‘Goedemiddag, ik zou graag een soa-test laten doen.’
‘Alweer? U was hier vorige week ook al!’
‘Ja, dat klopt, maar je weet het nooit hè…’
‘Maar toen zei u dat u nog nooit seks hebt gehad! Moet ik u feliciteren?’
‘Nee hoor, nog steeds niet.’
‘Wat hebt u dan gedaan in de afgelopen week waardoor u nu een nieuwe test wilt?’
‘Voornamelijk sudoku’s gemaakt.’
‘Nee, sorry, dan kan ik weinig voor u betekenen; u valt niet onder een van onze risicogroepen.’

Soa-klinieken voeren vanaf nu alleen nog soa-tests uit bij risicogroepen. In 2010 moesten de poli’s niet minder dan 105.000 consulten verwerken, maar de meeste bezoekers kwamen gewoon om gezellig te keuvelen onder het genot van het gratis kopje koffie, of zochten slechts hulp bij hun biologieproefwerk. Dat moest maar eens afgelopen zijn: met ingang van het nieuwe jaar word je niet meer binnengelaten als je bij aankomst niet ten minste 5 ml genitale pus kunt overhandigen, of als de schimmelculturen niet al door je spijkerbroek heen te identificeren zijn.

Tot de risicogroepen behoren jongeren tot 25 jaar, prostituees, hun bezoekers, homoseksuelen, hetero’s met veel wisselende contacten, ‘mensen met klachten’ (de menselijke pendant van jus met ingrediënten), mensen die gewaarschuwd zijn voor een soa en mensen uit landen waar veel hiv is, kortom IEDEREEN behalve Frans Bauer – maar er zal streng geselecteerd worden, ‘zodat de subsidie bij de juiste mensen terechtkomt’.

Het ware meer in de geest van het huidige kabinet geweest als het RIVM alleen nog de mensen buiten de risico-categorieën een gratis test zou aanbieden; als ze je extra laten dokken wanneer je vrijwillig een tweede studie gaat doen nadat je je krediet van overheidswege opgesoupeerd hebt, dan mag je je soa-test ook wel zelf betalen als je ervoor kiest om naar de hoeren te gaan. Waarom moet de maatschappij ervoor opdraaien als Henk het niet gewoon bij Ingrid houdt?

Ook de mensen uit landen waar veel hiv is worden geheel tegen de tijdgeest in buitengewoon gematst. Dat zij vanwege hun paspoort een verhoogd risico zouden lopen, is net zoiets als zeggen dat iemand met een strafblad wel Marokkaans zal zijn. Opmerkelijk genoeg lopen degenen die het doen met mensen uit landen waar veel hiv is geen risico; zij kunnen tegen betaling bij de huisarts terecht.

Wie nog gratis en anoniem getest wil worden, zal dus moeten aantonen dat hij of zij gerede kans maakt daadwerkelijk een soa te hebben. De praktijk zal moeten uitwijzen hoe streng er geselecteerd wordt bij de categorie ‘mensen met klachten’, en welke smoezen kwalificeren voor de categorie ‘mensen die gewaarschuwd zijn voor een soa’. Is het genoeg om één keer Gênante lijven op RTL5 gezien te hebben, of moet je een aangetekende brief van je vader of moeder kunnen overleggen (“Pas op zoon, de soa komt van links”)? Is de selectie al te streng, dan moet gevreesd worden voor een levendige handel in valse Zimbabwaanse paspoorten, of wordt de oud-Hollandsche smeekbede om S5 weer in ere hersteld – zij het deze keer niet omdat de jonge heer dienst weigert.

Wat vaststaat: als alleen risicogroepen getest worden, zal de uitslag in een groter percentage van de gevallen positief zijn. In de krant maken ze daar volgend jaar van dat het aantal mensen met een geslachtsziekte in een jaar tijd verdubbeld is. Dat zal leiden tot een hartenkreet vanuit de ‘enorm geschokte’ Tweede Kamer, waar men zal vinden dat iedereen zich gratis op soa’s zou moeten kunnen laten testen. Een jaar later kunnen de politici zichzelf vergenoegd in de spiegel kijken, omdat dezelfde foute rekensom dan een spectaculaire daling laat zien, waarna de cirkel weer rond is.

Kost een paar onopgemerkte chlamydia-gevallen, maar dan heb je ook niks.

