, niet feitelijk een oproep tot geweld tegen een bevolkingsgroep? En waarom is dat wel legitiem bij mensen die een ideologie aanhangen en kennelijk onaanvaardbaar bij godsdienstfanatici?

Die laatste vraag is misschien een beetje stom, maar ik ben dan ook van de linkse kerk. Dat schijnt overigens ook een ideologie te zijn en geen geloof, maar de laatste weken twijfel ik daar wel eens aan. Dit geheel terzijde.

Hoe dan ook, Geert: vertel het ons. Vertel ons hoe het zit met die aantallen, vertel ons hoe het zit met degenen die hier geboren zijn, en vertel ons vooral wat je met al die mensen die van de profeet geen kwaad weten van plan bent. Je vrienden hebben er recht op om dat te weten, en je nog veel talrijkere vijanden trouwens ook.

In de ijdele hoop op enige reactie verblijf ik,

Niemand in het bijzonder

Smeerbaar

Geplaatst op door
3

Roomboter. We weten het allemaal: het smaakt gewoon naar boter, maar omdat het zo kut smeert, is het ergens toch lekkerder. Dat is een heel normaal menselijk principe, dat je iets beter waardeert naarmate je er meer moeite voor hebt gedaan. En wat brengt ons dan de vrije markteconomie? Koelkast smeerbare roomboter. Smaakt nog steeds hetzelfde, maar is toch lekkerder (want roomboter), alleen nu zonder het ongemak van het kutte smeren. Noem het vooruitgang.

Maar: koelkast smeerbaar! Wat dat nu weer voor constructie?

Kijk, mensen die van huidkanker houden, zijn niet zomaar bruin, maar zonnebankbruin. ‘Zonnebank’ is dan een verfijning op de almachtige rijkdom van het begrip ‘bruin’, zodat we direct weten over welke schakering van deze smeerpoetserijkleur, die hopjesvla, fecaliën en dus huidkanker in zich verenigt, we het precies hebben. Je kunt daar eindeloos in variëren: zonnebankbruin, huidkankerbruin, driesroelvinkbruin of torremolinosbruin verwijzen allemaal naar hetzelfde, maar het zou nogal vreemd zijn om een huidteint aan te duiden als fritzlbruin, naar de kinderen van opavader Fritzl die hun leven lang in een kelder hebben doorgebracht.

Het idee van roomboter die je in de koelkast bewaart, is dat je een brok graniet kweekt waar Cristiano Ronaldo nog geen deuk in kan schieten. Pas na drie uur op de verwarming kun je met een hamer en een beitel voorzichtig proberen de eerste bres in het massief te slaan. Eén ding moet duidelijk zijn: de koelkast voegt in het geheel niets toe aan de smeerbaarheid van de roomboter, en heeft hier zelfs, als het een koelkast is die doet wat-ie moet doen, namelijk koelen, een negatieve invloed op. Van echte koelkastsmeerbare roomboter zou je dus mogen verwachten dat het rotter dan rot smeert, maar wat blijkt? Als je zo’n pakje koopt, blijkt er een substantie in te zitten die nog net niet vloeibaar is.

Ondanks het een toch het ander: reclamemakers hebben bedacht dat je dat best in één begrip kunt vatten, en geven daar zoals het hoort natuurlijk weer een gratis foute spatie bij weg. Zo is de wasverzachter van Silan tegenwoordig droogtrommel spatie fris. Welnu, liefhebber van frisheid die ik ben, heb ik mij direct enkele uren in mijn droogtrommel opgesloten, maar ik kan u verzekeren: daar is niks fris aan. Het is er niet pluis, in de droogtrommel.

Het zal een dolle boel worden als we allerlei samenstellingen kunnen maken waarbij het eerste deel niet langer uitsluitend een beperking van het tweede deel kan zijn, maar ook een uitbreiding, zonder dat direct duidelijk welke van de twee opties bedoeld wordt. Als Ariel straks komt met varkensfris, en dat irritante wollige kutbeertje van Robijn naast lentefris ook ineens herfstfris gaat aanprijzen, hoe moeten we dat dan uitleggen? Nog maar te zwijgen over de ambiguïteit van het begrip ‘fris’, dat natuurlijk ook nog naar een temperatuur kan verwijzen (‘nu ook op 15 graden varkensfris!’).

Een welverdiend biertje na een lange week vruchteloze arbeid? Rotweekverrukkelijk.
Dion Graus die het opneemt voor de dieren? Wildersvredelievend.
En je vrouw die zogenaamd geen zin heeft? Hoofdpijngeil.

Wat zeg ik? Koelkastsmeerbaarboterhoofdpijngeil.

