Maandelijks archief: april 2007

Hoe je een onuitgelezen boek teruglegt in de kast, in acht stappen

Geplaatst op door
12

Op speciaal verzoek een korte tutorial.

(0. Lees het boek in ieder geval tot over de helft, en overweeg dan pas de ultieme vernedering voor de schrijver)

1. Pak het boek op en weeg het in je handen.

2. Breng het boek naar je gezicht, steek je linkerduim achter de laatste pagina en laat van achter naar voor alle bladzijden zachtjes tegen het puntje van je neus ritselen. Haal tegelijkertijd diep adem door diezelfde neus en laat de geur van het boek op je inwerken. Overtuig jezelf van het feit dat het betreffende boek om welke reden dan ook niet lekker ruikt.

3. Draai het boek om en bekijk de achterflap. Bewonder, indien aanwezig, het portret van de auteur en bedenk hoe honger en armoede getrotseerd werden om dit kunstwerk tot stand te doen komen.
(ja, ik heb nooit gezegd dat het makkelijk zou zijn).

4. Lees de flaptekst en beoordeel of er in deze aanprijzing nog aanknopingspunten zijn die hoop bieden op een goede afloop. Overtuig jezelf ervan dat alle illusies al door de schrijver om zeep zijn geholpen.

5. Bekijk, indien aanwezig, het prijsje en/of de kassabon en maak de afweging: levert het uitlezen van dit gedrocht mij meer of nog minder waar op voor mijn geld? Het laatste natuurlijk.

6. Lees, eenmaal overtuigd van de uiteindelijke beslissing, nog 15 bladzijden door.

7. Voel daarbij het gelukzalige gevoel in je maag opborrelen. Sta uiteindelijk op en kijk naar beneden, waar je in een diepe, diepe afgrond nauwelijks waarneembaar de nietige auteur ontwaart. Kijk op hem neer terwijl je met een machtige, op je gezicht gebeitelde glimlach het boek definitief dichtslaat.

8. Zoek het gat in de boekenkast, vul het op en laat er nooit meer een straal zonlicht doorheen komen.

Uitgelezen (29)

Geplaatst op door
9

J.J. Voskuil – Bij nader inzien (1963)

Mieters. Verdomd mieters. Litteratuur. Adaequaat. Critiek. Jopper. Gemelijk. Gichelen. Vacantie.

Woorden genoeg in Bij nader inzien, en als neerlandicus had ik ze natuurlijk allang moeten lezen, de 1209 pagina’s (ja en dan ook niet af en toe een halve witte pagina omdat het volgende hoofdstuk op de volgende pagina begint of zo) over de vriendschap tussen een paar studenten Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam.

Eigenlijk is J.J. Voskuil, ondanks zijn weerzin van de computer die hem blijkens Het Bureau zijn gehele arbeidzame leven aan de typemachine hield, een doodordinaire logger: hij schrijft iedere dag een stukje terwijl hij eigenlijk niets te melden heeft. Anders dan mensen met de Ziekte van Blogster doet hij dat echter, en dat bevalt me wel, uitsluitend voor zichzelf. Tekenend is de duidelijk merkbare ergernis van zijn alter ego Maarten Koning over de literaire litteraire pretenties van zijn studiegenoten, die aanstellerige pogingen doen om de betekenis of zin van het leven (en meer van die onzin) in hun schrijfselfs te vatten.

Die weerzin van Maarten Koning spreekt mij wel aan, maar het vervelende is dat er niet echt een bijster boeiend boek overblijft wanneer iemand wars is van iedere pretentie. Geef het dan ook niet uit, zou ik bovendien denken.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de afgelopen weken geprobeerd me door Bij nader inzien te worstelen, maar het is niet helemaal gelukt. ‘Al’ na een bladzijde of 500 bekroop mij het gevoel dat iedere zin de laatste had kunnen zijn, omdat er feitelijk niets gebeurt. Uiteindelijk heb ik de strijd weten te rekken tot pagina 960, maar toen er op dat moment nog altijd geen ontwikkeling in het verhaal te bespeuren was, besloot ik dat de kans dat ik in de resterende 250 bladzijden een verrassende plotwending zou missen, te verwaarlozen was.

En gezien het feit dat die laatste punt overal had kunnen staan, mag ik best zeggen dat ik dit boek uitgelezen heb.

Blijft opmerkelijk dat ik Het Bureau wel zonder problemen doorkwam. Wellicht kwam dat doordat daar wel, hoe langzaam ook, naar een onvermijdelijk einde toe werd gewerkt en de mensen ook daadwerkelijk ouder werden. Zelfs daarvan is in Bij nader inzien nauwelijks sprake.

Gut, ik moet alweer geeuwen als ik erover schrijf.