Stoppen met verkopen

Steeds meer winkels willen het: stoppen met verkopen van sigaretten. Zo liet supermarktketen Lidl vandaag weten in 2022 gestopt te willen zijn. Een nobel streven, maar lukt het ook echt om van de hardnekkige gewoonte van het verkopen af te komen? Drie tips voor een succesvolle onderneming.

1. Wees sterk

“Stoppen met verkopen brengt arbeidsplaatsen in gevaar.” “Kinderen van winkeliers die stoppen met verkopen hebben minder te eten.” “Stoppen met verkopen veroorzaakt gaten in uw pensioen.” “Stop niet – blijf geld verdienen voor u en uw naasten.”

U kent de waarschuwingen en kunt de beelden van uw kinderen die verhongeren omdat u geen geld meer verdient inmiddels dromen. Ja, stoppen met verkopen van sigaretten is gewoon hartstikke slecht voor u en uw omgeving, en de verleiding om door te gaan met geld verdienen is gigantisch. En toch weet u het zeker: u moet stoppen met verkopen.

In de eerste fase is het daarom vooral belangrijk dat u overtuigd blijft van uw reden om te stoppen: het is aan u om de consument te verhinderen nog langer sigaretten te kopen. Het is ondenkbaar dat deze keuze bij de consument ligt. Blijf dit mantra dagelijks herhalen in tien setjes van 25 keer.

2. Gebruik geldvervangers

Zeker in het begin zult u het gemis aan geldelijke transacties voelen. Een tip om hiermee om te gaan, is om op de momenten dat u gewend was 6 euro 70 voor een pakje Marlboro te ontvangen, nu een rondje Monopoly te spelen. Zoek hierbij professionele hulp. Met een huis op de Kalverstraat kunt u, zeker in deze turbulente tijden op de woningmarkt, de sensatie van de geldoverdracht op een uitstekende manier nabootsen.

Realiseert u zich wel dat het geld dat u hiermee in handen krijgt, niet echt is. U leeft als het ware in een bubbel van fictief geld, maar dat verschilt niet heel erg van hoe de echte huizenbezitters het momenteel ook doen.

3. Zoek alternatieve bezigheden

Hebt u de ergste ontwenningsverschijnselen onder controle, dan kunt u voorzichtig gaan denken aan alternatieve inkomstenbronnen. Anders dan de consument zal de schoorsteen immers wel moeten blijven roken.

We raden u aan alles weg te gooien wat met het verkopen van sigaretten te maken had. Begin niet aan chocolade-sigaretten, want die zijn al lang en breed verboden. Verkoop bij voorkeur nooit meer iets wat in pakjes zit. Bent u sigarenboer? Dan kan het moeilijk zijn een alternatief te verzinnen. Maar blijf hoopvol: zeven jaar geleden verkocht u nog strippenkaarten en dat hebt u kennelijk ook overleefd.

Het eenvoudigst is het om u te storten op een product dat bij overconsumptie net zo goed levensbedreigend is, maar waar u als maatschappelijk verantwoord ondernemer nog jarenlang mee wegkomt. Drank of frituurvet liggen voor de hand. Wees creatief en ontwikkel bijvoorbeeld een nieuwe kroket met een verrassend ingrediënt (dit is een serieuze tip).

Hebt u ondanks deze adviezen per ongeluk toch een pakje sigaretten verkocht? Stop dan onmiddellijk opnieuw met de verkoop en probeer de verleiding te weerstaan. Lukt het alsnog niet, troost u dan in de gedachte dat u niet de enige bent. Stoppen met verkopen is nu eenmaal heel moeilijk.

Stoppen met verkopen

Noodweer

In de schier oneindige reeks ‘Had ik maar bij Teletekst gewerkt, dan had ik de antwoorden op alle vragen des levens gehad’ vanavond het noodweer. Zoals u wellicht weet, check anders even de waterstand in de kelder, heeft het een beetje geregend en in extreme gevallen doet Teletekst daar verslag van. Zo ook vanavond, toen het volgende bericht verscheen:

“Vrijwel het hele land heeft vandaag te kampen gehad met noodweer.Ook was er op veel plaatsen wateroverlast door hevige regenval,hagelbuien en zware windstoten.

Uit het hele land kwamen meldingen van ondergelopen kelders en tunnels en van straten die blank stonden.Ook konden veel dakgoten de watermassa niet aan en liepen huizen schade op.

