Maandelijks archief: december 2008

Tienlettertweeduizendachtterugbliklingo

Geplaatst op door
10

Het eind van het jaar is in zicht, dit wordt de laatste bijdrage van het jaar en dus kan ik alvast terugkijken. En hoe kan dat beter, net zoals vorig jaar, dan met oerhollands terugbliklingo?

Klikt u op de verschillende woorden voor negen volstrekt willekeurige schrijfsels uit het afgelopen jaar.

De opgave is dit jaar nogal eenvoudig, en bovendien zit er halverwege een koei van een aanwijzing verstopt. Verder kan ik verklappen dat de oplossing 2008 samengevat in één woord is. Voor mij dan.

De puzzel is, zoals het een goede puzzel betaamt, en dus anders dan de Trouw-citatenpuzzel, volkomen Google-proof. Wel hebt u Google nodig om een antwoord in te sturen, want zoals u inmiddels weet doet u dat door het aantal hits van de oplossing in Google in te sturen.

Veel plezier!

Zie ook Tienletterkredietcrisislingo, Twaalflettertweeduizendzeventerugbliklingo, Tienletterrampenlingo, Elflettergeertwilderslingo, Tienlettermeteorologielingo, Tienletterpaaslingo, Tienletteractualiteitenlingo, Tienletteractualiteitenlingo (2) en Tienletterjaarwisseling-ling-ling-lingo.

Babywalvisjager

Geplaatst op door
6

Het bezoekersaantal van deze site wordt al geruime tijd op peil gehouden door notoire billenkoekzoekers: mensen die om welke reden dan ook googelen op de term ‘billenkoek’ en dan, inmiddels finaal sufgespankt en denkend dat ze alles nu wel gezien hebben, op pagina 4 nog een hit van mij tegenkomen. Sinds enkele dagen zijn daar de babywalvisjagers bijgekomen.

Het begon nog enigszins aarzelend op de ochtend van 24 december, die je, maar dat terzijde, anders dan de bijbehorende avond gek genoeg geen kerstochtend mag noemen, want die is dan weer wel op de dag zelf. Een enkele googelaar kwam binnen via ‘staat babywalvis‘, een ander via ‘staat groeit babywalvis‘ en een derde via de complete zin ‘de staat groeit als een babywalvis‘. Met het klimmen der uren groeide het aantal bezoekers enorm; ik zou haast zeggen als een babywalvis. Bam, duizend kilobyte erbij in de logfiles. Bam, weer duizend kilobyte erbij.

Tegen de (inderdaad, kerst-)avond werd het te gek. Dit kon geen toeval meer zijn. Die mensen waren collectief naar iets op zoek, ik bood het hen kennelijk, of althans, daar ik ging ik maar van uit, alleen had ik geen flauw benul waarom de interesse in de babywalvis uitgerekend nu gewekt was. Ik had ze tenminste niet zien liggen bij Albert Heijn. Het kon niet anders of er was weer een of andere citatenpuzzel gaande, waarin men moest aangeven dat het Mark Rutte was die na vier dagen nadenken over de rijksbegroting met deze belachelijke vergelijking op de proppen kwam. Merkwaardig genoeg had niemand anders op heel internet daar een vernietigend stukje over geschreven, en dus kwam men bij mij uit.

Nou, lekker is dat. Daar zit je dan als logger. Te wikken en te wegen, te schaven en te doen om toch vooral het hele jaar door fraaie stukjes af te leveren. Geen hond die erin geïnteresseerd is, maar als we rond de kerst een citaatje kunnen meepikken, is het ineens verdomd handig. Maar even bedanken, ho maar.

Even overwoog ik in het bewuste bericht de naam van Mark Rutte te vervangen door die van iemand anders die ook wel in die puzzel zou voorkomen, zoals Barack Obama, of voor de zekerheid misschien beter iemand van vergelijkbaar allooi, zoals Frans Bauer, toevallig ook allebei met een achternaam van vijf letters, voor het geval het toch een kruiswoordpuzzel bleek te zijn. Toen ik erachter kwam dat dat toch wel tot een wat vreemd stukje zou leiden, besloot ik het te laten bij de volgende tekst boven aan het bericht:

Mensen die hier komen omdat ze willen weten wie heeft gezegd dat de staat als een babywalvis groeit: ik zou wel willen weten welke puzzel u maakt. Laat het even weten via zero@iamzero.nl. Een woord van dank zou niet misstaan.

