Easy as Hell

Tot u spreekt een totaal herboren Zero. Fysiek ben ik in omvang fors toegenomen, maar dat is met het stijgen der jaren onvermijdelijk. Alles wat je bezit moet je immers maar meetorsen, ook al heb je veel te veel om bij te kunnen houden. Met het oog daarop besloot ik ook maar meteen flink te investeren in mijn geheugen, en over oog gesproken: op dit beeldscherm zou zelfs mijn blinde oma weer kunnen zien.

Er is tegenwoordig geen zak meer aan, aan dat hele nieuwecomputergebeuren. Het is nog maar een paar jaar geleden dat je tijdens de installatie net die ene configuratie-instelling van je modem aanpaste waardoor je ook op je oude computer geen verbinding meer had, zodat je ook daar niet meer op internet op kon zoeken hoe het nou eigenlijk in elkaar zat, en dat had je dan natuurlijk ook nergens opgeschreven of in een offline webpagina beschikbaar EN DUS MAAR WANT dat je daar dan heel zenuwachtig van werd. En dat je dan minimaal een week in de weer was met cd-rommetjes om de documenten die je uiteindelijk toch nooit meer zou inzien veilig over te zetten.

Een gedegen, noodzakelijk geachte voorbereiding leverde een uitgebreid stappenplan van wel 53 stappen op. Bij stap 3 deed alles het al.

Ja hoor eens, zo is er geen lol meer aan. Ik denk dat ik deze maar een tijdje ga houden.

Het spannendst van de hele exercitie was nog wel het telefoongesprek met de mevrouw van de klantenservice, die me op de hoogte bracht over het moment van bezorgen. No way dat die in enig veld of enige weg op dit suffe schaap leek. Nee, deze had weelderige donkere krullen en rode lippenstift, en behalve hockey speelt ze ook vast in reclames voor tandpasta. En die stem! Ja, echt een stem geboetseerd voor de klantenservice. ‘Geen probleem, meneer Zero’, ‘Tot uw dienst, meneer Zero’; ik werd een beetje zenuwachtig van zoveel (klant)vriendelijkheid op de vroege ochtend.

Wee uw gebeente, lezer, als de onvermijdelijke woordgrap ‘Het was zeker een delletje?’ in u opborrelt.