De zware regenval leidde tot een extra drukke avondspits met op veel plaatsen oponthoud.De spoorwegen hadden te kampen met blikseminslagen.Voor veel wandelaars werd vandaag de tweede etappe van de Avondvierdaagse afgelast.”

Dankzij de opwarming van de aarde zijn dit soort pareltjes intussen aan de orde van de dag; begin deze week was het bijvoorbeeld alweer de warmste meinacht ooit gemeten. Je zou verwachten dat er inmiddels sjablonen klaarliggen voor dergelijke berichten, en dat het wachten is tot een luie redacteur een keer een datum vergeet in te vullen en wij lezen: ‘Sinds het begin van de metingen in 1901 was het nog nooit zo warm op [datum].’

Ook in dit geval zou je denken dat het hele bericht gekopieerd is van, pak hem beet, 7 juli 2017 of desnoods 14 juli 1985. De hele tekst kun je immers moeiteloos toepassen op iedere onweersbui die over Nederland trekt, en de laatste zin zou dan gereserveerd zijn voor een specifieke gebeurtenis. Stond er vorige keer ‘In Ermelo dreef een schaap door de Lidl’, zo staat er nu dat voor veel wandelaars de tweede etappe van de Avondvierdaagse werd afgelast.

Zou je denken! Zorgvuldig onderzoek mijnerzijds heeft echter uitgewezen dat Teletekst zo niet werkt en dat iedere keer opnieuw een nieuw bericht met nieuwe accenten wordt gecomponeerd. En zo weet ik dus nu dat de regen die vanavond over Nederland trok, met name moeilijk te verstouwen was voor veel dakgoten. Nooit eerder meldde Teletekst dat dakgoten moeite hadden om de watermassa af te voeren, tot vanavond. Meldingen van ondergelopen kelders? Zeker, die waren er. Ook huizen die schade opliepen. Drukke avondspits? Check. Blikseminslagen bij het spoor? Same old story.

Maar die dakgoten, die waren dus nieuw. Wat ontbrak? Rieten daken van boerderijen, getroffen door de bliksem met brand, dood en verderf tot gevolg. Watervalletjes van de roltrappen van metrostations. Musea die in allerijl hun collecties van kelder naar zolder moesten verplaatsen. Nee, het onweer van vanavond had het voor de verandering gemunt op de dakgoten, die altijd dachten de dans te ontspringen – well, not anymore, bitches.

En zo blijkt maar weer dat de berichten van Teletekst van een ongekende journalistieke én literaire schoonheid zijn: ze geven eigenlijk net te weinig informatie om voldoende geïnformeerd te zijn (want wat voor regen is dat dan, die dakgoten van huizen teistert maar metrostations ongemoeid laat?), maar daar staat tegenover dat ze de fantasie van de oplettende lezer ruimschoots prikkelen.

Het is tussen twee haakjes wel heel lullig dat uitgerekend voor veel wandelaars (gelukkig niet voor allemaal) de etappe van de Avondvierdaagse werd afgelast, want uitgerekend zij hadden zich erop verheugd, stel ik me zo voor. Maar dat terzijde, de pagina was vol.

Noodweer

Visit Rwanda

‘Visit Rwanda’ is de pakkende slogan die de komende jaren op de shirts van voetbalclub Arsenal komt te staan. De sponsordeal heeft tot grote kritiek geleid: fans van de club vinden de badge die op de mouwen van het shirt komt te staan namelijk foeilelijk. Maar ook vanuit Nederland is er commentaar: de regeringspartijen willen opheldering van minister Kaag van Ontwikkelingssamenwerking hoe het kan dat een land waar wij ontwikkelingshulp aan geven, 30 miljoen euro betaalt om op het shirt van een voetbalclub te staan.

Hier schiet de kennis van onze politici weer eens jammerlijk tekort. Als men zich ook maar enigszins in Arsenal had verdiept, dan had men geweten dat de Londense club onlangs afscheid heeft genomen van zijn iconische manager Arsène Wenger, die het elftal maar liefst 22 jaar gecoacht heeft. Hoe begrijpelijk is het in dat licht dat de clubleiding een deal sluit met Paul Kagame, president van Rwanda én fervent Arsenal-fan, die geregeld heeft dat hij tot 2034 aan de macht kan blijven dankzij een grondwetswijziging die door 98% van de bevolking hartstochtelijk omarmd is? Bij Arsenal houden ze gewoon van trouwe en betrouwbare leiders.

