Scheidings-sms

Lang leve de vooruitgang: sinds vandaag hebben Saudische vrouwen recht op een sms’je als hun man wil scheiden. De maatregel maakt deel uit van de hervormingsagenda van kroonprins Mohammed bin Salman, die vrouwen eerder al toestond om auto te rijden en voetbalwedstrijden te bezoeken.

Terwijl wij ons in Nederland bezighouden met gerommel in de marge zoals het aandeel vrouwen in de Top 2000 of het aandeel allochtonen in kerstreclames, worden er in Saudi-Arabië dus écht stappen gezet. In theorie kan een Saudische vrouw nu in de auto op weg naar het voetbalstadion een sms’je ontvangen met de boodschap dat ze gescheiden is – een hele vooruitgang ten opzichte van amper een jaar geleden, toen ze thuis moest blijven en maar moest gokken wanneer ze het couscousmaaltje voor haar niet thuisgekomen man veilig kon weggooien.

En het sms’je is nog maar het begin: over een tijdje kunnen de vrouwen op een website zien of ze überhaupt getrouwd zijn, en komt er een app die inzicht verschaft in allerlei interessante statistieken, zoals het aantal vrouwen dat hun man er door de tijd op nahoudt, hoeveel calorieën hij bij hen verbrandt, hoeveel stokslagen hij gemiddeld per minuut uitdeelt etc. etc.

Dankzij het grootscheepse charmeoffensief van de kroonprins ontpoppen de Saudische mannen zich intussen tot het toonbeeld van hoffelijkheid. In het geniep scheiden is er niet meer bij: nee, je stuurt netjes een sms’je. Heb je er een vrouw bij in je harem, dan stuur je even een e-mailtje. Wil je je vrouw een keer flink afranselen? Zeg het met een kaartje. Hoeft heus niet per aangetekende post, maar je laat het gewoon even weten van tevoren. Wel zo attent.

Naar verluidt is het scheidings-sms’je in het leven geroepen omdat vrouwen voorheen niet wisten dat ze na de scheiding bijvoorbeeld recht hadden op alimentatie. Dat zouden de Saudi’s dus ook al hebben: alimentatie – en dat zou aardig in de papieren kunnen lopen in een land waar je vier vrouwen mag hebben. Waarschijnlijker is dat het een misverstand betreft en dat vrouwen volgens de grondwet aanspraak kunnen maken op Ali Mentati, de vrijgevige bronstige prins die van harte bereid is bij willekeurig welke onderdaan een kind te verwekken.

Het enige wat je de Saudische overheid kunt verwijten in deze ongekende emancipatiedrift, is dat ze zich vooralsnog beperkt tot mannenhobby’s als voetbal en autorijden. Vissen, darts kijken en boeren laten tijdens het eten: het is de vraag of de vrouwen per se op deze aanstaande verworvenheden zitten te wachten.

Maar goed, niet te negatief: de Saudische vrouwen krijgen vanaf heden toch maar mooi een sms als hun man wil scheiden. Wanneer ze een mobiele telefoon mogen hebben, is nog niet bekend.

Scheidings-sms

De

Toen de pleegdochter nog maar net bij ons was ingetrokken, verwees ik wanneer ik over haar sprak regelmatig naar haar als ‘het kind’. Dat was vooral uit ongemakkelijkheid: ik kon moeilijk zeggen dat het mijn kind was, en iedere keer benadrukken dat het mijn pleegkind betrof, zou rieken naar dikdoenerij met een stortvloed aan complimenten en bewondering als onvermijdelijk gevolg. Dit terwijl het hele idee nu juist was dat het niet om ons, maar om ‘het kind’ draaide.

Tegenwoordig heb je twitteraars van in de dertig die naar hun partner of kroost verwijzen als ‘de man’ of ‘de zoon’. Het is mij onduidelijk welke miskleun in de ontwikkeling van ons lager onderwijs hiervoor verantwoordelijk is.

‘De’ is een lidwoord: om precies te zijn een bepaald lidwoord. Dat betekent dat verwezen wordt naar iets wat eerder is vastgesteld of geïntroduceerd. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: ‘Ik heb twee kinderen. De dochter is dyslectisch en heeft een glutenallergie, de zoon heeft PDD-NOS.’

