Maandelijks archief: maart 2007

SP-agaat

Geplaatst op door
15

Alsof de SP nog niet genoeg zetels in de peilingen had, vindt Jan Marijnissen ten overstaan van wakker Nederland plotseling ook dat Nederlandse bewindslieden ‘eigenlijk’ maar maximaal één paspoort mogen hebben. Daarmee dwingt hij zero toch iets te zeggen over een kwestie waar hij al weken angstvallig zijn mond over houdt. Het onderwerp is zo zeldzaam oninteressant en de aandacht (lees: zetels) die Wilders er door alle commotie mee heeft vergaard zo ergerniswekkend dat ik dacht er maar beter het zwijgen toe te doen. Wat heb ik, simpele sterveling, immers nog toe te voegen als onze volksvertegenwoordigers de zaak al afdoende onder controle hebben, blijkend uit het massaal verwerpen van de PVV-motie en uitspraken als de volgende:

Alsof iemand met een dubbele nationaliteit niet goed een functie kan vervullen. Alsof door het afstand doen van een nationaliteit de mogelijke loyaliteit naar het land van herkomt opeens zou zijn verdwenen. Tegen dit waanidee van Wilders moeten we stelling nemen.

Daar is alles wel zo’n beetje mee gezegd, dus discussie gesloten, zou je denken.

Maar nu doet Marijnissen dus alsnog een duit in het zakje. Dat plaatst bovenstaand citaat in een vreemd daglicht als je bedenkt dat het afkomstig is van SP-Kamerlid Jan de Wit. Maar toch ook weer niet helemaal. De SP bleek al eerder voor afschaffing van de dubbele nationaliteit, maar deed dat zo besmuikt dat de band met de allochtone kiezer er niet onder leed. Zo was er in de Stemwijzer voor de verkiezingen van november 2006 geen toelichting op het partijstandpunt en hield het aanzienlijke contingent SP’ers zich recentelijk opvallend op de achtergrond toen de hele Kamer over PVV’er Fritsma heenviel op het moment dat deze de benoeming van Albayrak en Aboutaleb wilde blokkeren.

Daar staat dan weer een niet voor tweeërlei uitleg vatbare column van Anja Meulenbelt tegenover, geschreven enkele dagen nadat GroenLinks-kamerlid Azough Minister Verdonk tergde door tijdens een kamerdebat met haar twee paspoorten te zwaaien. De SP steunde in die kwestie de plannen van Verdonk, maar bleef, als we Kathalijne Buitenweg mogen geloven, weg bij het debat.

Van gedraai en ideologische uitverkoop zou ik de SP niet durven betichten, dat schijnen exclusieve handelsmerken van de PvdA te zijn. Maar enig opportunisme kan de Grote Kale Leider in dezen niet ontzegd worden, en dan druk ik me nog zeer voorzichtig uit.

Intussen vraag ik mij af waarom wij Europeanen eigenlijk nog geen 27 paspoorten hebben.

In de trein

Geplaatst op door
2

Van de vrouw tegenover me zou je, als het in deze context niet zo’n negatieve connotatie zou hebben, kunnen zeggen dat ze goed gemutst is. Ze heeft het naar haar zin. Ze is druk in de weer met haar mobiele telefoon, die zichtbaar lieve boodschappen doorstuurt. Een vrouw op leeftijd met een gezicht verliefd als een pubermeisje. Waarom ook niet, het is uiteindelijk lente.

Haar beige lange jas, haar donkergrijze rok en heur zwarte haar in een knot verraden een Franse afkomst, die bovendien uitstekend aansluit bij de ondeugendheid die inmiddels in haar glimlach doorbreekt. Hier zit een strenge meesteres die spannende sms’jes uitwisselt met haar minnaar. Nee, die françaises lusten er wel pap van.

Uit haar jaszak tovert ze een kluwen kabeltjes die oordopjes blijkt te bevatten. Hoe langer het haar niet lukt de kluwen te ontwarren (zo ongeveer het meest irrante wat je kan overkomen), hoe breder haar glimlach wordt. Dat klopt niet. En dan valt alles op zijn plaats: dit is helemaal geen passionele française, dit is een Poolse met een zloty slok op. De vleeskleurige panty’s verhullen te dikke benen waar, zo ontdek ik nu, spataderen op te ontwaren zijn.

Pools, definitely.

We minderen vaart; tijd voor de computeromroepster met haar slome blikken intonatie om de reizigers te vertellen waar ze aan toe zijn. ‘Dames en heren… goedenavond’, begint het.

De Poolse kijkt vrolijk op, in de richting van de dichtstbijzijnde speaker. ‘Goedenavond!’, roept ze enthousiast. Ze moet er gelukkig zelf ook om lachen. Zie je wel, denk ik, een dronken Poolse die van haar inburgeringscursus op weg is naar huis.

Nadat de trein tot stilstand is gekomen, openen de deuren niet direct maar moeten we een seconde of vijftien wachten. ‘Godverdomme, klote-NS!’, moppert de Poolse.

Mondegreen

Geplaatst op door
26

Shout van Tears for Fears stond naar mijn gevoel decennialang op nummer 1 in de Top 40.

(Ik ben slecht in openingszinnen. Je gaat dan toch even nazoeken hoe ver je ernaast zat, en dan blijken het in werkelijkheid maar drie weken geweest te zijn. Een belabberde inschatting dus, maar ik heb het hier ook over vroeger, en bovendien ging het me helemaal niet om die langdurige notering.)

Ik was erbij toen Shout op 1 kwam, ik kan het u navertellen en ik moet bekennen dat ik de gang van zaken van harte toejuichte: ik vond Shout een goed nummer – wat zeg ik, het beste nummer. Iedere week weer, en dat dus voor mijn gevoel jarenlang, kwamen de heren Smith en hoe heette die ander ook alweer, iets met zaadbal, langs bij Countdown en/of Toppop, daar wil ik van af zijn. En dan zaten broerlief en ik om het hardst mee te shouten, tot grote (geveinsde) ergernis (en mede daarom natuurlijk) van onze vader:

shout, shout / let it all out / teringzakken, teringzakken doing without

Ja en kijkt u mij er niet op aan, want ik had nog geen Engels op school destijds. Het was mijn broer die verantwoordelijk was voor de transcripten.

En bedankt: ik geloof dat ik 27 was toen ik doorhad dat ze eigenlijk geen teringzakken teringzakken zongen maar ‘these are the things I can do without’, wat, ik geef het toe, in retrospect ook een stuk beter aansluit op de rest van de tekst. Maar ik hoor die teringzakken nog steeds: een tekst die zich eenmaal onder je hersenschors heeft vastgebeiteld is met geen mogelijkheid meer vatbaar te krijgen voor verandering.

Het is nu bijna 25 jaar later (brr, wat een confronterend stukje is dit aan het worden) en nu kom ik er ineens ende volstrekt bij toeval achter dat een verkeerd verstane tekst ook wel wordt aangeduid met de term mondegreen. Daar heb ik dus jaren zwaar aan geleden zonder het ooit geweten te hebben! Het complete oeuvre van The Cure heb ik van een eigen interpretatie voorzien, en klassiek is ook het

I’m a klootzak / I’m a klootzak / Personality!

in Living Colours Cult of Personality, waar de juiste tekst nota bene in de titel zit.

Mondegreen brengt zware schade toe aan de gezondheid en moet dus per direct in het ziekenfonds basispakket!

En trouwens ook de aandoening dat je een woord wel kent maar niet weet hoe je het moet uitspreken; daar kun je ook jarenlange hinder van ondervinden. (In dit geval biedt wikipedia uitkomst.)