Binnen vijf minuten leverde dat het eerste mailtje op van mevrouw M.B. uit A.:

Beste heer Zero,
Bij deze……..
Bedankt dus en hoeveel mailtjes heeft u al gekregen?

De citatenpuzzel van Trouw dus, hoe kon het ook anders. En uitermate sympathiek natuurlijk van mevrouw M.B., die niet kon weten dat de oproep pas luttele momenten daarvoor geplaatst was. Aan de andere kant konden alle nieuwe bezoekers natuurlijk niet weten dat die aardige mevrouw B. al een mailtje had gestuurd. Ik maakte dus nog maar wat Gmail-accountjes aan in afwachting van een hausse aan oprechte dankbetuigingen vanuit de babywalvisvaart.

Drie mailtjes kreeg ik nog. Drie mailtjes nog, waarvan één met het onderwerp ‘babywalvis : Trouw citatenpuzzel’ en als tekst:

.

Niets dus! Leeg! Nada, noppes!

Met welk een lui, volgevreten, werkschuw, arrogant, uitgezakt, onsympathiek, futloos, verwend, onhebbelijk, verderfelijk, ondankbaar, zondig, ongevoelig, haatdragend, ziekelijk, fascistisch en… en… onáárdig, en slécht, ja, ronduit slécht volk hebben we hier te maken! Een puzzel wordt geacht leuk te zijn omdat je erbij na moet denken. Een zinnetje overtypen en dan kijken wie het gezegd heeft, is geen puzzel maar een invuloefening; dat is spieken, afkijken, valsspelen en gewoon NIET LEUK.

Voor de puzzelredactie van Trouw heb ik inmiddels enkele honderden IP-adressen van babywalvisjagers in de aanbieding. Laat ze alsjeblieft niet winnen! Conform Europese regelgeving zal ik ze ten minste zes maanden bewaren.

Rotkop (6)

Geplaatst op door
2

Wat een gelukzalige dag zal de koppenmaker van dienst van Teletekst vandaag beleven. Jarenlang zat de beste man al te wachten tot de altijd hysterisch vrolijke Ireen Wüst een keertje boos zou worden, en nu is het dan eindelijk zover.

rotkop-081228

Nu definitief: crisis

Geplaatst op door
3

Er gingen al langere tijd geruchten, maar nu is het eindelijk officieel: we zitten in een diepe crisis, mensen. Het ultieme oordeel werd niet geveld door het CPB dat 0,75 procent krimp becijferde, door Nout Wellink die dat nog te voorzichtig noemde of door onze minister-president die achter op de fiets bij Wouter Bos ontdekte dat wij Nederlanders een beetje tegenwind helemaal niet zo erg vinden. De tijd van subjectieve meningen uit diverse monden is sowieso voorbij; we hebben nu keiharde cijfers die iedere alternatieve verklaring lijken uit te sluiten.

Het CBS maakte namelijk vandaag bekend dat er in 2008 (nu al!) meer kinderen zijn geboren dan vorig jaar, waarmee een jarenlange trend van dalende geboortecijfers doorbroken is. En we weten allemaal: juist op momenten dat het bestaan op aarde in een nachtmerrie verandert, komt de mens collectief op het idee om volgende generaties deelgenoot van al zijn ellende te maken. Leven we in een paradijs, dan houden we dat het liefst voor onszelf.