Kom je daarentegen bij de bakker en zeg je vanuit het niets ‘De man heeft trek in croissantjes’, dan is dat raar. Heel raar, mag ik er wel aan toevoegen. Bezoek je als bezorgde ouder je huisarts, dan begin je ook niet met ‘De zoon heeft al een paar dagen last van zijn luchtwegen; het is een mysterie hoe dit komt’ – tenzij je misschien heel zeker weet dat je huisarts niet van literaire thrillers houdt.

Op Twitter is het echter bon ton: de zoon heeft zijn chipkaart in de trein laten liggen, de dochter heeft een moeilijk momentje, de man gaat vanavond whisky drinken, de moeder heeft sinds vandaag ook een smartphone, of nee: de mama heeft sinds vandaag ook een smartphone en de husband heeft een lampje gekocht.

‘Mijn’, mensen, ‘mijn’! Hoe moeilijk is het?

Ach, maar zero, zult u zeggen, gun deze mensen toch hun literaire vrijheid! Voor hen bestaat er maar één zoon, mama of husband, dus kunnen ze er ook met ‘de’ naar verwijzen.

Juist, en dat is precies wat er mis mee is. Ik ken al die mensen niet, en dan hoor je ze fatsoenlijk te introduceren. Welke graad van narcisme in welk egocentristisch wereldbeeld heb je bereikt als je er kennelijk niet alleen van uitgaat dat mensen überhaupt geïnteresseerd zijn in de wederwaardigheden van je kinderen of partner, maar zelfs het idee hebt dat zij een kaartje hebben gekocht voor het toneelstuk van jouw leven, waarin zij alle personages kennen, van de butler tot de mama tot de husband?

Ha, daar verschijnt de zoon weer ten tonele, die in oktober 2016 wormpjes in zijn ontlasting kreeg nadat hij een hap uit de zandbak op het schoolplein had genomen!

Welnu, zolang men niet gewoon het bezittelijk voornaamwoord gebruikt, prefereer ik de interpretatie die schuilging achter mijn verwijzing met ‘het kind’: ongemakkelijkheid en enige gêne. De zoon (Wolf, Storm of Beer): weliswaar hoogbegaafd maar toch ook een beetje raar af en toe. De moeder: lief mens verder hoor, maar ze snapt niets van mijn leven. De man: die daar op de bank? Die geen moer in huis doet en zelf geen account wil aanmaken om te zeggen dat hij vanavond weer alleen de hort op gaat? Moet ik die de mijne noemen?

(Met excuses aan de pleegdochter, die ik hier na zesenhalf jaar toch een keer ongevraagd heb opgevoerd.)

De

Jaaroverzicht

Boos.

Boos op Mark Rutte. Boos op de VVD. Boos op het hele kabinet.

Boos op Alexander Pechtold (wie?). Blij dat hij opstapte. Boos dat hij opstapte. Boos op Rob Jetten (wie?). Boos op de PvdA? Uiteraard. Boos op GroenLinks. Boos op de grachtengordel. Boos op de elite.

Boos op de media die zoveel aandacht geven aan PVV en Forum voor Democratie. Boos op de media die PVV en FVD demoniseren.

Boos op Frans Timmermans. Boos op de EU. Boos op de Britten. Boos op Jean-Claude Juncker. Boos op Kathelijne Buitenweg. Boos op EU-parlementariërs die na een terroristische aanslag melden dat ze veilig zijn. Boos als niet meteen wordt aangegeven dat een aanslag door een moslimextremist is gepleegd.

Boos op de linkse media met hun klimaatgekte. Boos op de NOS. Nee, boos op de Staatsomroep.

Mensen hun naam verhaspelen omdat je boos op hen bent. Boos op Femke Halalsema.

Voorzichtig positief over het Nederlands Elftal.

Boos dat er te weinig vrouwen in de Top 2000 staan. Boos dat er te weinig allochtonen in de kerstcommercials zitten. Boos dat het allemaal veel te weinig inclusief is. Boos op al dat hypercorrecte diversiteitsgedram.

Boos dat mensen zomaar alles zeggen. Boos dat je niks meer mag zeggen tegenwoordig.

Boos op Geert Wilders. Boos op Thierry Baudet. Boos op Wierd Duk. Boos op Jan Dijkgraaf. Boos op Ebru Umar. Neerkijken op iedereen die het op welk punt dan ook eens is met Geert Wilders, Thierry Baudet, Wierd Duk, Jan Dijkgraaf of Ebru Umar.