Duiden

Geplaatst op door
7

Gutteguttegut, wat waren we met zijn allen verbaasd over de overwinning van de PVV bij de Europese verkiezingen afgelopen donderdag, na slechts drie jaren van peilingen en een maatschappelijke ontwikkeling van een jaar of acht die al in die richting wezen. En dan te bedenken dat het allemaal nog veel erger had kunnen zijn – of: zal worden – wanneer Geert ook de echte anti-Europastemmer, die bij Europese verkiezingen wijselijk thuisblijft, had weten te mobiliseren.

De dagen na zo’n politieke aardverschuiving staan altijd in het teken van het grote duiden. De meest kolderieke analyse kwam nog wel van de grote winnaar zelf, die in de uitslag van verkiezingen over Europa, waarin amper een derde van de bevolking de moeite had genomen zijn stem uit te brengen, een duidelijke boodschap aan het nationale kabinet las om zijn biezen te pakken. Het is toch ook een democraat in hart en nieren, onze Geert.

In de tsunami aan speculaties durf ik ook nog wel een duid in het zakje te doen: deze uitslag toont, helaas, voor de zoveelste keer het failliet van onze meerpartijendemocratie. De afgelopen decennia zijn we vrijwel onafgebroken bestuurd door christenen, sociaal-democraten en liberalen, in wisselende samenstelling. De ene keer boog het beleid wat meer naar links, de andere keer wat meer naar rechts en de afgelopen jaren wat meer naar boven, naar de Heer, die eigenlijk continu zag dat het Goed was. Natuurlijk was het niet leuk als de partijen die de regering vormden niet helemaal vasthielden aan hun verkiezingsprogramma en in plaats daarvan compromissen sloten, maar dan stemden we ergens anders op, verschoof de balans en kwamen we erachter dat regeringen nu eenmaal per definitie compromissen moeten sluiten.

Waren we teleurgesteld? Welnee. Het kon misschien beter, maar het ging ontzettend goed. Tot het te goed ging en de mensen verwend raakten. Met een partij die in minder dan 100% van de gevallen verkondigde wat men vond, nam men geen genoegen meer.

Intussen spelen de gevestigde partijen nog steeds hetzelfde kluitjesvoetbal dat ze altijd al speelden, met zijn allen rond de middencirkel. De verschillen tussen veel partijen, hoe dik  ze ook aangezet kunnen worden en feitelijk ook kunnen zijn, zijn welbeschouwd nuanceverschillen, en dat vereist een ingewikkeld verhaal.Waar men vroeger meneer de politicus op zijn blauwe ogen geloofde omdat hij ongetwijfeld wist waar hij het over had, eist de moderne burger tekst en uitleg die hem in veel gevallen ver boven de pet gaat. Boodschappen die voor elke amoebe nog redelijk te behappen zijn, zoals ‘Tegen!’, ‘Brr!’ en ‘Eng!’, beklijven daarentegen een stuk beter.

In navolging van PvdA-fractieleider Mariëtte Hamer, die overigens een debat tegen een gemiddeld wassen beeld in Madame Tussaud’s nog zou verliezen, zie ik in de verkiezingsuitslag ook een aansporing: een aansporing om het standpunt dat veel mensen te dom zijn om hun democratisch recht uit te oefenen, waarmee ik mezelf altijd zo populair maak, nog krachtiger uit te dragen. De gevestigde politiek zou er verstandig aan doen zich rekenschap te geven van dit feit. Niet door het hardop te verkondigen, want dat jaagt de mensen alleen maar tegen je in het harnas, weet ik toevallig, maar wel door de nuance te verlaten en je tot platitudes te beperken. Laat ze hun stem maar baseren op algemeenheden, en breng de nuance dan maar weer aan zodra je het vertrouwen hebt gekregen en aan de slag gaat. Afdwingen, dat respect! En wie zich dan nergens in kan vinden, blijft maar lekker thuis; ik heb nooit begrepen wat het probleem kan zijn van een lage opkomst bij verkiezingen.

Zo’n cordon sanitaire, dat Wilders als men het weigert op te richten nog het liefst eigenhandig metselt, is, zoals de naam al aangeeft, op zich een hele gezonde oplossing. Femke Halsema wees er in een overigens hemeltergend debat al op dat de partijen die een uitgesproken pro-Europese campagne hebben gevoerd bij elkaar veel meer zetels hebben gehaald dan de PVV. Ze zijn er dus wel, en zelfs in ruime meerderheid, maar zolang men elkaar in een onnavolgbaar gevecht blijft bestrijden op de vierkante centimeter zal dit potentieel steeds moeilijker te gelde gemaakt kunnen worden.