Los daarvan staan onze volksvertegenwoordigers niet stil bij wat Arsenal in ruil voor deze lucratieve deal allemaal teruggeeft aan Rwanda. Naar verluidt zal het centrale verdedigingsduo van The Gunners de komende jaren bestaan uit een Hutu én een Tutsi, een initiatief dat door de andere clubs uit de Premier League met instemming is begroet. Maar ook economisch kan Rwanda grote voorspoed verwachten. Het land lijkt de ultieme vakantiebestemming voor de Britse hooligans om even helemaal tot rust te komen: geen strand, geen lekkere wijven, alles is al kapot en een biertje kost omgerekend nog geen euro.

En sowieso: is het niet juist goed als voetbalclubs via de deals die zij sluiten duidelijk maken waar zij staan? Barcelona ontving geruime tijd 35 miljoen per jaar van Qatar Airways – u weet wel, van dat land dat slavenarbeid heeft ingevoerd om een paar stadions voor eenmalig gebruik uit de grond te stampen – en gaf daarvan steeds heel nobel 2 miljoen aan UNICEF om bijvoorbeeld kinderarbeid te bestrijden. Win-win!

Emirates is tegelijk sponsor van Arsenal, Real Madrid, Paris St. Germain en nog zo wat grootmachten – maar dat is dan ook de luchtvaartmaatschappij van de Verenigde Arabische Emiraten. Mooi!

Het is eigenlijk nog een wonder dat Ajax nog niet in het blauw-wit van Israël speelt. Feyenoord heeft de huisstijlkleuren van Palestina al: aan het rood-witte shirt en de zwarte broek hoeft alleen nog maar het groen van Rotterdam te worden toegevoegd. Scheidsrechter Bas Nijhuis er met legerlaarzen tussendoor marcherend en je hebt toch een heel ander schouwspel dan de suffe klassiekers die we nu hebben.

Als de politiek zich er niet te veel mee bemoeit liggen mooie verbondjes in het verschiet. VVV bijvoorbeeld lijkt mij de uitgelezen club om met een wekelijks wisselende shirtsponsor een impuls te geven aan soon to be stedentrips naar Raqqa, Aleppo of Mogadishu.

En misschien kan iamzero.nl iets betekenen voor Sparta :(

Visit Rwanda

AVG

Je kent het wel: je zoekt je online de tyfus naar een paar schoenen, en als je dan eindelijk een keuze hebt gemaakt en de transactie voltooid is, word je in de weken DAARNA tot in de diepste krochten van het internet achtervolgd door een advertentie van diezelfde winkel, met als stralend middelpunt de schoenen die je dus al hebt aangeschaft. Of je dit misschien leuke schoenen vindt.

Je zou toch hopen dat deze glitch in de internetmarketing voorbij is als vrijdag de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) van kracht wordt, want wie geeft er bij het bezoeken van een website nu expliciet toestemming om tot in het oneindige gestalkt te worden door het betreffende bedrijf?

Ja, je kunt cookies weigeren, adblockers installeren en wat al niet, maar in werkelijkheid zijn we natuurlijk gewoon te lui. Te lui om vinkjes uit te schakelen die standaard ingeschakeld staan, te lui om ons af te melden van alle reclame die dagelijks netjes in het afvoerputje van onze mailbox wordt gedeponeerd, en nu dus ook te lui om in te gaan op de smeekbedes van diezelfde adverteerders om alsjeblieft expliciet aan te geven dat je hun troep ook in de toekomst niet zal lezen maar wel bereid bent deze geheel klimaatneutraal af te voeren.

In theorie ontvang ik na vrijdag dus geen enkele reclame meer, maar ik ben bang dat de commercie er wel iets op weet te vinden, en dat mijn expliciete toestemming impliciet allang vergaard is. Hoe zou men ook anders kunnen voldoen aan de vereiste dat men moet kunnen aantonen dat de ontvanger willens en wetens die toestemming heeft gegeven? Ik bedoel, ik weet wel dat ik mijn vonnis teken als ik ergens een cookie accepteer (dat heeft mijn moeder me ooit nog geleerd), maar waren de Facebooks en Zalando’s van deze wereld werkelijk van plan om in kansarme wijken deur aan deur te gaan om onomstotelijk vast te stellen dat hun beoogde clientèle met een zekere mate van handelingsbekwaamheid en ondubbelzinnig instemt met de ontvangst van reclamemateriaal?

