Maandelijks archief: maart 2007

Donorgeregistreerd

Geplaatst op door
8

Terwijl uit alle peilingen blijkt dat het aantal domoren in Nederland schrikbarend toeneemt, blijft het aantal donoren al tijden achter bij de verwachtingen. Je zou bijna gaan denken dat het een met het ander te maken heeft – en dan mag u zelf bepalen in welke richting het causale verband werkt: óf er zijn zo weinig donoren omdat je wel heel dom moet zijn om je organen niet af te staan, óf er zijn zo weinig donoren omdat steeds meer mensen bang zijn dat hun goedbedoelde organen in het lichaam van een amoebe belanden.

Het nieuwe kabinet is in ieder geval álle Nederlanders een warm en kloppend (al dan niet eigen) hart toegedaan, dus ook die met een dubbele nationaliteit en die op Wilders stemmen. Ik wist niet dat ze dat ‘samen leven’ uit hun regeringsverklaring zo plastisch voor zich zagen, maar mooi is het wel, de gedachte dat Geert Wilders in theorie ooit een hart voor moslims zou kunnen hebben. En vanuit de oppositie ook nog geen onvertogen woord in de trant van ‘ze plukken ons kaal’ of ‘de magere jaren zijn nu definitief aangebroken’ vernomen.

Nu alleen nog een succesvolle donor spatie registratie spatie reclame spatie campagne, want we hebben geleerd dat als 135 Kamerleden iets vinden, dat natuurlijk nog niet wil zeggen dat de domoren/donoren in het land er net zo over denken.

Het valt als kersverse Minister van Volksgezondheid ongetwijfeld niet mee om zo’n campagne uit de grond te stampen als je eerst nog honderd dagen door het land moet trekken, maar de machtige arm van Ab Klink reikte nu al ver genoeg om een eerste opzet tegen te houden. Het mag dan 2007 zijn, halfblote mensen kunnen natuurlijk echt niet meer met de GristenUnie erbij.

Maar op de slogan had Klink dan weer niks aan te merken: Ik ben donorgeregistreerd. En jij?

Ik geef u op een briefje: Ab Klink heeft thuis nog nooit gebruikgemaakt van de stofzuiger. Hij maakte nooit eerder gebruik van de stofzuiger; hij heeft nog nooit gestofzuigd, ik zeg u: hij stofzuigde nimmer.

Donorgeregistreerd.

Dat is een vervoeging als ‘gebruikgemaakt’, dus niet als ‘gestofzuigd’. En dus:

ik registreer donor
jij registreert donor
wij registreren donor
wij hebben donorgeregistreerd

En dan heb ik de vraag wat dat nou eigenlijk is, donorregistreren, nog niet eens gesteld. Het zal allemaal wel te moeilijk zijn voor de taalgebruiker van 2007, die waarschijnlijk denkt dat ‘donorgeregistreerd’ eenzelfde soort woord is als ‘vraaggesprek’.

Ik overweeg mijn organen pas weer ter beschikking te stellen als ik zeker weet dat ze terechtkomen bij iemand die op een fatsoenlijke manier een werkwoord kan conjugeren, en ben op dit moment dan ook niet donorgeregistreerd. Uw verbolgenheid daarover, en over het feit dat ik me meer druk maak om taal spatie fouten dan om mensen spatie levens, kunt u in het reactie spatie formuliertje kwijt.

Depressief of naïef?

Geplaatst op door
7

Zou het door een collectieve herfst- en winterdepressie komen dat iedereen bij het ingaan van de zomertijd altijd klaagt over een uur minder slaap, in plaats van over een uur minder leven?

Of laten we ons werkelijk zo simpel in de luren leggen, en heeft dit te maken met het feit dat de zomertijd ‘s nachts ingaat, en niet overdag?

Kassakorting

Geplaatst op door
1

Kortingen komen in vele soorten en maten. Ik sta er altijd enigszins ambivalent tegenover. Aan de ene kant is het natuurlijk prettig als iets goedkoper is dan voorheen, aan de andere kant weet je als consument meteen dat je al die tijd een oor is aangenaaid en er ook op de lagere prijs nog winst wordt gemaakt.

Alleen als de uitverkoop wordt aangeprezen als ‘solden’ schuif ik al mijn bezwaren aan de kant. Van solden word ik op een of andere manier altijd blij, maar dat kan ook komen doordat de meeste solden in het buitenland plaatsvinden.

In Nederland heeft men de solden nog niet echt ontdekt en blijft men meestal steken in het weinig inspirerende SALE, of kalkt men de kortingspercentages op de winkelruiten. Hoe groter de korting, hoe oninteressanter het product, geldt daarbij steevast.