Neerkijken op mensen die zich met een geel hesje op een plein verzamelen omdat ze het anders ook niet meer weten. Boos op de rechtse NOS die aandacht besteedt aan honderd gele hesjes op een plein terwijl er tegelijkertijd duizend mensen voor het klimaat demonstreren.

Boos dat er te weinig aan het klimaat wordt gedaan. Boos op alle wereldleiders, regeringen en wetenschappers die samenzweren om geld te verdienen aan de klimaathoax. Boos op Gerrit Hiemstra. Nee, dat kan niet. Je kunt niet boos zijn op Gerrit Hiemstra kan niet. Toch boos op Gerrit Hiemstra.

Droog!

Boos op Matthijs van Nieuwkerk. Boos op Jeroen Pauw. Boos op Twan Huys. Boos op Peter R. de Vries. Boos op Giel Beelen. Boos op Johan Derksen. Eigenlijk boos op iedereen die op tv komt en daar geld aan verdient behalve Dionne Stax. Boos op Maxim Hartman. Boos op iedereen die boos was op Johan Derksen maar niet boos was op de Marokkanen die boos waren omdat die Marokkaanse acteur van wie we de naam alweer vergeten zijn ooit een homo had gespeeld.

Jaaaaa, Virgil van Dijk!!!

Boos op Zwarte Piet. Boos op mensen die voor Zwarte Piet zijn. Boos op mensen die tegen Zwarte Piet zijn. Boos op Sylvana. Boos op Erik van Muiswinkel. Boos op blokkeerfriezen. Boos op de burgemeester dat je alleen maar op een bepaalde plek mag demonstreren. Boos op de burgemeester dat hij mensen op een bepaalde plek laat demonstreren.

Blij dat het straks gelukkig nieuwjaar is.

Jaaroverzicht

Uitje

Zou Geert Wilders goed een uitje kunnen hakken? Ik vraag het niet omdat ik benieuwd ben of Geert dezer dagen in iets wat hij zijn eigen keuken mag noemen de boeuf bourguignon aan het klaarmaken is (hoewel dat op zich iets is om bij stil te staan), maar omdat ik me afvraag of mensen die een hekel hebben aan Geert Wilders het zouden toegeven als zou blijken als hij een begenadigd uitjeshakker is.

In theorie natuurlijk wel. Geert is politicus, en je kunt het abject vinden hoe hij over moslims praat, maar dat zegt natuurlijk niets over hoe hij zijn uitjes klein krijgt. Maar zou je zijn expertise erkennen? Dat je, als je door wat voor toeval dan ook geheime opnames uit de bunker van Wilders hebt aanschouwd, op een verjaardag waar het onderwerp door een nog bizarder toeval ter sprake komt, zonder een spoor van schaamte uitspreekt: ‘Weet je wie ík onlangs op briljante wijze een uitje heb zien fijnhakken, het was werkelijk waar een lust voor het oog, nou, je zou het niet geloven, Geert Wilders.’

Probeer het eens.

Laten we nog een stapje verder gaan. Is het, bovenstaande denkwijze vasthoudend, mogelijk dat Thierry Baudet mooi piano kan spelen? We weten allemaal dat Thierry niet mooi op een piano kan liggen, en misschien walg je daarom wel van hem. In dat geval is het lastig hem te waarderen om iets waar smaak bij komt kijken. Toch moet het in theorie natuurlijk kunnen: dat je een NS-station binnenwandelt, aangenaam verrast bent door eindelijk eens géén valse noten, en pas dan ontdekt dat die vlegel achter de vleugel zit. En dan je dan, na je eerste braakneigingen weerstaan te hebben, moet erkennen dat het toch wel aardig klinkt.

Misschien is dit nog voor te stellen omdat je Thierry in dit geval waardeert om iets wat niet zijn primaire broodwinning is. En ook als iemand heel erg goed is in zijn werk maar daarbuiten domme dingen doet, zoals de fantastische voetballer maar iets minder getalenteerde automobilist Patrick Kluivert, is het makkelijk om het goede werk (doelpunten voor Oranje) positief te waarderen.