Was het niet Seneca die zei dat men veel gestudeerd moet hebben om weinig te weten? Nee, dat was Montaigne. Ik bedoel maar te zeggen: wij 21e-eeuwers zijn een dom en ongeregeld zooitje met zijn allen, en om dat bevestigd te krijgen hoef je echt niet voorafgaand van een Feyenoord-wedstrijd bij het Maasgebouw rond te lopen, of eind september op Politiek24 naar een uitzending van het populaire doch enigszins platvloerse programma Doe eens normaal man! te kijken. Het valt immers niet te ontkennen: onze hoofden, ook die van de bollebozen onder ons, zitten vol met axioma’s waar onze nakomelingen ons over 200 jaar vierkant om zullen uitlachen.

Iemand die liever anoniem wilde blijven heeft dat ooit ‘vooruitgang’ genoemd.

Afgelopen week was er sprake van dat die achterkleinkinderen avant (of is het dan après?) la lettre vandaag of gisteren misschien echt op de stoep staan, want de wetenschappers van CERN hadden een deeltje gevonden dat zich sneller dan het licht verplaatste.

Daar was ik op zich nog niet zo van ondersteboven. Het zou wel weer gaan om een of ander dopingschandaal, of een nieuwe PVV-proefballon inzake de maximumsnelheid. Een mens is (eveneens een gevolg van vooruitgang) ook niet meer in opperste staat van paraatheid wanneer Matthijs van Nieuwkerk verkondigt dat wer-ke-lijk álle natuurwetten op zijn kop staan en tijdreizen nog maar een kwestie van, juist, tijd is. Nee, pas echt te duizelen begon het toen Robbert Dijkgraaf de boel ging uitleggen voor de Henken en Ingrids (de Henks en Ingritten zo u wilt) onder ons.

Neutrino’s heten ze, de kleine opdondertjes die Usain Bolt tot een hoogbejaarde slak met spierpijn decimeerden, en je hoeft heus geen tunnel te bouwen van Zwitserland tot halverwege Italië om hun snelheid te meten, want ze gaan – poef! – zomaar dwars door alles en iedereen heen. Ook door je nagel bijvoorbeeld, met miljarden per dag. Doorgaans op hun dooie akkertje, maar als ze op de kermis van CERN met de botsautootjes gaan spelen, wil de snelheid nog wel eens oplopen.

Goed, dat neutrino’s dwars door Alpen en Apennijnen heen afgevuurd kunnen worden van het ene meetstation naar het andere, was kennelijk de gewoonste zaak van de wereld en kon in een bijzinnetje worden afgedaan. Het was vast al eeuwenlang bekend dat zoiets kon – behalve dan in Amsterdam, waar ze maar met die Noord-Zuidlijn blijven aanklooien. Zeker is nochtans wel dat het een eigenschap betreft waar het licht meer moeite mee heeft; helaas, zou ik daar aan willen toevoegen, want hoeveel beter zou de wereld er niet uit zien zonder darkrooms?

Het echte nieuwswaardige was kennelijk alleen die absurde snelheid, en dus ging het vervolgens alleen nog maar over tijdreizen – een onderwerp dat aantoonbaar slecht is voor een mens om langer dan een minuut over na te denken. Bovendien schitterden de mensen uit de toekomst weer eens door afwezigheid om ons tekst en uitleg te geven. Ze kúnnen wel tijdreizen, die toekomstige klootzakken, maar ze verdommen het gewoon.

Jammer dus dat er niet wat meer aandacht was voor die opmerkelijke manier van zichzelf transporteren van de familie Neutrino. Die geeft bijvoorbeeld alle aanleiding om te geloven dat het bewijs voor het bestaan van spoken nabij is. Het ongeloofwaardige aan spoken is voor mij altijd dat zij dwars door een dichte deur kunnen lopen, maar bij vertrek in een moment van onachtzaamheid toch ineens een deurkruk beet pakken. Maar neutrino’s kunnen dat dus ook: ze gaan dwars door de zwaarste gesteenten, maar hoe komen ze aan hun snelheid volgens professor Dijkgraaf? Door te botsen! MAAR WAARMEE DAN IN GODSNAAM als ze overal doorheen gaan?

Het zijn allemaal vragen waar ongetwijfeld goede antwoorden op bestaan. Maar de belangrijkste vraag heb ik niet eens horen stellen: wat hebben we nou eigenlijk aan die dingen, anders dan een slechte flirt met professor Barabas?

Licht, dat snap ik. Goeie service, het doet het altijd en nog lekker snel ook. Kunnen ze bij T-Mobile een voorbeeld aan nemen. Materie: altijd handig. Atomen: houden de boel bij elkaar, en Job ziet dat het goed is. Maar neutrino’s? Waartoe is de neutrino op aarde? Zijn het slechts de bedrijfspoedels van God? Doe eens normaal man! Ga lekker aliens pesten of zo, ik begrijp jullie niet.