Een oprukkend fenomeen dat wel eens zou kunnen gaan wedijveren met de solden, is de kassakorting.

Bij een traditionele aanbieding zien de klanten op het prijskaartje de oude prijs doorgekrast en de nieuwe vermeld. Zo weten ze meteen wat het gaat kosten en hoe hoog de korting is. Maar dit is oude marketing. De klant is inmiddels wel gewend dat bij alles wat hij koopt een gefingeerde oude prijs vermeld wordt, en raakt niet zo snel meer onder de indruk van prijsverschillen van 70% als hij weet dat het product nooit voor die 70% hogere prijs is aangeboden.

Er zit maar één ding op om de koophonger van de consument aan te wakkeren, en dat is om kassakorting te geven. Die werkt in principe hetzelfde: de oude prijs wordt doorgekrast en de nieuwe komt ervoor in de plaats. Maar er is één belangrijk verschil: er staat in schreeuwerige letters KASSAKORTING bij, in een roodomlijnd geel vlak dat vroeger in Batman werd gebruikt voor de onomatopeïsche weergave van de gevechtshandelingen. Bij voorkeur is er zelfs sprake van extra kassakorting op een al eerder afgeprijsd product.

RRRAAATTTSSSJJJ!!!!
KLABABBER!!!
KA-CHING!!!

Het psychologische effect bij de klant is dat hij de korting niet meteen krijgt, maar pas aan de kassa. Zo denkt hij de hele tijd dat hij een duur product koopt, en zoals ik al aangaf: hoe duurder het product, hoe interessanter om te hebben. Wie besluit tot kopen over te gaan, wordt dan ook nog eens beloond met een fikse korting. Aangenaam verrast door dit totaal onverwachte presentje verlaat de klant de winkel.

Het moet werkelijk een geniale geest zijn die dit bedacht heeft.

Het schervengericht

Geplaatst op door
1

Er wordt wat afgebadderd in de werken van A.F.Th. van der Heijden. In De Tandeloze Tijd gebeurde het al, en ook in Het Schervengericht wordt het nodige water en schuim verspild. Het jammere is dat de A.F.Th. van 2007 veel te dik en veel te zwaar is om mee in bad te nemen. Duizendeenenvijftig pagina’s telt Het schervengericht, en volgens de meester zelf is dat geen bladzijde te veel. Sterker nog: onder druk van de uitgever zijn er al driehonderd pagina’s gesneuveld, en nu kon er echt geen woord meer uit.

Een onwaarachtige uitspraak over een boek van meer dan duizend pagina’s, en wie Het schervengericht gelezen heeft kan beamen dat het verhaal (man belandt in cel en ontmoet daar moordenaar van zijn vrouw) zo niet in een halve bijzin dan toch in een paar honderd bladzijden verteld had kunnen worden. De nodige megalomanie kan A.F.Th. wederom niet ontzegd worden.

Prettig voor de niet zo trouwe volgeling is dat Het Schervengericht zich laat lezen als een op zich staande roman zonder al te veel complicaties. A.F.Th. laat zijn personages graag vertellen, en als driekwart van je boeken uit dialogen bestaat, moeten je helden wel behept zijn met de nodige eloquentie om het geheel te laten resulteren in hoogstaande literatuur. Bijkomend voordeel daarbij is dat je personages meteen iets bijzonders krijgen, en je boek prettig leesbaar blijft.

Zo moeilijk is het allemaal niet.

Pas in de epiloog, want zo mag je de laatste tweehonderd pagina’s toch wel noemen, toont A.F.Th. echt zijn grootsheid. Na achthonderd bladzijden van een redelijk traditionele vertelling komt het marionettentheater van de Homo Duplex-cyclus tamelijk verrassend plotseling toch nog tot volle bloei. De manier waarop poppenspeler A.F.Th. de touwtjes in handen blijkt te hebben en zijn verhaallijnen bij elkaar houdt, is wederom indrukwekkend. En dan betrof het hier nog maar enkele hoofdrolspelers in de periferie van het mega-werk.

Zonder die laatste week in het boek, die volgt op de vrijlating van hoofdpersoon Remo uit de gevangenis, denk ik dat Het Schervengericht ondanks de stilistische superioriteit niet echt een grootse indruk had gemaakt. Nu moet ik de neiging onderdrukken om niet opnieuw te beginnen om overtuigd te raken van de genialiteit van de opbouw van het gehele boek.

Onder het vertoon van zoveel macht zijn u en ik maar nietige wezens. Al degenen die stiekem in hun achterhoofd nog plannetjes hadden om zelf ook ooit nog een keer een boek te gaan schrijven moeten zich nog maar eens achter de oren krabben.

Wij zijn weer leukere mensen, dat is ook wat waard.