Ik heb een godsgruwelijke hekel aan het begrip griep.

(Voor degenen die momenteel grieperig zijn: zeg tien keer achter elkaar ‘godsgruwelijk begrip griep’ en de ergste slijmophopingen zijn verdwenen)

Ik heb dus een hekel aan de griep. En echt niet vanwege die snotneus, het hinderlijke hoestje en de lichte verhoging. Nee, vanwege de mensen die eerst vijf minuten je langzaam in diep gerochel overgaande nasale gebrabbel aanhoren om dan met een zweem van bezorgdheid te vragen: ‘goh, ben je verkouden?’

Nee, ik laat die snotfluimen voor mijn lol langs mijn wangen lopen! Tsjonge jonge.

En dan ook nog: ‘ja, het heerst hè?’

De griep heerst godverdomme altijd! Wanneer heerst de griep nou niet? Ja, als je hem zelf niet hebt. Ik heb althans nog nooit griep gehad toen-ie niet heerste. De griep heerst. Flu rules. Maar niet officieel! De griep heerst namelijk pas officieel als 60 op de 100.000 mensen zich bij hun huisarts hebben gemeld met griepverschijnselen.

Vanochtend zat ik op weg naar het werk, want ja, waarom zou je niet kunnen werken met een snotneus, in een coupé waar de bacillen van zeker een man of zestig werkelijk in het rond vlogen; je kon bij wijze van spreken de doorgaans zo boeiende telefoongesprekken door al het gehoest en geproest nauwelijks volgen. En al zijn de coupés sinds de invoering van de nieuwe dienstregeling dan overvol, het gaat toch echt te ver om te veronderstellen dat er 100.000 man in zo’n gangpadje staan.

Officiële griep in de coupé dus, als je het mij vraagt.

Maar daar gaat het Nederlands Influenza Centrum over. Morgen publiceert het NIC nieuwe cijfers, en ik voel nu al aan mijn snot dat we dan officieel met een epidemie te maken hebben. Een epidemie van iets waarvan vrijwel niemand het nog de moeite waard vindt het bij de dokter te melden. Is koopziekte soms ook pas officieel als nog maar minder dan 60 op de 100.000 mensen niet rood staan?

Ik kan hier toch zo boos over worden. Maar dat moet ik niet doen, want ik ben voor mezelf officieel ziek. Count me in, Ab!