Het is alweer een paar dagen aan de gang, het jaarlijkse bacchanaal der middelmatigheid. Fantasieloos Nederland kan zich weer zes dagen lang laven in de vertrouwde poel van obligate deuntjes die Top 2000 heet.
Veel Collins ook weer dit jaar: twaalf maal solo, vijf maal met Genesis en dan zijn er vast ook nog wel een paar nummers te bedenken waar meneer op de achtergrond aan het meetrommelen is. Nee, u hoeft die nummers voor mij niet te bedenken, want zeventien keer dat braakmiddel zegt al meer dan genoeg over de waarde van de lijst.
Sowieso: wat betekent het dat Boudewijn de Groots Avond vorig jaar plotseling een beter nummer was dan Bohemian Rhapsody, maar nu alweer niet meer? Zijn we van een dwaling bekomen en had Boudewijn gewoon eenmalig zijn avond? Of is er nog niks voor Boudewijn verloren, omdat bijvoorbeeld Hotel California na honderd jaar ook ineens als beter wordt beoordeeld dan Stairway to heaven en Child in time? Moeten we zelfs vrezen dat een misdaad tegen de menselijkheid als Paradise by the dashboard light ooit het beste nummer ooit wordt?
Als we dan toch de volslagen onnozele wens moeten koesteren om de geschiedenis van de popmuziek in een eeuwige top-zoveel te vatten, dan zouden we op zijn minst de volgorde van de nummers van vijftien jaar en ouder – bezonken, grijs gedraaid en al dan niet door de tand des tijds aangetast – voor eens en voor altijd moeten vastleggen. Welke verborgen kwaliteiten kan een wat mij betreft echt niet meer te verdragen nummer als Hotel California prijsgegeven hebben waardoor het nu hoger genoteerd staat dan voorheen?
Het hele punt is natuurlijk dat de Top 2000 geen overzicht geeft van de geschiedenis van de popmuziek, maar van de geschiedenis van de radiotweeluisteraar. Die heeft zo ieder jaar een reden om zijn stem uit te brengen, en hoort vervolgens zes dagen wat hij wil horen. Een briljante formule, in al zijn eenvoud.
De luisteraars van de Top 2000 zijn mensen die in staat zijn om muziek een zo perverse kwalificering als ‘lekker’ mee te geven. Van die mensen die een keer bij toeval Kind of blue van Miles Davis uit het schap vissen en vervolgens verkondigen dat ze ‘toch zó’n lekker plaatje’ hebben gekocht – om datzelfde predikaat vervolgens net zo makkelijk op de nieuwste Robbie Williams te plakken.
Maar Miles Davis vind je dan weer niet terug in de Top 2000. Daar is-ie ook niet voor bedoeld natuurlijk, maar u begrijpt wat ik bedoel. Of moet ik wijzen op de dertien creaties van Marco Borsato die in de lijst figureren? Of op het feit dat het zenuwslopende Rood zelfs hoger geklasseerd staat (nummer 17!) dan de eerste klassiekers van The Beatles en The Stones?
Nee, dát is lekker!
Mensen die muziek ‘lekker’ noemen, nemen met veel te weinig genoegen. En dat klopt natuurlijk ook wel, als je bereid bent om ieder jaar dezelfde tweeduizend uitgekauwde melodietjes aan te horen.
Ik vermoed dat diezelfde mensen hun kerstdiner ‘chic’ noemen als ze bij de Albert Heijn een kant-en-klaar-hap scoren waar voor de gelegenheid Excellence op staat, in plaats van Euroshopper. Om er dan pas in het bijzijn van de voltallige familie achter te komen dat die geflambeerde antilope-aars op een bedje van struisvogelsnavelsla allang over de datum is.
De houdbaarheidsdatum van die hele Top 2000 is ook al tijden overschreden. Niet lekker meer dus.
P.S. voor de oplettende lezertjes: ja, iets dergelijks had ik gisterenavond dus ook al geschreven, maar dat is om mysterieuze redenen verdwenen…
P.S. voor de oplettende dicteelezertjes: antilope-aars is dus met een streepje omdat er anders antilopejaars staat, en zonder tussen-n omdat er een meervoud ‘antilopes’ bestaat.
P.S. voor de oplettende dicteelezertjes 2: ik weet zelf ook niet waarom het radiotweeluisteraar is maar kant-en-klaar-hap. Neem dat gewoon van mij aan.
Met satanisch genoegen de lijst eens doorgenomen, dank Zero, maar ik zou mijn pijlen eerder richten op iets als Celine Dion, dat is pas erg. Of W. Houston en zo veel meer.
Maar toch: van beneden af lezend al snel het fraaie 1976 gevonden en jeugdsentiment in 1974 en 1835. Zelfs Supersister staat erin en 7 maal The Who! En 5 maal Brel!
En speciaal voor Maat spelen we dan 29, dat kent hij uit zijn hoofd.
Helemaal mee eens, zero!
http://drhenkenstein.blogspot.com/2006/12/top-2000.html
2FM is middle of the road [vlees noch vis] dus prima voor de luisteraars van dit TOP 2000 geweld.
Ik luister nu zelf naar ‘Chinatown’ van de ‘The be good Tanya’s’ maar die kunnen de TOP 2000 wel op hun buik schrijven.
U begint mij, in deze, te intrigeren. Echter heeft kritiek alleen een meerwaarde als u ook iets bloot geeft. Hoe zou uw top 2000, neh das teveul, top 10 er uit zien?
@HKH: ik noemde dergelijke lijstjes niet voor niets ‘volslagen onnozel’, dus helaas, dat gaat niet lukken.
Miles moet er in! Hoe kunnen we dit bewerkstelligen? :)
@iamzero, daarom juist!
Goed stuk Zero.
Het is vooral stomvervelend dat wel zeker mooie nummers worden afgewisseld met muzak uit de jaren 80 dat zelfs na 20 jaar nog niet kan worden gewaardeerd als jeugdsentiment. Ik doel op het nu, Blackbird van The Beatles, gevolgd door Jeanny van Falco, how dare they. Vond het vroeger al een kutnummer.
Verder mis ik ook mooie – recente – nummers van ouweblankelullen zoals Hurt van Johnny Cash. Als je je ooit nostalgisch klote voelt en je wilt dit muzikaal ondersteund hebben: luister naar Hurt.
Drie, misschien vier, nummers uit de top 10 zijn enigszins de moeite waard, de rest is uitgemolken fumu. (Mooi woord, he, Zero.)