Laten we daarom nog een laatste stap verder gaan: kan de ‘komiek’ Jandino Asporaat iets grappigs zeggen? Maar natuurlijk! Grote kans dat hij de tekst van iemand anders voorleest, maar op een onvermoed moment, dat weliswaar nog niet heeft plaatsgevonden maar zomaar uit het niets kan opdoemen, kan Jandino natuurlijk grappig uit de hoek komen. Lach dan gewoon!

En zo kunnen Geert Wilders, Thierry Baudet, Mark Rutte, Klaas Dijkhoff of Jesse Klaver, ook al willen ze minder Marokkanen, ontkennen ze klimaatverandering, heb je nog duizend euro van ze tegoed (ja, dus?), of dragen ze een eikeltjespyjama, altijd iets zinnigs te zeggen hebben, hoe sporadisch ook, over andere zaken. Probeer dan gewoon eens te zeggen: ja, daar heeft die eikel volkomen gelijk in.

Zoals anoniem solliciteren helpt om discriminatie op de arbeidsmarkt te voorkomen, zo zouden politici hun uitspraken eigenlijk anoniem moeten kunnen doen. Vervolgens gaan we twitteren over uitspraken als #101282, en volgt er na vier jaar onbevooroordeeld discussiëren een objectief stemadvies op basis van je tweets. We zouden versteld staan.

Variatietip: precies om dezelfde reden zou je in dit stukje alle namen moeten weglaten of naar eigen smaak vervangen. In het geval van Wilders bij voorkeur door die van iemand die niet vrij rondloopt omdat hij een mening heeft – want misschien moeten we daar toch nog even bij stilstaan.

Fijne kerst.

Uitje

Apekool

Het slaat als een tang op een varken, het idee van de ezels van PETA om het spreekwoordelijk pesten van dieren aan banden te leggen. Het achterlijke Pauw had de woordvoerder van PETA, niet voor de poes maar wel zo dom als het achtereind van een koe, het arme schaap, helaas niet uitgenodigd, maar ik ben er als de kippen bij – haantje de voorste zo u wilt – om, zo lomp als een vogel, deze mensen te bestempelen als volkomen door de ratten besnuffeld.

Gems.

Het is toch bij de konijnen af en hondsbrutaal dat een gezelschap over het paard getilde uilskuikens bestaande uit anderhalve kip en een paardenkop hierover gaat mierenneuken? Je hoeft geen Maurice de Hond te zijn om te weten dat hier geen haan naar kraait en er geen kip is die hierop zit te wachten. Laten we de koe bij de horens vatten en man en paard noemen: spreekwoorden doen geen vlieg kwaad. Kattenkwaad, hooguit!

Nee, wie denkt dat dierlijke gezegden binnenkort het haasje zijn, is een pechvogel die blij gemaakt is met een dode mus en binnenkort de hond in de pot zal vinden. PETA trekt aan een dood paard en zal daarom muisstil het hazenpad kiezen (en daarbij ongetwijfeld krokodillentranen huilen). 

Is het varkentje hiermee gewassen? Ik vrees, ben zelfs bang als een wezel, van niet. PETA is een gehaaide wolf in schaapskleren, die als een vos misschien zijn haren, maar niet zijn streken verliest. Zijn wij, makke schapen, het geblaat en gemekker van dit soort zuurpruimen (hee, een vreemde eend in de bijt!) zo langzaamaan niet meer dan zat? Wordt het niet tijd dat we – op het gevaar af slapende honden wakker te maken – de kat op het spek binden en zeggen: GNOEG IS GNOEG, meer dierlijke spreekwoorden alstubliefstuk!

Het zou wel de gems op de taart zijn, dat gaat als een paling boven water.

(Ik ben apetrots op dit kattebelletje.)

No animals were harmed in the writing of this piece.

Apekool

Gele hesjes

Voor € 1,39 kun je bij de Action gele hesjes krijgen. Opschieten, want vanaf 1 januari kosten ze € 1,43 – op zich al iets om razend van te worden natuurlijk, en dan blijft het niet eens bij die vier cent, want aan de kassa vragen ze doodleuk € 1,45.

(U denkt misschien: maar gele hesjes vallen toch niet onder het lage BTW-tarief? Nee, maar dat weet de doelgroep van gele hesjes niet, en dat weet de Action dan weer wel).

De vraag is nu: wanneer wordt iemand een geel hesje? Wanneer is het moment dat je denkt: en NU is het genoeg, dit was de bloody limit, ik ga godverdomme NU naar de Action om voortaan als geel hesje door het leven te gaan?

