Ha! Ik sta er (goed) op!
Fantastica
Reageer
Maandelijks archief: augustus 2006
Schot
Dat is toch heuglijk nieuws!
Nu maar hopen dat het staakt-het-vuren ook buiten de vergaderzaal standhoudt…
Het borrelt in de VVD
Sinds het vertrek uit de Kamer van Erica Terpstra is het wat minder prominent zichtbaar, maar normaal gesproken is goed te zien dat VVD’ers er plezier in scheppen zo veel mogelijk gratis borrels met zo veel mogelijk snacks af te struinen, op de sociëteit of elders. Het borrelt wat af, daar in de VVD; de gemiddelde VVD’er zal toch zeker een kilo of tien zwaarder zijn dan de gemiddelde GroenLinkser, al is die gewichtsstrijd natuurlijk al snel beslecht in het nadeel van de planteneter.
Met voormalig BVD-baas Arthur Docters van Leeuwen dacht de VVD een nieuw zwaargewicht binnen te halen. Maar dat feest gaat dus niet door. Docters is verbolgen over het feit dat zijn voormalige onderknuppel Fred Teeven op 5 is binnengekomen in de VVD-hitparade. Dat is natuurlijk nogal kinderachtig en kleinzielig van Docters, maar geef hem eens ongelijk.
Fredje Teeven!
Dat is die man van Teefbaar Nederland! De man die die partij moest redden na het vertrek van Fortuyn! Die zijn twee schamele zeteltjes na negen maanden alweer kwijt was, al was dat meer de schuld van de nieuwe, VVD-borrelfähige lijsttrekker Haitske van de Linde. Maar die heeft haar glanscarrière tenminste nog een vervolg (laatste zin) kunnen geven; van Teeven horen we alleen nog iets als hij denkt dat er ergens een lijk verstopt ligt, wat dan niet zo blijkt te zijn.
Toch is het jammer dat Docters de goede traditie van een optimale zetelbezetting door de VVD doorkruist. Hij had ook de charme van het getal 10 in kunnen zien. Het hoogst haalbare op school, het getal van Talpa… maar het is niet anders.
De reactie van partijvoorzitter Jan van Zanen en lijsttrekker Mark Rutte is in ieder geval geheel in overeenstemming met het verkiezingsspeerpunt minder regels.
Uitgelezen (12)
Merel Roze – Fantastica (2006)
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er een beetje tegen opzag, tegen Fantastica. Mensen kunnen de stukjes op je weblog wel aardig vinden (er zijn zelfs lieden die ogenschijnlijk uit vrije wil iedere dag míjn gezeur aanhoren), maar dat is nog iets heel anders dan ze driehonderd pagina’s vermaken met een samenhangend verhaal. Ik was bang dat ik het drie keer zero zou vinden.
Mijn angst en achterdocht, de twee a’s die in de roman een sleutelrol opeisen, bleken echter ongefundeerd. Fantastica leest als een trein, is spannend en bij vlagen grappig geschreven, en de personages komen goed uit de verf door hun taalgebruik of hun gebrek aan een nu-is-het-mijn-beurt-om-een-rondje-te-halen-sensor. Goed, ik heb het niet over een Nobelprijskandidaat, en het heupdansje van Jake zal geen zwembadpas blijken waar honderd jaar later nog wedstrijden in worden georganiseerd, maar niettemin verraste Fantastica mij bijzonder aangenaam.
Misschien ben ik ook gewoon bevooroordeeld, maar dan moet u zelf maar oordelen.
De critici mogen het dan smalend als chicklit bestempelen, maar dan toch chicklit met een hoofdletter Tsj. Dat is meteen wel een mooie voor op de omslag van de tweede druk:
“Chicklit met een hoofdletter Tsj” – The Obzerover
Haat
Vijf ronden voor het einde heeft de haat het definitief gewonnen. De zelfhaat, wel te verstaan.
Mag ik weer werken morgen?