En nu hoop ik dus dat zich onder mijn lezers wat Feyenoord-aanhangers bevinden die mij een beetje op weg willen helpen.

Het was een zonovergoten nazomerdag in het Gedogerdorp. De derde doogdag van tolerember: traditioneel de dag waarop alle Gedogers hun mooiste mutsjes uit de kast trokken om weer eens gezellig met elkaar te gaan keuvelen over alle ellende die Gedogerland het komende jaar weer te wachten stond.

Grote Gedoger zat nietsvermoedend in zijn werkkamer te nippen aan een van zijn geslaagde kruidenmengsels toen hij plotseling oog in oog stond met Razzerel.

‘Razzerel, wat doe jij hier?’, riep Grote Gedoger geschrokken uit. ‘Wat zie je er ontzettend verdoogd uit! Je wordt met de dag wilder, met die haren van je… je lijkt wel een Noorse boskat, als ik niet beter zou weten. Maar kom zitten; wil je een schoteltje melk? Wees niet bang, het komt van authentieke gedoogkoeien van Gedoogse bodem.’

‘Spreek mij niet van Noorse katten, jij Gedoger!’, sneerde Razzerel, en haalde met uitgeslagen nagels uit naar diens stoppelbaard. ‘Jij bent de Grote Gedoger! Jij bent Grote Gedoger!’ Hij gromde er kwaadaardig bij.

‘Wis en waarachtig, Razzerel, dat ben ik zeker, maar wat bedoel je te zeggen?’

‘Jij bent de Grote Gedoger! Jij hoort bij Markamuil thuis! Jij bent de Grote Gedoger! Zullen we ruilen van huis? Jij bent de Grote Gedoger!’
En even plotseling als hij verschenen was verdween Razzerel weer van het toneel. Als hij zijn zegje gedaan had, was hij doorgaans snel weer vertrokken, en ook in het Gedogerdorp voelde het eenzame dier zich kennelijk niet thuis.

Die middag sprak Grote Gedoger alle Gedogers toe.
‘Lieve Gedogers, niet schrikken, maar ik moet jullie iets vertellen: vanochtend stond Razzerel plotseling in mijn werkkamer.’

Ondanks de waarschuwing ging er ogenblikkelijk een siddering van angst door de samengeschoolde Gedogers. Razzerel, dat enge verwilderde beest van Markamuil dat los rondliep en zich weinig van zijn baas aantrok, daar lagen alle Gedogers ‘s nachts wakker van. Dat beest te moeten ontmoeten, dat wensten zij hun ergste vijand nog niet toe.

‘Stil maar, lieve Gedogertjes, het is allemaal goed afgelopen. Alleen is Razzerel een beetje in de war; hij zei namelijk dat ik als Grote Gedoger bij Markamuil thuishoor, in plaats van in het Gedogerdorp.’
‘Maar dat is toch flauwekul, Grote Gedoger?’, riep Gedogerin verontwaardigd uit. ‘We hebben nog zo fijn samen campagne gedoogd tégen Markamuil!’
‘Joh, trek het je niet zo aan, Grote Gedogert’, zei Lolgedoger van GedoogNews, ‘dat is toch overduidelijk een gebbetje van die Razzerel? Daar trap je toch niet in? Hier, maak dit cadeautje maar open!’
‘Ik haat katten’, aldus Moppergedoger.
‘Grote Gedoger,’ zo vroeg nu ook Brilgedoger de aandacht, ‘u weet net zo goed als ik dat bij de totstandkoming van de huidige gedoogconstructie de heer Markamuil heeft toegezegd dat hij elke keer Razzerel tot de orde zou gedogen als hij weer eens een ongedoogde uitspraak zou gedogen. Wij van Duldocraten 66 hebben aangegeven daar streng op toe te dulden. Nu is in het onderhavige geval overduidelijk sprake van…’

‘Stil toch, stil toch, STILTE lieve gedogertjes!’, riep Grote Gedoger op de toppen van zijn stem. Hij voelde zich niet zo op zijn gemak in dit soort situaties, zeker niet met die irritante Lolgedoger van GedoogNews in de buurt.

‘Luister alsjeblieft, gedogertjes. Ik maak me grote zorgen over Razzerel. Nu weet ik dat wij allemaal als de dood zijn voor Razzerel, ik ook, geef ik eerlijk toe, maar dat dier is overduidelijk compleet de weg kwijt. We moeten hem helpen en duidelijk maken dat hij het is die bij Markamuil thuishoort, en niet wij. Ik ben van plan om Razzerel bij zijn dogen te grijpen, hem op te pakken en hem terug te brengen naar waar hij hoort: in het Kasteel van Markamuil. Maar alleen lukt mij dat niet, alleen gezamenlijk kunnen wij gedogen. Dus wie gedoogt er mee?’