Is dat wanneer een caissière het te betalen bedrag afrondt terwijl ze GODVERDOMME achter een pinkassa zit en er dus niks af te ronden valt? Is het als je ziet dat de agenten die in Amsterdam geen tijd hebben om een boerka uit de tram te vissen wel helemaal in Den Haag met zijn tweeën één geel hesje van de publieke tribune van de Tweede Kamer verwijderen? (Eén! Godverdomme). Of is dat als iemand ‘wordt je’ met -dt schrijft?

Het is toch nauwelijks voor te stellen: een volwassen man of vrouw die doelbewust een winkel in stapt en dan zonder een spoor van ironie een dergelijk kledingstuk aanschaft om vervolgens een rijksmonument aan gort te slaan. Een beetje boze burger wantrouwt de staat zodanig dat hij op dit moment niet eens voor een bedrag van € 1,39 bij de Action zou durven pinnen. En zou je, als je het gemunt hebt op de schatten van de Arc de Triomphe, niet eerder een bivakmuts over je hoofd trekken dan je, of all things, te tooien in een geel hesje met reflecterende banen?!

Nee, niets wijst erop dat er achter de gele hesjes daadwerkelijk mensen schuilgaan. Dat blijkt ook dagelijks uit het Journaal:
‘Frank Renout, jij bent in Parijs. Daar zijn ook gele hesjes. Nu heeft de Franse regering de verhoging van de brandstofaccijnzen teruggedraaid; is dat genoeg voor de gele hesjes?’
‘Nee Rob, de gele hesjes zijn hier niet tevreden mee. Als je naar gele hesjes verspreid in het land luistert, dan zeggen ze nee, de regering heeft niet genoeg op tafel gelegd. Er was vandaag een geel hesje op tv dat zei dat de regering een paar broodkruimels heeft toegeworpen, maar wij willen het hele stokbrood.’

Wat het Journaal niet uitlegt: hoe praten gele hesjes? Hoe luistert Frank Renout naar gele hesjes verspreid over het land? Kijk, Macron, die ken ik en die heb ik wel eens zien praten. De premier die hij naar voren schuift als hij het zelf niet meer aankan inmiddels ook. Maar hoe kom je erachter wat de gele hesjes ergens van vinden? We hebben het godbetert over gele hesjes, en van gele hesjes van € 1,39 kun je niet verwachten dat ze kunnen praten. Je kunt ook helemaal geen lid worden van de gele hesjes, ze hebben geen website, ze hebben geen Kamer van Koophandel-nummer, ze hebben niet eens een naam! En dus schrijven we gele hesjes ook gewoon met kleine letters, omdat we de gele hesjes bedoelen, en niet een groepering, zoals de Grijze Wolven, die zich echt niet in een wolvenpak hijsen alvorens hun tegenstanders om te leggen.

Zou het kunnen dat de gele hesjes een primitieve vorm van kunstmatige intelligentie zijn in de gedaante van boze burgers? Een neuraal netwerk dat op een voor een mensenbrein nog onnavolgbare manier de volkswoede van studentikoos links tot populistisch rechts heeft weten te combineren, maar dan nog een beetje knullig uitgevoerd?

God verhoede dat de gele hesjes winnen en de komende jaren het modebeeld gaan bepalen.

Gele hesjes

Top 2000

Dit jaar is helaas opnieuw gebleken dat Bohemian Rhapsody is uitgevoerd door drie witte heteromannen en een biseksueel uit Zanzibar. Het is volledig aan Freddies geaardheid en teraardekoming te danken dat Queen nog net gehandhaafd kan blijven als aanvoerder van de Top 2000, al weegt het feit dat de bandnaam verwijst naar een vrouwspersoon wellicht ook nog enigszins mee. Maar slechts 16% vrouwen in de Top 2000, dat kan in deze tijd echt niet meer – zeker niet als je bedenkt, brr, dat 86% van dat handjevol ook nog eens wit is.

Disclaimer: ik heb zelf niet gestemd, laat staan op Rihanna.

Als je de lijst van 2017 bekijkt, klopt het nog ook: een hele roedel vieze, witte, oude, om niet te zeggen: dode mannen aan de top, en wie bungelt er eenzaam helemaal onderaan? Juist, een weerloze zwarte vrouw die zingt Anything you want done, baby / I’ll do it naturally.