Dat klinkt paradoxaal, maar het is natuurlijk volstrekt logisch. Je bent net je baan kwijtgeraakt, je hebt afstand moeten doen van je Hummer om je hypotheek te kunnen betalen (en zelfs dan), je overleeft inmiddels op een dieet van Unox tomatensoep met balletjes en casinobrood als ontbijt, je breedbeeld-tv heeft het begeven, vakantie zit er voorlopig ook niet meer in, wat te doen, je kijkt eens naast je op de bank en hee, verrek, daar zit nog iemand die zich te pletter verveelt en hatsikidee, daar valt ook nog eens het licht uit. Als echt alles kut is, ga je vanzelf neuken, bedoel ik maar te zeggen.

En dan is die stijging in 2008 natuurlijk nog maar veroorzaakt door de angsthazen die eind vorig jaar de bui al zagen hangen. Nu de crisis zich in al onze poriën genesteld heeft, voorzie ik voor 2009 een baby-explosie die zijn weerga niet kent. Let u tijdens de feestdagen vooral goed op de buikjes van de aanwezige vrouwen in de vruchtbare leeftijd; de eerste tekenen van de crisis zullen daar ongetwijfeld al zichtbaar zijn.

Daarna is het gedaan met de dikke buiken. Er zullen meer mondjes gevoed moeten worden, maar geld om dat te doen is er niet. Creperen zullen we in het jaar van honger en ontbering; de mollige vrouw wordt sinds lange tijd weer het schoonheidsideaal waar iedereen aan wil maar niemand aan kan voldoen. De mensen zullen groter moeten gaan wonen, maar niemand krijgt nog een hypotheek. We zullen de auto moeten laten staan en de fiets moeten pakken; goed nieuws voor het klimaat, dat echter van slag zal raken en ons dagelijks met harde tegenwind zal confronteren, zowel op de heen- als de terugweg naar, ja, waarheen eigenlijk, want werk is er niet meer, maar hoe dan ook zullen we dagelijks, terwijl we tegen die wind in beuken aan Jan Peter Balkenende moeten denken die zei dat Nederlanders vrolijk zijn als ze tegen de wind in fietsen, godverdomme, de hemel opent zijn poortenen jij bent alleen maar chagrijnig want tegenwind is kut, en dus duik je onderweg een kroeg in, een rookvrije wel te verstaan, ook al kut, waar je je laatste geld verbrast aan glazen bier à raison de 2 euro 40 per stuk, de uitbater moet zijn geld immers ook ergens vandaan halen, en dan komt er een moment waarop je naar huis moet, waar hongerige oogjes je versuft verwelkomen en je ongeruste maar niettemin razende partner de onvermijdelijke vraag stelt of je nog eten voor de hond hebt meegenomen, wat je natuurlijk niet hebt gedaan, met nog meer ruzie tot gevolg, en ruzie, het mag inmiddels als bekend worden verondersteld, moet ook weer goedgemaakt worden.

Kortom, 2009 wordt een jaar vol met crisis. Een liefdevol jaar met andere woorden.

Advies

Geplaatst op door
6

Toen mijn ouders behalve van mij ook nog van elkaar hielden, de Commodore 64 moest nog op de markt verschijnen, hebben ze voor hun lieftallige zoon, dat ben ik dan in dit geval, wat geld opzij gezet, waarvan zij later, de Muur stond nog altijd fier overeind, een deel belegd hebben. Heel veilig hoor, want met een kinderleven neem je natuurlijk geen enkel risico. De achterliggende gedachte was dat ik na achttien jaar stelselmatige verwaarlozing een spaarcentje hard nodig zou hebben, en ik mijn ouders dan alsnog dankbaar zou zijn voor hun vooruitziende blik.

Helaas bleek het nogal lastig om mij slecht op te voeden, was mijn intelligentie onstuitbaar en werd de rode loper op het pad der carrière vroegtijdig uitgerold. Kortom, dat geld is nog nooit nodig geweest en staat zichzelf inmiddels al meer dan twintig jaar onaangeroerd te vermeerderen. Een proactieve medewerker van de ABN Amro met hart voor de zaak zou de rekening zomaar kunnen opheffen omdat de eigenaar het bestaan ervan waarschijnlijk toch vergeten is.