‘Ik haat het Kasteel van Markamuil’, zei Moppergedoger.
Op de achtergrond was het gesnurk van Luilakgedoger te horen.
Verder bleef het ijzingwekkend stil in het Gedogerdorp.

Potige Gedoger, die was al jaren spoorloos.

Eerder hadden we al de jood (de niet noodzakelijkerwijs Joodse aanhanger van het joodse geloof) en de Jood (de tot het Joodse volk behorende persoon die in theorie niet joods hoeft te zijn, hoewel dat in joodse kringen wel als een jodenstreek wordt gezien). Daarna kregen we de LINDA. van Linda de Mol. En sinds vandaag hebben we Heineken van HEINEKEN.

HEINEKEN heeft namelijk een nieuw logootje nieuwe corporate visual identity, waarin de hoofdletter de boventoon voert. Volgens het persbericht van HEINEKEN is de nieuwe identiteit in het leven geroepen om een onderscheid te kunnen maken tussen het bedrijf HEINEKEN en het biermerk Heineken. Heerlijk Helder Heineken in het Holland HEINEKEN House dus volgend jaar. Puristen onder ons kunnen dan nog verdedigen dat het merk zó bekend is dat het ook als soortnaam door het leven kan gaan, en dus geheel gevrijwaard kan blijven van hoofdletters: bij het betreden van een Heineken-schenkend etablissement zou je kunnen zeggen dat je op de website van HEINEKEN, www.theHEINEKENcompany.com, veel goeds over Heineken hebt gelezen, en daarom graag een glaasje heineken zou bekomen uit de Heineken-tap die de uitbater van HEINEKEN in bruikleen heeft gekregen – ware het niet dat het persbericht in alle talen zwijgt over uitspraakverschillen tussen heineken, Heineken en HEINEKEN.

Zoals altijd bij dit soort onverklaarbare marketingonzin heeft CEO Jean-François Boxmeer een onnavolgbare motivatie ingefluisterd gekregen om de geldverslindende identiteitsverandering te verantwoorden. Me dunkt dat Freddy (FREDDY? ALFRED?) zich in zijn graf zou omdraaien:

The new identity differentiates the company from the Heineken brand. In doing so it better reflects who we are today and the company we aim to be tomorrow.

De nieuwe corporate visual identity geeft dus tegelijk weer wat HEINEKEN vandaag al is, én wat het morgen wil zijn – terwijl het morgen pas een bedrijf beoogt te zijn, en vandaag nog maar iets onbestemds (‘who’) is. Maar alles beter dan wat het tot aan deze glorieuze dag was, want, zo geeft JEAN-FRANCOIS BOXMEER de in 2002 overleden Freddy Heineken nog even een trap na:

HEINEKEN [sic] has evolved significantly during the past ten years.

Zelfs in de hoogste kringen van HEINEKEN zijn de nieuwe conventies klaarblijkelijk nog niet helemaal doorgedrongen, want hier werd natuurlijk (het vroegere) ‘Heineken’ bedoeld. Ook op de rest van de site neemt men het nog niet zo nauw met de nieuwe regels: voor meer informatie wordt verwezen naar www.theHEINEKENcompany.com, maar vragen dienen we te sturen naar e-mailadressen eindigend op @heineken.com. En zien we daar links in de navigatie onder Innovations nou staan HEINEKEN Extra Cold en HEINEKEN Premium Light? Een extra koud en licht bedrijf; dat is natuurlijk ook een manier om je te profileren. Ik zwijg nog maar even over de Nederlandse (gedeelde) Heineken/HEINEKEN-site, waar het wemelt van de hoofdletters terwijl het over het bier gaat.

Natuurlijk is HEINEKEN meer dan alleen Heineken, en is HEINEKEN niet het eerste bedrijf dat kiest voor deze vorm van branding. Alleen, die hoofdletters… ik heb het er niet zo op. Als je dan toch zo nodig een onderscheid wilt tussen het moederbedrijf en het belangrijkste merk, kies dan gewoon voor een geheel andere naam, zoals VAN HOUT BIEREN of HOLLEEDER VATEN. En wat straks te doen met AMSTEL, dat al sinds jaar en dag in kapitalen op de etiketten wordt gedrukt? En FOSTER’S, en OXOTA, en BIRRA MORETTI, en STRONGBOW, en dus eigenlijk best wel heel erg veel van die merken?

De enige echt efficiënte oplossing ware geweest om in plaats van 250 merken veredeld slootwater eens één echt lekker bier te brouwen: HEINEKEN.