Nee, er is bar weinig inclusiviteit te bespeuren in de Top 2000. Maar ja, wat had je verwacht, na miljoenen jaren van nietsontziende suprematie van witte mannen, waarin de vrouw nog geen triangel mocht beroeren? Dat ze, nu er sinds een paar jaar ook vrouwelijke artiesten op de radio gedraaid mogen worden, ineens massaal zouden opduiken in de lijst die pretendeert de beste popmuziek ooit gemaakt op een rij te zetten?

Dat heeft tijd nodig, dames! Op wie zouden we moeten, of zelfs maar kunnen stemmen? Nou, Adele hoor je dan. Of Anouk. Tina Turner, Celine Dion. De grootste misdaden tegen de buis van Eustachius uit de vroegmoderne geschiedenis passeren de revue, met als voorlopig resultaat Claudia de Breij als hoogstgenoteerde vrouw op plek 14.

Het ligt dus niet per se aan de mannen, laten we wel wezen.

Maar aan de vrouwen ligt het ook niet. Adele, weliswaar roomblank, staat gewoon dertien keer in de lijst. Dertien keer! Het arme schaap had nog niet eens dertien nummers gemaakt, maar ze hebben gewoon nummers bijgeschreven om haar zo vaak in de lijst te krijgen. The Beatles staan dan misschien nog wat vaker in de lijst, maar hun beste nummer wordt vele malen zwakker gevonden dan dat van Claudia de Breij. Het simplistische Hey Jude verbleekt werkelijk bij het geniale Mag ik dan bij jou. Uiteraard! Maar waar klagen we dan over?

Het staat buiten kijf dat de lijst der lijsten zich in een behoorlijke populariteit mag verheugen, en ik durf daarbij de stelling wel aan dat het in een gemiddeld gezin de vrouw is die ’s ochtends nog voor het ontbijt tegelijk met de kerstboom ook Radio 2 aan zet – een beetje vent verlangt na twee dagen kerstvakantie alweer terug naar zijn werk (Mamma mia, mamma mia, mamma mia let me go).

Kom op mensen, die hele Top 2000 is vooral een vrouwending, en niets heeft de stemmers de afgelopen twintig jaar belemmerd om de uitkomst anders te doen zijn dan zij was. Niets heeft hen doen besluiten om uit protest tegen zoveel wittemannenoverheersing niet meer te luisteren, integendeel. Het is met andere woorden volstrekt onduidelijk welk niet eerder gesignaleerd probleem hier verholpen wordt. Je zult Janis Joplin maar zijn en verkozen worden, niet omdat je een prachtig nummer hebt geschreven maar omdat je een vrouw bent.

Als er straks genoeg (maar wanneer is het genoeg? – dit terzijde) vrouwen in de lijst staan, kunnen we gaan werken aan het aandeel zwarte artiesten. De LGBTQ-gemeenschap was al redelijk vertegenwoordigd, maar het kan altijd beter. Wereldmuziek horen we veel te weinig. En de last van alle mensen met een functiebeperking kun je moeilijk op de schouders van alleen Stevie Wonder en Ray Charles laten rusten. 

Ja, ik weet het. Soms hebben dingen een zetje nodig voor ze veranderen. Maar mijn viriliteit en competitiedrang winnen het hier toch: ga gewoon betere muziek maken of start een eigen lijst of zo. Werken voor je geld, olé olé – een van mijn favoriete nummers, met overigens ieder jaar helaas net te weinig stemmen.

Naar aanleiding van dit gedoetje ben ik eens gaan uitzoeken wat eigenlijk het percentage boeken van vrouwelijke auteurs is dat ik lees. Ongeveer een derde, zo bleek (ik kom er maar gewoon voor uit nu het nog kan), maar zo eenvoudig was de berekening niet: van een paar auteurs moest ik opzoeken of zij man of vrouw waren – zo onvoorstelbaar niet speelt dit mee in mijn keuze. Dit soort acties dwingt mensen er toch op te letten. Dat is de bedoeling, maar het effect is bij mij averechts: ik word er ontzettend recalcitrant van, waarvan akte.

Maar als het dan toch moet, dan graag Chaka Khan, en daarmee elke vrouw, op 1. Dan zijn we hopelijk van het gezeur af.

Top 2000