Hopelijk slaagt de AVG erin de grootste schoften in de handel van privégegevens voor commercieel gewin te beteugelen, maar intussen worden de onschuldigste bedrijven opgezadeld met hoge kosten om te voldoen aan een wet die in de praktijk vermoedelijk weinig verandering zal brengen. Over een paar jaar heb ik een algoritmetje draaien dat voor mij in de gaten houdt wanneer mijn schoenen aan vervanging toe zijn, tegen welke tijd het bovendien heeft uitgezocht waar ik voor de beste prijs mijn ideale nieuwe paar kan kopen – waarna ik, te lui om niet op akkoord te klikken, slechts beschaamd zal moeten erkennen dat ik altijd al witte cowboylaarzen met bloemmotief heb willen hebben.

Dat wil zeggen: als ik toesta dat mijn data gebruikt wordt. Discover Weekly van Spotify geeft nu al wekelijks een playlist van muziek die je waarschijnlijk leuk vindt op basis van wat je luistert. De charme van een miskleun aanschaffen in de boekwinkel mag wat mij betreft een relict van het verleden worden in ruil voor de zekerheid dat iedere aanschaf mij in de toekomst zal bevallen. En als ik nog eens ziek word, kan het verdomd goed uitkomen als een nimmer gemanifesteerde genetische afwijking in de familie meegenomen kon worden in de diagnose of behandeling. Het toekomstbeeld is niet altijd even plezierig, maar het heeft er alle schijn van dat vooruitgang afhankelijk is van de beschikbaarheid van data. In dat opzicht zou de EU met de AVG nog wel eens een historische vergissing kunnen begaan.

Intussen riskeren bedrijven grote boetes als zij niet voldoen, tot wel 4% van de wereldwijde omzet. Nu heb ik zelf alleen maar kosten aan het onderhoud van deze website, dus ik heb uitgerekend dat ik met mijn negatieve omzet toch al gauw een paar euro kan verdienen als ik me niet aan de AVG houd. Dus: wil je mijn nieuwsbrief ontvangen, meld je dan vooral niet aan!

AVG

Parkeerautomaat

In Haarlem zijn onlangs alle parkeerautomaten vervangen. Een van de grootste bronnen van inkomsten verzekerd voor de komende jaren: daar hoort natuurlijk een feestje bij, en daarom had de gemeente – geen grap – een heuse fanfare ingehuurd om de komst van de nieuwe automaten in te wijden. Hoe gepast! Volgend jaar komt Gaston van de Postcode Loterij hoogstpersoonlijk de ozb-beschikking langsbrengen.

De nieuwe parkeermeters zijn alle voorzien van een zonnepaneel. Een zonnepaneel op een automaat voor vieze stinkende auto’s die net een gat in de ozonlaag hebben gereden: dat is net zoiets als een glas water bij een biertje serveren of posters van Amnesty op de muren van Raqqa plakken – het lijkt te compenseren maar uiteindelijk gaan we gewoon toch naar de klote.

Ook voor mijn deur van mijn huis prijkt zo’n pontificale automaat, overigens op een plek waar ik zelf waarschijnlijk geen schone energie zou mogen opwekken ‘want beschermd stadsgezicht’. Ik vind het niet direct een mooi apparaat, maar ik ben uiteraard wel benieuwd naar de sensatie van het Nieuwe Parkeren en neem dus pal voor mijn voordeur plaats voor de automaat en druk op de groene knop om het proces te starten.

Ik word begroet met de zin ‘U wordt gevraagd uw kenteken in te voeren!’. Het enthousiasme dat vooral uit het uitroepteken spreekt, doet mij deugd. ‘Weest gerust burger,’ lees ik erin, ‘en verspilt niet uw geld door terstond munten in te werpen! Edoch, maant uzelf tot kalmte tot u wordt gevraagd uw kenteken in te voeren!’

Ik kijk schichtig om me heen: door mijn druk op de knop zal er toch hopelijk geen fanfare in gang gezet zijn richting Parklaan om mij zodirect te vragen mijn kenteken in te voeren? Nee, dat zou ik als bewoner toch wel eens gemerkt hebben.

In de verte komt een man mijn richting uit gelopen. Hij ziet eruit als een ambtenaar en zou dus wel eens de man kunnen zijn die mij gaat vragen mijn kenteken in te voeren. Als hij mij genaderd is, kijk ik hem verwachtingsvol aan, maar hij loopt door zonder mij een blik waardig te gunnen.

Ik vraag me intussen af hoe het kan dat ik tegelijk voor mijn voordeur én voor de parkeerautomaat kan staan, terwijl ik er in feite tussenin sta. Dit vraagstuk houdt me een minuut of tien bezig – ik kom er niet uit.