Zeventien procent voor de PVV: dat betekent dat waarschijnlijk zo’n zeventig procent fel gekant is tegen Wilders en de zijnen. Als je het zo bekijkt staat D66 er op dit moment waarschijnlijk het meest rooskleurig voor. Maar zelfs in de hoogtijdagen van een anti-partij is antipathie kennelijk geen democratisch gegeven.

Europa TSJA

Geplaatst op door
5

Ik moet u iets opbiechten: ik heb de afgelopen weken serieus met de gedachte gespeeld om morgen bij de Europese verkiezingen op D66 te stemmen. Eigenlijk.

Kijk, er is weinig waar ik zo’n enorme hekel aan heb als aan welgestelde Nederlanders met een vermeende hekel aan Europa. Europa, dat is synoniem voor alles waardoor ons leven hier tof is en elders kut: vrede, vrijheid, vrij vrvoer, vreten en vrouwen – althans dan toch die van de soort die niet van boven tot onder bedekt zijn door textiel dan wel ongewenste lichaamsbeharing – en daar anders wel iets op bedenken. Honger, dat zijn vliegen op een donker kinderlichaam op een plasmascherm; oorlog voer je op een Playstation.

Wie daar een hekel aan heeft, maakt op zijn minst een nogal verwende indruk, als het geen verwarde is. Toch werden het er in de afgelopen jaren steeds meer, en nog meer en toen nog meer, tot er in dit chagrijnige verwende ooit zo tolerante boze godvergeten geborneerde egoïstische verziekte kloteland welgeteld nog maar één fatsoenlijke partij was die zich in het kabaal van anti-geluiden en ander sceptisch gemopper überhaupt nog openlijk voor Europese samenwerking durfde uit te spreken met de slogan Europa JA.

En dat was dan D66. Tsja.

“Ja, nogal wiedes”, had ik als campagneleider nog aan de slogan toegevoegd, maar dat zou waarschijnlijk olie op het vuur geweest zijn, zeker bij een partij die eerder stiekem ook al niet zo gelukkig was met zijn slogan, eigenlijk.

Niettemin lopen er in Nederland politici rond die beweren dat Europa ons ‘alleen maar geld kost’. Het zijn liegebeesten van de ergste soort, zonder tussen-n want het gaat hier om het werkwoord, LIEGEN, en dat is wat ze doen: ze begaan een flagrante historische leugen, en daarom zou je ze ook leugenbeesten kunnen noemen, mét tussen-n, als dat woord tenminste had bestaan. Ze maken de mensen wijs dat ons land in de Noordzee zal verdwijnen wanneer we afspraken die al tijden van kracht zijn eindelijk eens op papier vastleggen, en brengen hun politieke tegenstanders zodanig in de war dat zij waarschuwen dat het licht uit zal vallen als we het niet doen.

In gesprek met polofoben en andere europsceptici kan ik mijn verbolgenheid over het hierboven samengevatte grondwetdebatdrama altijd moeilijk verbergen. Als onze volksvertegenwoordigers, die toch worden ingehuurd om slim te zijn, al met zulke aantoonbaar domme argumenten aankomen, dan zal het volk, mijzelf incluis, toch zeker wel veel te dom zijn om over zulk een ingewikkelde materie een zinnig oordeel te vellen?

En zo kwam ik in het Guinness Book of Records als eerste man die elitair was omdat hij zichzelf ergens te dom voor vond.

En zo kwam ik dus ook even bij D66 uit, maar dat was gelukkig van korte duur. Een stem voor D66, tsja, wat moet je ermee. In Europees verband is dat net zo goed een stem voor de VVD, en hoewel dat een argument van het type stem-voor-of-het-licht-valt-uit lijkt, zit er helaas wel een kern van waarheid in. De SP zit bij allerhande communisten in een fractie en het CDA doet het met Berlusconi: het zijn gewoon de feiten.

Het is precies dat ogenschijnlijk frustrerende aspect dat me zo hoopvol stemt en doet stemmen. Vergeet al die onzinnige interne schaduwdebatjes in de marge die hier gevoerd worden: we stemmen morgen Europees. Wat zo’n Europese fractie allemaal wil? Geen flauw idee. We worden daardoor gedwongen om ons vast te klampen aan de dichtsbijzijnde zuil, en er min of meer blind op te vertrouwen dat de vertegenwoordigers daarvan ongeveer gaan doen wat we willen. The return of the Zuilen – bigger and meaner than ever! Of je nu van planten houdt of van God, van de vrije markt of van Mao: feitelijk heb je geen keus.

In die 26 andere landen zullen toch wel genoeg getalenteerde en bevlogen sociaal-democraten te vinden zijn die onze Hollandse prutsers voor hun karretje weten te spannen?