Maandelijks archief: januari 2007

Plashokje

Geplaatst op door
8

Plassen is van alle tijden. Het is nooit echt een hype geweest, maar door de jaren heen heeft het altijd zijn aanhangers gehad. Sommigen zweren er zelfs bij, maar dat vind ik een minder smakelijke gedachte.

Ik vind plassen een mooie bezigheid. Vooral als het heel nodig moet, is er niets mooiers dan dat: plassen. Als je bijvoorbeeld weer eens te veel gezopen hebt is er geen gelukzaliger gevoel denkbaar dan om de liters bier weer uit je lijf te voelen wegstromen; ik denk er altijd graag bij dat ik een mooie schuimkraag zie ontstaan.

Dat plassen het lekkerst is als het nodig moet, is ook meteen de reden waarom wildplassen zo prettig is: dat doe je alleen als het echt niet anders meer kan. De ultieme droomwens van iedere man is het om ooit nog eens een boom omver te pissen. Als er ook maar even een excuus is om een poging te wagen, wordt die dan ook met beide handen aangegrepen.

Ook mooi: collectief plassen. Op popfestivals zie je ze soms wel met zijn dertigen naast elkaar de Gele Rivier nabootsen, en dat schept onherroepelijk een band. Uit de meer persoonlijke sfeer herinner ik me wedstrijden Sparta-Feyenoord, waarbij je dan tegelijkertijd met zo’n amoebe in dezelfde geul stond te zeiken en het gevaar bestond dat jouw urine zich vóór de afvoer vermengde met de zijne.

Het laat zich raden dat ik een warme band onderhield met het urinoir naast de fietsflat bij Amsterdam Centraal Station. Niet dat ik er ooit mijn behoefte in heb gedaan – de walm die eruit opsteeg was vooral ‘s zomers werkelijk om onpasselijk van te worden – maar ik vond wel een zekere charme van het plashokje uitgaan. Overduidelijk werd er grif gebruik van gemaakt, onder andere door talloze buitenlanders die daarmee direct bij aankomst in Nederland kennismaakten met de tolerantie waar we zo bekend om stonden.

Stonden dus. Want of het een voorbode is van de ChristenUnie in de regering weet ik niet, maar ongegeneerd pissen is er sinds vandaag niet meer bij naast de fietsflat. Het plashok is van de ene op de andere dag verdwenen; zelfs de geur is weg. In plaats ervan staat nu een zielig dun boompje met een hek eromheen. Maar bepaald geen exemplaar waar je je krachtige straal eens op zou willen botvieren.

Het moet uiteindelijk wel een beetje een uitdaging zijn.

Beroemd

Geplaatst op door
5

In het begin vind je het allemaal nog wel leuk, een beetje erkenning, maar na een paar maanden piep je wel anders. Het leven van een BN’er gaat, zacht gezegd en met een knipoog naar de aanstichtster van het kwaad, bepaald niet over rozen.

Gisteren bijvoorbeeld had een of andere onverlaat zijn fiets aan de mijne geketend, waardoor ik na een werkdag van televisie-optredens afwijzen naar het station moest lopen in plaats van fietsen. Met dat soort pesterijtjes begint het dus al, maar op zich kan ik met een eindje lopen in de lentezon nog best leven. Vervelender wordt het wanneer je (voormalige) werkgever je woorden in de mond legt en daar via de website zieltjes mee denkt te winnen.

Ja, je zoekt het zelf maar op.

Of als je slim bent, dan wacht je nog tot 8 februari, want dan staat schrijver dezes met zijn tronie en diezelfde ongezegde woorden in zowel de Spits als de Metro. Vanaf dan zal alles wel anders worden.

Onder politie-escorte naar het werk, ik zie er best tegenop.

M/V

Geplaatst op door
4

Ze hebben wel eens wat te zeggen van de mannen van de grote vaart, maar ook als deelnemer aan een schaaktoernooi heb je het zwaar te verduren. Een man schijnt wel twintig keer per dag aan seks te denken, maar uitgerekend op de plek waar de hersens het hardst kraken is iedere erotisch getinte gedachte ondenkbaar. In de wijde omtrek van Wijk aan Zee was de afgelopen weken dan ook geen aantrekkelijk vrouwspersoon te bekennen.

Vrouwen en schaken, het blijft een moeilijk verhaal. Dat mannen harder kunnen rennen en beter een balletje kunnen overslaan slikt iedereen voor zoete koek, maar confronteer een tuinbroek met het ontegenzeglijke feit dat vrouwen niet kunnen schaken, en de wereld is te klein.

En dat terwijl de verklaring zo voor de hand ligt. Het schaken kent zijn oorsprong in Perzië, en we weten allemaal welk geloof daar de overhand heeft. Laten we het erop houden dat het spel de vrouwen niet met de paplepel is ingegeven.

Terug uit mijn afzondering in de wereld der wereldvreemden las ik in de krant dat de vrouwelijke terreurverdachte Soumaya S. overgeplaatst was naar een andere gevangenis, omdat ze in haar gevangenis ook wel eens een man tegenkwam, en daarmee luchtte. Ik las eerst ‘lunchte’, maar dat was mijn verdorven geest.

Enkele aspirant-baarden zagen Soumaya zelfs pingpongen met een man, en dat ging vanzelfsprekend alle perken te buiten. Bij het Openbaar Ministerie wisten ze toch zeker ook wel dat de aanblik van een pingpongende boerka uitermate verleidend is? Behoorlijk bedreigend bovendien wanneer de tegenstander op het verkeerde netje mikt.

Samir A. trok zijn conclusies en ging in protest tegen deze moedwillige treitercampagne van justitie. Hij wilde niet de Saudiër achterna die aan de verleidingen van drugsgebruik had blootgestaan en nu voor straf binnen zes maanden de Koran uit zijn hoofd moest leren. Samir ging in hongerstaking. Wat natuurlijk niet mocht van de regels, hetgeen hij geweten had als hij de Koran uit zijn hoofd had gekend.

Nee, dan de Partij van de Arbeid. Die zet Klaas de Vries doodleuk op plek 23 op de kandidatenlijst voor de Eerste Kamer. Dat schijnt niet anders te kunnen in verband met de nieuwe selectiecriteria, die strikt voorschrijven dat mannen en vrouwen om en om op de lijst staan. Ik vermoed dat Klaas daarbij de pech heeft dat zijn achternaam achter in het alfabet valt.

Goh, tegenover zo veel idiotie zijn schakers eigenlijk best normale mensen.