‘Doet-ie het weer eens niet?’, vraagt dan plotseling iemand aan me. Vermoedelijk een automobilist die ik niet aan heb zien komen.
‘Nou nee,’ antwoord ik, ‘je moet gevraagd worden naar je kenteken maar dat gebeurt maar niet.’
De man druipt onmiddellijk af. Hij heeft waarschijnlijk geen zin om te wachten, maar ik geef me niet zomaar gewonnen.

Toegegeven, mijn aanvankelijke enthousiasme heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een lichte irritatie. Voor die € 4,20 per uur mag je toch een betere service verwachten dan dit. Op zijn minst was het handig geweest als ze hadden vermeld DOOR WIE ik gevraagd ga worden mijn kenteken in te voeren, en WANNEER dan in vredesnaam.

De volgende passant vraag ik beleefd of ik hem mag vragen mij te vragen naar mijn kenteken. ‘Huh, wat, kenteken?’ reageert hij, en loopt in een wijde boog om mij heen. Ik kijk hoopvol op de automaat: was dit het dan misschien? Maar nee: ‘U wordt gevraagd uw kenteken in te voeren!’ – nog altijd met dat blije kut-uitroepteken.

We zijn inmiddels bijna een uur verder, en niemand die ook maar in de geringste mate geïnteresseerd is in mijn kenteken. De wanhoop nabij trek ik een meisje van haar fiets en smeek haar of ze mij godverdomme wil vragen of ik mijn kenteken bij haar mag invoeren.
Misschien verstond ze me verkeerd, maar ‘Laat me los, klootzak!’ is alles wat ze kwijt wil.

Hier schrik ik zelf ook wel een beetje van. Zou ik misschien net een hypo hebben gehad? Van al dat wachten heb ik in ieder geval flinke trek gekregen. Ik kán natuurlijk even naar binnen gaan om wat te eten, maar dan zul je net zien dat uitgerekend op dat moment de dienstdoende ambtenaar arriveert.

Ik troost mij in de gedachte dat ik inmiddels wel ruim 4 euro heb bespaard die ik anders aan parkeergeld kwijt was geweest, maar als de duisternis intreedt en de kou vat op mij krijgt, besluit ik het alsnog op te geven en met verkleumde vingers een tweet aan de gemeente Haarlem te tikken: ‘Ik was zo graag gevraagd mijn kenteken in te voeren’.

Ik heb niet eens een auto.

O, en gemeente, als jullie dit toch lezen: ik juich het enorm toe, dat intermenselijke contact, beetje onthaasten en zo, maar zou het niet veel praktischer zijn als er parkeerautomaten waren waar de automobilist gewoon direct zelf zijn kenteken kan invoeren? Dan kun je volstaan met een tekst als ‘Voer uw kenteken in s.v.p.’ – vriendelijk doch doeltreffend.

Parkeerautomaat

Episch

Bezing mij de wrok, o muze, van de dochter van Harvey, Irma, die ongenadige wrok die de bovenwindse eilanders grenzeloos leed bracht, tal van krachtige zielen prijsgaf aan haar onbarmhartige oog en ten prooi liet vallen aan de onderwereld, zij nu waarlijk onderwereldfiguren – zo werd de wil van Aeolus vervuld – vanaf het moment dat de heilige Maarten, heerser der Antillen, en de goddelijke Irma ten eersten male als rivalen tegenover elkander stonden. Wie van de goden had in een apocalyptische vlaag van verstandsverbijstering beiden in zulk een twistzaak verwikkeld?

Negen uren teisterde de onwelriekende Irma met haar adem de huizen en de schepen der Antillianen. Maar in het tiende uur was het de blankarmige Rutte die het heldhaftige volk bijeenriep. Toen zij allen bijeen ter vergadering waren gekomen, rees van zijn plaats de dappere Rutte en bracht in het midden: “Heilige Maarten, ik vrees dat we, áls we de dood al ontsnappen, niet huiswaarts kunnen keren daar onze huizen door de machtige toorn van de goddelijke Irma uiteen zijn gereten. Laat ons daarom een waarzegger of priester vragen, dan wel een duider van dromen, die ons verklaart wat de woede van de blazende Irma gewekt kan hebben, en deze in de meest lyrische vormen te bezingen omdat wij waarlijk kunnen vaststellen dat deze toorn van epische proporties is.”

Zo sprak de vlugge Rutte, en ging toen weer zitten.