In plaats daarvan kreeg ik anderhalf jaar geleden een informatiepakket met vragenlijst. In verband met nieuwe Europese regelgeving was de bank verplicht mijn beleggersprofiel vast te stellen alvorens men mij mocht adviseren over hoe ik mijn toch al overvloedige geld nog overvloediger zou kunnen maken. Als ik de vragenlijst netjes op tijd terugstuurde, kon men mij in 2008 beter van dienst zijn.

De herinnering die ik even later kreeg, was al iets dwingender van toonzetting, maar even kansloos. Ik wil namelijk helemaal niet geadviseerd worden over mijn beleggingsportefeuille: die is zoals-ie is, zo heb ik ‘m gekregen en ik kom wel een keer met een zak langs om het allemaal op te halen. Maar het zijn volhoudertjes, daar bij de ABN Amro. De portokosten die de bank in 2008 heeft geïnvesteerd om mijn beleggersprofiel te achterhalen, overstijgen de uitgekeerde rente over mijn spaarrekening ruimschoots. En steeds zonder succes, want de lust om over beleggingen geadviseerd te worden, werd dit jaar natuurlijk niet echt aangewakkerd.

Tot afgelopen week mijn voicemail werd volgepraat door een medewerkster van de ABN Amro. Of ik die vragenlijst die ze nu voor de zoveelste keer naar me toe had gestuurd eindelijk eens wilde terugsturen, omdat anders na 31 december alle transacties geblokkeerd zouden worden. Dat stond ook in de brief, mocht ik die nog niet gelezen hebben. En als ik nog vragen had, kon ik op kantoor langskomen. Aan de tongval van de dame was reeds te horen dat dit een reis naar Rotterdam zou betekenen, omdat de rekening daar ooit geopend was. Driewerf hoera voor de globalisering.

In arren moede ben ik de vragenlijst maar gaan invullen. Het bleek het moeilijkste multiple choice-examen te zijn dat ik ooit heb gemaakt. Wat eigenlijk het doel was van mijn beleggingsportefeuille, wilden ze eerst weten, waarbij ‘Zakcent indien mislukt in het leven’ geen optie was, evenmin als ‘geen’. ‘Algemene vermogensgroei’, gokte ik dus maar.
In hoeveel jaar ik mijn beleggingsdoel wilde bereiken, was vraag 2. Een lastige vraag als je geen doel hebt. Het doel is allang bereikt, dus omcirkelde ik antwoord a: ‘In minder dan 1 jaar’. Even later wilde men nog weten hoe ik zou reageren als ik te maken zou krijgen plotselinge forse koersdalingen. Dat was natuurlijk een makkie: ‘Ik slaap net zo lekker als anders’. Ja, hallo, ik heb het maar gekregen hoor.

En nu heb ik dus een zeer offensief beleggersprofiel. Ik wil alleen maar geld voor mezelf, ik wil het snel en ik durf gerust mijn hele vermogen in de waagschaal te stellen; ik slaap geen minuut minder als er iets mis gaat. Het is een kwestie van dagen voor ik de eerste aandelen aangesmeerd krijg. Volgend jaar rond de kerst zit ik op een houtje te bijten.

Bedankt, o ouders!

Schoen

Geplaatst op door
11

Allemaal gezien hoe George Bush de schoenen van een woedende Iraakse journalist wist te ontduiken? Goed was-ie hè? Ik heb acht jaar lang de nodige reserves tegenover die man gekoesterd, maar op het moment dat het er dan écht op aankomt staat hij toch maar mooi zijn mannetje. Obama had hier jammerlijk gefaald met zijn slungelige 1 meter 87, maar Bush flikt ‘t ‘m toch maar mooi met een sierlijke ontwijkmanoeuvre op de vierkante centimeter, zonder daarbij zijn Iraakse ambtgenoot in verlegenheid te brengen. Zo zie je maar, schrijf een president nooit definitief af voor hij zijn ambtsperiode heeft afgesloten.