Haat-liefde
Ik had u al verteld dat ik een haat-liefdeverhouding met het schaakspel heb. Schaken is het mooiste spel ter wereld (nou OK, op Stap Op na dan), maar er zijn zo verdomd veel schakers die het spelen.
De haat is vaak ook zelfhaat, want anders dan bij andere sporten kun je bij schaken nooit de schuld aan je teamgenoten, de scheidsrechter, de wind of het ijs geven. Je hebt het altijd helemaal zelf gedaan. Zoals zaterdag, toen ik in de eerste ronde met de nodige zelfdestructie een prachtstelling vakkundig om zeep hielp en nog geen tien zetten later kon opgeven.
De liefde is vaak ook zelfliefde, en wel om dezelfde reden. Gisteren speelde ik een partij tegen een op papier veel sterkere tegenstander, een internationaal meester zelfs. Ik had alweer een vette nul ingecalculeerd; nomen est omen uiteindelijk. Dat weerhield me er niet van om me nauwkeurig voor te bereiden, en een zet of vijftien volgden we een partij die mijn tegenstander drie weken eerder had verloren. Toen hij afweek, wist ik precies waar de strijd vervolgens om zou moeten gaan: de heerschappij over veld e5. Toen de eerste strijd gewonnen was – hij werd gedwongen met zijn pion terug te slaan – volgden enkele fijnzinnige manoeuvres om die zwakke broeder onder vuur te nemen. Paardje naar d3, lopertje naar c3, torentje naar g5, dametje naar h2, en dan nog even verdriedubbelen op de g-lijn: al mijn stukken vol in de aanval en de zijne krampachtig in de verdediging. Het duurde niet lang meer voor de boel instortte.
Op zo’n manier winnen (18+!) van een sterkere tegenstander geeft een welhaast orgastisch genoegen.
Neemt u dat van mij aan.
Het is dus weer aan, tussen mij en het schaken. Maar na vandaag kan alles weer anders zijn.
Merel bedankt
Weblogster MerelRoze (sic) heeft de primeur om de eerste we·blo·gro·man, de[v.] geschreven te hebben. Fantastica ligt sinds donderdag in de boekhandel, maar aangezien ik daar slechts zeer zelden (ahum) te vinden ben, maakte ik dankbaar gebruik van de mogelijkheid om het boek online te bestellen. Mét persoonlijke groet, waaruit maar moest blijken of Merel behalve met een toetsenbord ook met de ganzenveer uit de voeten kan.
De postbode kwam extra vroeg. Ze had natuurlijk een hele tas vol met boeken te bezorgen. En waarschijnlijk was het ook daarom dat ze verwoede pogingen bleef ondernemen om Fantastica door de brievenbus te proppen, zelfs nadat onomstotelijk vast was komen te staan dat het boek toch echt drie pagina’s met niet aan mij bestede reclame voor andere boeken te dik was om erdoorheen te passen.
Exit brievenbus dus. Nou, fantastica hoor.
Dit lijkt me nou typisch een gevalletje waarin iemand gesued gaat worden. Maar wie?
De uitgeverij, die stelselmatig heeft geweigerd het boek gewoon op zuurvrij 65 grams dundrukpapier te drukken, waardoor Merels 280 bladzijden twee keer zo dik uitvallen als de 624 pagina’s van de nieuwe Tsjechov? (Merel is te dik! Maar toegegeven, zo slank als Tsjechov zijn er maar weinigen)
Merel, omdat 40 hoofdstukken wel heel erg veel is en ze best de laatste 15 online had kunnen zetten?
Of toch gewoon de domme kracht van de PTT TPG TNT TPG Post?
Ik denk dat het sterk afhangt van wat ik van het boek vind en hoeveel spelfouten ik erin aantref. Vooralsnog geef ik TPG Post de beste papieren (de slechtste dus), al was het maar vanwege die afkorting, die staat voor TNT Post Groep Post. Maar daar wordt aan gewerkt.