Episch

(vrij naar)

Episch

Complotgekkie

Veel mensen die met enige regelmaat smalend het woord ‘complotgekkies’ bezigen, kunnen nog altijd maar moeilijk bevatten, om niet te zeggen: verkroppen, dat de man die zaterdagavond inreed op publiek op Amsterdam CS, zijn gaspedaal te ver indrukte ten gevolge van een onwelwording, en niet omdat zijn TomTom dit als kortste route naar 72 maagden had aangegeven.

Om de semantische discussie nog even terzijde te schuiven of de politie straks, als zij alsnog schoorvoetend moet toegeven dat de man door Allah gezonden was, kan volhouden dat terroristen per definitie ten prooi zijn gevallen aan een soort permanente onwelwording, is het natuurlijk nogal een sterk verhaal dat midden in het islamitische botsautootjesseizoen een vergelijkbaar incident in een Europese hoofdstad zou plaatsvinden waarbij de bestuurder geen terroristisch oogmerk zou hebben. Ik bedoel, je kunt ook op de Dorpsstraat in Nibbixwoud je insuline vergeten.

Als de politie dan ook nog verklaart dat de automobilist én geen alcohol in zijn bloed had (op zaterdagavond om 21 uur!) én zo’n 16 uur na zonsopgang een lage bloedsuikerspiegel had, dan is het bewijs wel sluitend: hier moet een handlanger van IS ten tijde van de ramadan aan het stuur gezeten hebben. Het ontkennen hiervan door de politie(k) is derhalve een schoolvoorbeeld van een Complot ter Ontkenning van een Aanslag – het zal geen toeval zijn dat de afkorting hiervan gelijkstaat aan die van de organisatie die de instroom van vluchtelingen orkestreert.

Als beginnend complotdenker borrelde er onmiddellijk een enorme woede in mij op. Schandalig dat de overheid die ons moet beschermen deze zaak niet tot de bodem uitzoekt!

Welnu, een dag later vond huiszoeking plaats bij de bestuurder en verklaarde de politie dat er definitief geen sprake van opzet was. Eerlijk gezegd leek mij dit de doodssteek voor de complottheorie, maar niets bleek minder waar. Juist het feit dat de politie huiszoeking had gedaan, wat mij, o naïeveling, volkomen vanzelfsprekend, ja zelfs noodzakelijk had geleken wegens de bovenvermelde golf van roekeloos rijdende mohammedanen waar de Europese hoofdsteden recentelijk door worden geteisterd – stel je de volkswoede voor als ze de man naar huis hadden gestuurd zonder zijn doopceel te lichten – was hét ultieme bewijs dat de politie niet het hele verhaal vertelde. Want waarom doe je huiszoeking bij iemand die alleen maar acht mensen het ziekenhuis in reed omdat hij diabetes heeft?

Nou? Hè? Ha!

En waarom staat zijn naam nog niet in de krant? Nou? En wat is dit nu? Geen enkele camera op Amsterdam CS heeft het incident geregistreerd? Dat kan toch niet?

Ik ga iets zeggen wat niet zo salonfähig meer is: ik weet het niet. Alles bij elkaar vind ik het een vreemd verhaal, maar ik heb ook geen enkel bewijs dat de lezing van de politie niet klopt.

Wat rest, is de zelfgefabriceerde complottheorie-bullshit-detector: die werkt altijd (voor eigen gebruik) en bestaat uit twee simpele vragen:

1. is de vermeend achtergehouden waarheid wel geloofwaardig?
In dit geval concreet: stel dat je als IS-soldaat met je auto slachtoffers wilt maken in de mierenhoop die het stationsgebied van Amsterdam is, is slalommen tussen tram 2, 5 en 13 dan de meest doeltreffende manier om dat te doen, nota bene nadat je je eerst staande hebt laten houden en naar het zich laat aanzien zonder wapens?

2. welk belang hebben de autoriteiten bij het achterhouden van die waarheid?
Het bovenstaande schijnt een extreem naïeve vraag te zijn, omdat men nu eenmaal graag het volk moedwillig voorliegt. Er zijn inmiddels een hoop mensen die dit weten, en dus wellicht in het complot zitten, maar de naïeveling in mij ziet het almaar niet en blijft maar denken dat de politie morgen alsnog kan zeggen dat ze verdachte zaken hebben gevonden als dat zo is, of niet als dat niet zo is.

Het enige verdachte wat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken, is dat ‘autoriteiten’ met ‘autorit’ begint.

Complotgekkie