In Bagdad is ex-dictator Saddam Hoessein opgehangen. De Amerikaanse president Bush sprak van een mijlpaal, de Nederlandse premier Balkenende van een galg.

(Zo zie je trouwens maar weer dat je een jaaroverzicht pas moet maken als het jaar voorbij is… en een Top 2000 pas als alle muziek gemaakt is.)

Het is alweer een paar dagen aan de gang, het jaarlijkse bacchanaal der middelmatigheid. Fantasieloos Nederland kan zich weer zes dagen lang laven in de vertrouwde poel van obligate deuntjes die Top 2000 heet.

Veel Collins ook weer dit jaar: twaalf maal solo, vijf maal met Genesis en dan zijn er vast ook nog wel een paar nummers te bedenken waar meneer op de achtergrond aan het meetrommelen is. Nee, u hoeft die nummers voor mij niet te bedenken, want zeventien keer dat braakmiddel zegt al meer dan genoeg over de waarde van de lijst.

Sowieso: wat betekent het dat Boudewijn de Groots Avond vorig jaar plotseling een beter nummer was dan Bohemian Rhapsody, maar nu alweer niet meer? Zijn we van een dwaling bekomen en had Boudewijn gewoon eenmalig zijn avond? Of is er nog niks voor Boudewijn verloren, omdat bijvoorbeeld Hotel California na honderd jaar ook ineens als beter wordt beoordeeld dan Stairway to heaven en Child in time? Moeten we zelfs vrezen dat een misdaad tegen de menselijkheid als Paradise by the dashboard light ooit het beste nummer ooit wordt?

Als we dan toch de volslagen onnozele wens moeten koesteren om de geschiedenis van de popmuziek in een eeuwige top-zoveel te vatten, dan zouden we op zijn minst de volgorde van de nummers van vijftien jaar en ouder – bezonken, grijs gedraaid en al dan niet door de tand des tijds aangetast – voor eens en voor altijd moeten vastleggen. Welke verborgen kwaliteiten kan een wat mij betreft echt niet meer te verdragen nummer als Hotel California prijsgegeven hebben waardoor het nu hoger genoteerd staat dan voorheen?

Het hele punt is natuurlijk dat de Top 2000 geen overzicht geeft van de geschiedenis van de popmuziek, maar van de geschiedenis van de radiotweeluisteraar. Die heeft zo ieder jaar een reden om zijn stem uit te brengen, en hoort vervolgens zes dagen wat hij wil horen. Een briljante formule, in al zijn eenvoud.

De luisteraars van de Top 2000 zijn mensen die in staat zijn om muziek een zo perverse kwalificering als ‘lekker’ mee te geven. Van die mensen die een keer bij toeval Kind of blue van Miles Davis uit het schap vissen en vervolgens verkondigen dat ze ‘toch zó’n lekker plaatje’ hebben gekocht – om datzelfde predikaat vervolgens net zo makkelijk op de nieuwste Robbie Williams te plakken.

Maar Miles Davis vind je dan weer niet terug in de Top 2000. Daar is-ie ook niet voor bedoeld natuurlijk, maar u begrijpt wat ik bedoel. Of moet ik wijzen op de dertien creaties van Marco Borsato die in de lijst figureren? Of op het feit dat het zenuwslopende Rood zelfs hoger geklasseerd staat (nummer 17!) dan de eerste klassiekers van The Beatles en The Stones?

Nee, dát is lekker!

Mensen die muziek ‘lekker’ noemen, nemen met veel te weinig genoegen. En dat klopt natuurlijk ook wel, als je bereid bent om ieder jaar dezelfde tweeduizend uitgekauwde melodietjes aan te horen.

Ik vermoed dat diezelfde mensen hun kerstdiner ‘chic’ noemen als ze bij de Albert Heijn een kant-en-klaar-hap scoren waar voor de gelegenheid Excellence op staat, in plaats van Euroshopper. Om er dan pas in het bijzijn van de voltallige familie achter te komen dat die geflambeerde antilope-aars op een bedje van struisvogelsnavelsla allang over de datum is.

De houdbaarheidsdatum van die hele Top 2000 is ook al tijden overschreden. Niet lekker meer dus.

In hongerstaking met de kerst… wat zegt Rita’s Wetboek van Integratiemaatregelen (WIM) daar eigenlijk van?

Maar dat zomaar even tussen de gangen door. Smaakt het allemaal nog een beetje?

Ik weet niet hoe u het dit jaar heeft gevierd, dat mag u straks na (of tijdens) de kerstdagen achterlaten in de comments als u weer voldoende bent volgevreten, maar ik ben gewoon thuisgebleven zonder familie uit te nodigen. Heerlijk, dat bevalt me altijd uitstekend.