Het gooien van schoenen, zo las ik in diverse media, geldt in de Arabische wereld als een grote belediging. Als ze je kop eraf zagen, je stenigen, je keel doorsnijden, je van een flatgebouw afgooien of zichzelf in jouw bijzijn opblazen, dan hebben ze nog het beste met je voor, maar als ze eenmaal met schoenen beginnen te gooien, hoeft niet eens raak te zijn, dan weet je pas echt dat je het voorgoed verbruid hebt. Dat weten de Amerikanen trouwens donders goed, want toen zij in 2003 op een van god- en allahmensen verlaten plein een standbeeld van Saddam Hoessein ontsokkelden, trommelden ze in allerijl de nog niet gevluchte buurtbevolking bijeen om met zijn twintigen een uitzinnige massa uit te beelden die, jawel, de gewezen leider er met hun schoeisel van langs moest geven.

Nadat hij dus de rechterschoen van de journalist vakkundig ontweken had en de linker met een doffe dreun de Amerikaanse vlag had getroffen (het valt uit de beelden niet direct op te maken, maar als rechtshandige zou ik altijd eerst mijn rechterschoen werpen), zou George Bush dus logischerwijs ingeschat moeten kunnen hebben dat hij met iemand te maken had die een hartgrondige wrok jegens hem koesterde. Maar alsof het nog niet genoeg was, werd hij ook nog uitgemaakt voor ‘hond’.

Als die stompzinnige lijstjes niet alweer weken geleden waren opgesteld, hadden we hier ontegenzeglijk te maken gehad met het politieke moment van het jaar. Hoe hadden de woede tegen én het gelijk van Amerika immers treffender tegelijk in één beeld gevat kunnen worden dan hier? Ja, het was treffender geweest als de schoenen doel hadden getroffen. Maar dat van alle mensen op aarde die zo dolgraag een schoen naar George Bush hadden willen smijten en hem ‘hond’ hadden willen noemen, het uitgerekend een journalist uit Irak was die het deed, is toch wonderschoon. Ultiemere persvrijheid is ondenkbaar; als onze journalisten zo vrij waren geweest, was de neus van Louis van Gaal inmiddels nog een heel stuk platter geweest.

Dát had Bush natuurlijk aan die man moeten vragen: of hij zijn schoenen ook wel eens naar Saddam Hoessein gooide als hij het niet met diens beleid eens was. In plaats daarvan dook hij weg, als inderdaad een laffe hond, en liet hij de man naar alle waarschijnlijkheid afvoeren naar Abu Graib, alwaar hij een plastic zak over zijn hoofd gezet kreeg en de nacht achterover gelegen doorbracht terwijl er water op zijn gezicht werd gegoten.

Wouter Bos had het zeker weten gedaan als een gefrustreerde belegger bijvoorbeeld een leeg spaarvarken naar zijn hoofd had geslingerd (in de Arabische wereld nog net iets beledigender dan het gooien van een schoen). Wouter Bos dient iedereen van repliek, alles wat hij aanraakt verandert in goud, nou ja, behalve de aandelenkoersen dan, en alles wat hij zegt is goed. Wouter Bos is in vorm dankzij de crisis die hem niet groot genoeg kan zijn, en daarom is Wouter Bos inmiddels zevenvoudig politicus van het jaar, of maak daar maar acht van want ik krijg plotseling ook een niet te stuiten drang om Wouter Bos tot iamzero.nl politicus van het jaar te benoemen, gefeliciteerd Wouter, die zal mooi staan in de prijzenkast.

Maar één goede raad Wouter: het jaar waarin jij nu al achtvoudig politicus van het jaar bent, duurt nog zestien dagen. Als je die hypotheekrenteaftrek ooit kunt afschaffen, is het nu. Ram het er gewoon door, wat kan jou het schelen? Je bent politicus van 2008! Maak er gebruik van, nu het kan. Voor je het weet, is het 2009 en ben je weer een nobody. Dus doe Klaas de Vries een plezier en gelast nou eens dat Irak-onderzoek. Dat zal ze leren om de politicus van het jaar ruim voor het einde van het jaar bekend te maken. En laat die schoenen ook meteen onderzoeken. Ik moet toch weten of inderdaad eerst die rechter werd gegooid.