Mensen klagen wel eens dat ik altijd zo negatief ben, dat ik nooit eens iets de hemel in zal prijzen. Misschien hebben zij een punt. Maar mensenlief, u kunt toch niet serieus van mij verwachten dat ik vol overgave de loftrompet ga steken over iets waar Fons de Poel dolenthousiast van wordt?
Begrijp me niet verkeerd: als je van wandelen houdt mag je van mij best een paar dagen lang door het betoverende Nederlandse landschap banjeren, maar ga nou niet doen alsof dat een prestatie is. Kinderen van 10 kunnen het, seniele bejaarden van 87 doen het al voor de zestigste keer en bierpenzen met de omtrek van een skippybal volbrengen hem: iedereen kan die Vierdaagse uitlopen, zoals iedereen zijn veters kan strikken en iedereen een boterham kan eten.
Blaren schijnen de grootste bedreiging voor een succesvolle Vierdaagse te zijn. Ik begrijp dat niet. Ik heb op mijn afgetrapte gympen al minstens drieduizend kilometer afgelegd en nooit ook maar een hint van blaarvorming ondervonden. Hooguit misschien helemaal in het begin, toen ze nog ingelopen moesten worden. Als organisatie zou ik dan ook zeggen: wie speciaal voor dit evenement nieuwe schoenen aanschaft, moet, jawel, maar op de blaren lopen.
Ik mag er natuurlijk geen grappen over maken, omdat er twee jaar geleden twee wandelaars in de hitte overleden. Hitte en wandelen, een dodelijke combinatie.
Ik zal die wandelaars eens wat vertellen. In Darfur is momenteel ook een wandelevenement gaande. Het programma is loodzwaar, en dan niet vier luizige daagjes achter elkaar met grote potten bier aan de finish in het vooruitzicht, maar uitzichtloos, continu of, in wandeltermen: doorlopend. De temperatuur schommelt er rond de 50 graden Celsius, maar het tempo ligt een stuk hoger dan in Nijmegen en omstreken – waarschijnlijk omdat de consequenties voor het niet op tijd afleggen van een etappe veel ernstiger zijn. Het aantal uitvallers is astronomisch, maar toch doen er steeds meer mensen mee aan deze Ontelbaardaagse. Maar dan komt het: de deelnemers leggen het gevaarlijke parcours met hun blote voeten in het brandende zand af, want schoeisel is er niet. Ze wegen gemiddeld een kilootje of 25, waarvan 18 kilo eelt onder de voeten.
Nu vraag ik u: heeft ooit iemand iets opgevangen over vluchtelingen die mekkeren over blaren op hun voeten? Is er een roep om VN-ingrijpen met Compeed-droppings? Nou dan.
Toch waren er na twee dagen Vierdaagse al ruim zestienhonderd uitvallers. Zijn dat dan allemaal jankebalken? Welnee, het zijn helden! Wat zou jij doen als je vier dagen in de buurt van een fanfarekorps zou moeten lopen waarvan de leden allemaal op zoek zijn naar de wielewaal? Ik zou op dag één al opgedudeljood zijn.
Volgens Maarten Ducrot moet het zijn linkeballen en niet jankeballen :-)
Trouwens, het schijnt dat Escimo’s ook veel verder moe(s)ten langlaufen, wanneer de vis op is, dan die Noren op de Olympische Drogspelen (want daar speelt het natuurlijk ook, drogeren) en, als ze al schaatsten, was dat waarschijnlijk ook noodgedwongen wel eens verder dan de route die de elfstedentochters volbrengen. Mensen maken kennelijk graag van iets noodzakelijks later een sport. Zie de marathon of het speerslingeren. De vierdaagse was, dacht ik, ooit een militaire mars. Om te oefenen, zeg maar. Stel dat ze ooit eens naar Leningrad hadden moeten oprukken, dan is zo’n training natuurlijk niet slecht.
Darfurwandelen zal echter wel nooit een echte sport worden. Daar heb je gelijk in. Schandalig dat Terpstra zich daar nog niet op gestort heeft. Hoewel ze dat niet letterlijk moet doen natuurlijk, haar omvang vergelijkend met de 25 kilo (volgens Zero) van de Afrikaanders ter plekke
Dit soort vergelijkingen (met Darfoer) mag ik zelf ook graag gebruiken, maar eigenlijk zijn ze natuurlijk wel tamelijk tendentieus.
Laat ik daarom Darfoer eens overklassen door te wijzen op de historische Lange Mars van de Grote Roerganger! ;-)
Waarom ben je de laatste tijd eigenlijk zo negatief?
Een stukje naar mijn hart……vooral die laatste alinea.